Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Δημοσκοπήσεις: Όταν οι λύκοι χορεύουν


Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος


Οι δημοσκοπήσεις, οι σχετικές με το αποτέλεσμα των εκλογών, έχουν καταντήσει αναξιόπιστες εδώ και πολλά χρόνια. Δημοσιεύθηκε ότι δημοσκόπος, γνωστός για το χιούμορ του, ρωτήθηκε παλαιότερα πως βγάζει το αποτέλεσμα της έρευνας που κάνει και απάντησε αφοπλιστικά, γελώντας: το αποτέλεσμα; Ότι θέλει ο πελάτης…

Το προσωπικό παράδειγμα που ακολουθεί υποδεικνύει ότι το αποτέλεσμα των εκλογών μπορεί (υπό προϋποθέσεις) να προβλεφθεί πολύ πριν από τη διεξαγωγή τους και ότι οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις έχουν σκοπό να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη.

Τον Δεκέμβριο του 2011 πληροφορήθηκα, λοιπόν, ότι αμερικανική δημοσκόπηση έδινε στον ΣΥΡΙΖΑ 16% στις εκλογές του Μαΐου του 2012, δηλαδή έξη μήνες μετά. Το είπα σε φίλο, σοβαρό και αξιόπιστο συνάδελφο της εφημερίδας Αυγή.

Το μουνί με τη βεντάλια

Γράφει ο Περικλής Κοροβέσης

”Αυτός ο Αύγουστος έλιωνε την άσφαλτο. Στο δώμα της καλλίπυγου Αντιγόνης η θερμοκρασία είχε ανέβει ψηλά και το θερμόμετρο κινδύνευε να σπάσει. Η νεαρή Αντιγόνηδεν είχε λεφτά για διακοπές και έμεινε στην Αθήνα που έβραζε μαζί με το κορμί της που βρισκόταν σε έξαψη. Πήρε μια μεγάλη βεντάλια που είχε αγοράσει από έναν πλανόδιο Κινέζο, έτσι, για διακόσμηση, και να που τώρα φάνηκε χρήσιμη. Και άρχισε να κάνει αέρα σε όλο της το σώμα και έφτασε στο μουνί της που άχνιζε.

»Είδε πως άρχισε να δροσίζεται. Και όσο επιτάχυνε την κίνηση του ριπιδίου ο αέρας γινόταν μπάτης πάνω από το Αιγαίο. Και έφτασε σε έναν τέτοιο οργασμό που έτριξαν τα τζάμια.”


Κουίζ: Ποιος το έγραψε αυτό; Κάποιος χυδαιολόγος που ήθελε να προσβάλει τη δημόσια αιδώ; Είναι ίσως από τα ανέκδοτα του Εμπειρίκου ή ανήκει σε κάποιον ντανταϊστή ή σουρεαλιστή ποιητή; Ή μήπως σε κάποιον λετριστή ή καταστασιακό;

Οι άθλιοι



Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Οι Έλληνες συνεχίζουν να σιωπούν ένοχα, ανεχόμενοι τη ληστεία. Όμως, όπως αναφέρει ο Μακιαβέλι, δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο – επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του.

Άποψη

Η αιτία που υπερχρεώθηκε η Ελλάδα το 2009 είναι η πολιτική διαφθορά (ανάλυση), η οποία δεν θα ήταν εφικτή εάν οι κυβερνήσεις της δεν είχαν διαφθείρει με τη σειρά τους τον κρατικό μηχανισμό – καθώς επίσης εάν δεν προσέφεραν στους Πολίτες υπερβολικές παροχές, όπως οι μη αναγκαίες προσλήψεις στο δημόσιο, οι μεγάλες ή/και πρόωρες συντάξεις, οι κομματικές εξυπηρετήσεις κοκ. Πρόκειται βέβαια για τη μισή αλήθεια, αφού συνέβαλλε τόσο η πολιτική της ΕΚΤ, όσο και της Γερμανίας – κάτι που όμως αφορά ολόκληρη την Ευρωζώνη (άρθρο).

Το ζήτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών και ο Αξων Αξιού – Βαρδάρη – Μοράβα – Δούναβη



Γράφει ο Ιωάννης Μάζης

Σε παλαιότερα κείμενά μου του Φεβρουαρίου 2018 είχα αναφέρει ότι μία σειρά γεωπολιτικών Δεικτών (στους Πυλώνες της Άμυνας/Ασφάλειας και Οικονομίας) κατά την γεωπολιτική ανάλυση ανακατανομής ισχύος στο ad hoc Σύμπλοκο το εμπεριέχον τα Υποσυστήματα: i) των Κεντροδυτικών Βαλκανίων (Σκόπια, Κόσοβο και Μετόχια, Βοσνία και Αλβανία) ii) στο Δίπολο Θράκης-Αιγαίου και iii) στο Δίπολο Δωδεκάνησσα-Κύπρος με Γεωπολιτικό Παράγοντα το Κουρδικό Ζήτημα, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία, τελματωθείσα στην βορειοδυτική Συρία (Αφρίν) εξακτινώνει τις προσπάθειες προβολής ισχύος της σε όλα τα προαναφερθέντα υποσυστήματα, εκβιάζοντας το ΝΑΤΟ και την Ουάσιγκτων, με κίνδυνο θερμές εκρήξεις στη Νοτιοανατολική Πτέρυγα.


Πρώτον: Το δρών Υπερσύστημα επί του Γεωπολιτικού αυτού Παράγοντος εμπεριέχει τους ανταγωνιζομένους Διεθνείς Πόλους Ισχύος, αφενός της Ουάσιγκτων και της ΕΕ (Παρίσι-Βερολίνο) και αφετέρου της Μόσχας. Μεταξύ, όμως, των Δυτικών Πόλων Ισχύος υπάρχει επίσης εσωτερικός ανταγωνισμός: Στo Υποσύστημα των Κεντροδυτικών Βαλκανίων είναι σαφής ο ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ-Βερολίνου, αλλά και Παρισίων-Βερολίνου. Οι ΗΠΑ επιθυμούν τη ΝΑΤΟϊκή ολοκλήρωση στην βαλκανική περίμετρο σε συνεργασία με την Γαλλία του Μακρόν, πράγμα που επισημοποιεί σήμερα η γαλλική στρατιωτική/ναυτική παρουσία στην Λάρνακα, ώστε να ελέγξουν την ρωσική επιρροή προς την Μεσόγειο.

Το δημοψήφισμα και τα μελλοντικά αδιέξοδα


Γράφει ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου


Στα Σκόπια ολοκληρώθηκε ο προεκλογικός αγώνας για το δημοψήφισμα με πιθανότερο το ΝΑΙ, αλλά και πολλές αμφιβολίες για το ύψος της συμμετοχής και για τις πραγματικές βουλήσεις του γειτονικού λαού (όπου το ΝΑΙ θα το δώσουν κυρίως οι Αλβανοί!). Την ίδια στιγμή, τρεις στους τέσσερις Έλληνες απορρίπτουν την Συμφωνία των Πρεσπών και νιώθουν προδομένοι από την ίδια τους την Κυβέρνηση, που έχει μεν μια ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά έχει χάσει από καιρό κάθε επαφή με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Ταυτόχρονα, ο σκεπτόμενος Έλληνας αναρωτιέται και κυρίως αγανακτεί για το ζωηρό ενδιαφέρον των «Συμμάχων» και «Εταίρων» μας, να ονομάσουν Βόρεια(;) Μακεδονία τα Σκόπια και «Μακεδόνες» τους κατοίκους τους, όταν στα Δυτικά Πανεπιστήμια υπάρχει πληθωρική γνώση ότι η Μακεδονία, οι Μακεδόνες και η μακεδονική γλώσσα από τον 9ο π.Χ. αιώνα ήταν καταχωρημένα ως τμήμα του γένους των Ελλήνων, δηλαδή ένα ελληνικό brand name και αυτό συνεχίστηκε διαχρονικά μέχρι σήμερα.

Οι τελευταίες ομιλίες Ζάεφ και Μίτσκοσκι πριν από το δημοψήφισμα


Γράφει ο Κώστας Ράπτης


Ολοκληρώθηκε χθες τα μεσάνυχτα στην πΓΔΜ η εκστρατεία ενόψει του δημοψηφίσματος της 30ης Σεπτεμβρίου. Ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ μίλησε στο Τέτοβο, όπου υποστήριξε ότι “στη μάχη για την “μακεδονική” ταυτότητα και γλώσσα”, η κύρια εθνοτική ομάδα της χώρας είχε την υποστήριξη των άλλων εθνοτικών κοινοτήτων (Αλβανών, Σέρβων, Ρομά, Βλάχων κλπ.) Σημείωσε ακόμα ότι δεν υπάρχει άλλο εναλλακτικό σχέδιο από την έγκριση της Συμφωνίας των Πρεσπών και ότι είναι αναγκαίο να υπάρξει συναίνεση. “Επί 27 χρόνια όλοι οι πολιτικοί που έχουν μιλήσει στην πλατεία του Τετόβου μίλησαν για ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Αυτή την φορά περιμένω συναίνεση όχι μόνο σε επίπεδο εθνοτικών κοινοτήτων, αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Απευθύνω για μια ακόμη φορά έκκληση προς τον φίλο μου ΧρίστιανΜίτσκοσκι και το VMRO-DPMNE [το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης]. Το δημοψήφισμα δεν αφορά το οποιοδήποτε κόμμα, αλλά το μοναδικό κόμμα μας, τη “Μακεδονία”, για τα δικά μας και τα δικά σας παιδιά και τις γενιές που θα ακολουθήσουν”, ανέφερε ο Ζάεφ σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων MIA και υπογράμμισε τα οφέλη από την ένταξη της πΓΔΜ στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

Επιλογή της κυβέρνησης η αστυνομική καταστολή



Γράφει ο Γιώργος Παλιούρας*

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης, εντείνει την αντιλαϊκή επίθεση με νέα μέτρα κατά του λαού. Περιορίζει και καταπατάει στοιχειώδη δικαιώματα. Εντείνει την καταστολή κατά του λαϊκού κινήματος. Είναι διαχρονική πολιτική, που εφάρμοσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις τΗης ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Δεν πρόκειται για μια απλή σειρά συμβάντων αστυνομικής βαρβαρότητας, αλλά εφαρμογή μιας πολιτικής που στοχεύει στο διαρκές χτύπημα των αγώνων του λαού μας.

Η κυβέρνηση επιτίθεται στους αγώνες των συνταξιούχων, των φοιτητών, των προσφύγων. Θυμίζουμε την άγρια επίθεση σε αγωνιστές στο άγαλμα του Τρούμαν. Επίσης τη σύλληψη απολυμένων μέσα στα σπίτια τους στα Γιάννενα, που οδήγησε σε δίκη στελέχη και μέλη του ΠΑΜΕ. Συνεχίζει τα αγροτοδικεία. Και πρόσφατα, εφάρμοσε αστυνομική βία σε βάρος ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου, του Ζακ Κωστόπουλου. Ο κατήφορος αυτός της κυβέρνησης στον αυταρχισμό δεν έχει τελειωμό.

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

Η απαραίτητη ανασυγκρότηση της Διεθνούς των εργαζομένων και των λαών

Γράφει ο Σαμίρ Αμίν
Ζούμε το «φθινόπωρο του καπιταλισμού», δίχως όμως μια «άνοιξη των λαών»
1. Απόλυτα κλειστό και ολοκληρωτικό σύστημα

Το επί τριάντα χρόνια υφιστάμενο σύστημα χαρακτηρίζεται από την ακραία συγκέντρωση της εξουσίας σε όλες της τις διαστάσεις – τοπικές και διεθνείς, οικονομικές, στρατιωτικές και πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές. Μερικές χιλιάδες μεγάλες εταιρείες και μερικές εκατοντάδες χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, συνεργαζόμενα στο πλαίσιο συμμαχιών που έχουν καταστεί καρτέλ, υποβίβασαν τα εθνικά και παγκοσμιοποιημένα παραγωγικά συστήματα σε καθεστώς υπεργολάβου. Με τον τρόπο αυτό οι οικονομικές ολιγαρχίες μονοπωλούν ένα αυξανόμενο μερίδιο του προϊόντος της εργασίας και μιας επιχειρηματικότητας που μετατρέπεται σε πρόσοδο προς δικό τους αποκλειστικό όφελος.

Αυτές οι ολιγαρχίες, έχοντας μετατρέψει σε κατοικίδιά τους τα μεγάλα παραδοσιακά κόμματα της «δεξιάς» και της «αριστεράς», τα συνδικάτα και τις οργανώσεις της λεγόμενης κοινωνίας των πολιτών, τώρα επίσης ασκούν μια απόλυτη πολιτική εξουσία.

Μια δίωξη ορόσημο βαθιάς εκτροπής


Άρθρο του Γραμματέα του Π.Σ. της ΛΑ.Ε. Παναγιώτη Λαφαζάνη στην εφημερίδα “ΝΕΑ” του Σαββάτου (29/9)


Ο μακαρίτης Κωνστ. Μητσοτάκης είχε πει πως ο αστυνόμος είναι το κράτος. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου βάλθηκε να κάνει πράξη την περίφημη αυτή ρήση σε όλες τις όψεις της. Δεν είναι μόνο ο αστυνόμος το κράτος αλλά και το ίδιο το κράτος γίνεται “αστυνομικό”. Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς τα ΜΑΤ. Κυβερνά στην κυριολεξία με τις σιδερόφρακτες διμοιρίες τους, τα γκλομπς και τον χημικό πόλεμο.

Η δημοκρατία, ιδιαίτερα στα μνημονιακά χρόνια, έχει πάψει να λειτουργεί σε αυτήν την χώρα. Η λαϊκή βούληση και η λαϊκή ψήφος δεν έχουν καμιά, σχεδόν σημασία. Νόμος και πολιτική στο κατεχόμενο προτεκτοράτο είναι οι αποφάσεις των πιστωτών. Η συναινετική μετατροπή του “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα σε ταπεινωτικό “ΝΑΙ έδωσε τη χαριστική βολή στην καρδιά του αστικού δημοκρατισμού.

Οι χάρτες που όρισαν τη «γεωγραφική Μακεδονία»



Γράφει ο Ιωάννης Μάζης

Ας εξετάσουμε πρωτίστως κάποιες επιχειρηματολογικές αφηγήσεις του δημοσίου διαλόγου σχετικά με το «συνετόν» του συμβιβασμού των Αθηνών εις μίαν ονομασία σύνθετη εμπεριέχουσα τον όρον «Μακεδονία». Η υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων είναι πρωτίστως και ουσιαστικώς κρίσιμη, για τους εξής λόγους:

Πρώτον, ο όρος «Μακεδονία» per se αποτελεί τον κατ’ εξοχήν φορέα του σκοπιανού δήθεν αλυτρωτισμού. Εξ αυτού και μόνον θα χαλκευθεί η νομιμοποίησις της ανυπάρκτου εθνικώς «μακεδονικής ταυτότητος», ανυπάρκτου γλωσσολογικώς «μακεδονικής γλώσσης» και φυσικά της ανυπάρκτου νομοκανονολογικώς «ορθοδόξου μακεδονικής εκκλησίας».

Δεύτερον, σημειωτέον ότι η ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας αντιστοιχεί σχεδόν πλήρως στο τμήμα της ελληνικής επικράτειας στην βόρειο Ελλάδα. Η έννοια της «γεωγραφικής Μακεδονίας» αποτελεί σε μεγάλο βαθμό κατασκευή Ρώσων, Γερμανών και Βουλγάρων χαρτογράφων τον ύστερο 19ο αιώνα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ανέκδοτο της μάχης ενάντια στο σύστημα


Γράφει ο Πάσχος Λαζαρίδης


Η Λυδία Κονιόρδου δεν πρόλαβε να αποχωρήσει από το Υπουργείο Πολιτισμού ως υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και διορίστηκε Πρόεδρος του Ιδρύματος Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος. Και αν και το ΚΠΙΣΝ πλέον βρίσκεται υπό τη διοίκηση του δημοσίου, το γεγονός ότι μία πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ πήρε κατευθείαν μεταγραφή σε μια θέση ισχυρής συμβολικής αξίας για τον αστικό κόσμο της χώρας, έχει σημασία. Σκαλίζοντας αυτή τη σημασία, δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τα καλά λόγια του Ανδρέα Δρακόπουλου για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Δρακόπουλος είναι ανιψιός του Σταύρου Νιάρχου, κληρονόμος σημαντικού μέρους της περιουσίας του και ένα από τα σημαίνοντα πρόσωπα στο χώρο των επιχειρήσεων, του πολιτισμού και της εκπαίδευσης. Ο χαρακτηριζόμενος ως «μεγιστάνας του εφοπλιστικού κεφαλαίου» από το περιοδικό TIME μεταξύ άλλων δήλωνε ότι «συνεργάζεται εξαιρετικά με την κυβέρνηση», ενώ έπλεξε το εγκώμιο των Ξανθού και Πολλάκη: «Εχουν περάσει από το γραφείο μας δέκα υπουργοί Υγείας. Πάντα λέγαμε «πείτε μας πώς μπορούμε να σας βοηθήσουμε». Ε, οι μόνοι που ανταποκρίθηκαν αμέσως ήταν ο κύριος Ξανθός και ο κύριος Πολάκης. Έτσι είναι και δεν με νοιάζει τι λένε κάποιοι».

Και μην ξεχάσετε: «Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται»…



Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Προφανώς οι ένστολοι που ήρθαν σε επαφή με τον αιμόφυρτο και ημιαναίσθητο Κωστόπουλο λίγο πριν ξεψυχήσει, δεν είναι “μπάτσοι” και “γουρούνια”. Ούτε ένστολα “τάγματα εφόδου”, είναι.

Τι είναι; Τυπικοί εκπρόσωποι του κατόχου (μονοπωλιακά) της… νόμιμης βίας. Δηλαδή του κράτους.

Και προφανώς δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί έτσι, και φυσικά δεν είναι όλοι ίδιοι, και βεβαίως αντίξοες οι συνθήκες που δουλεύουν κοκ.

Αλλά εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό. Εδώ μιλάμε για εκείνο το αειθαλές «εσείς είστε το κράτος». Εδώ μιλάμε::
  • Για τον μηχανισμό που κατασκευάζει “προστάτες” όπως αυτοί που επιδίδονταν σε χουντογλέντια το 1998.
  • Που στις ίδιες του τις εκθέσεις μιλάει για συγγενικές σχέσεις της Αστυνομίας του με ναζιστόμουτρα.
  • Που διδάσκει να μένουν εντός Σώματος οι “είμαστε περήφανοι φασίστες” όπως φώναζαν δόκιμοι της Σχολής Αξιωματικών το 2013, αλλά ενάμιση χρόνο μετά την καταγγελία της καθηγήτριας Τσουκαλά η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ δεν βρήκε να συντρέχει λόγος ούτε καν για ΕΔΕ.
  • Που θωπεύει “λεβέντες” όπως εκείνοι της υπόθεσης “ζαρντινιέρα”.
  • Που επιδίδεται σε μαθήματα πως να “στήνονται” κατηγορίες με “φυτευτά” σακίδια γεμάτα μολότοφ, όπως στην υπόθεση Τσάμπμαν, ή στην υπόθεση της “πυτζάμας”, ή στην υπόθεση “πράσινα παπούτσια”, ή στην υπόθεση Θεοφίλου κοκ.

Η Ε.Ε. συνδέει τους πρόσφυγες… με Κάιρο



Γράφει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος

Η Ακροδεξιά επιβάλλει τη νέα στρατηγική που μεταθέτει τα ευρωπαϊκά σύνορα στη Βόρεια Αφρική – Η ευρω-αφρικανική σύνοδος στην Αίγυπτο και το «τείχος της Σαχάρας»

Στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, όπου πραγματοποιήθηκε η άτυπη σύνοδος της Ε.Ε., ο ακροδεξιός και ρατσιστής πρωθυπουργός της Ουγγαρίας πρέπει να πήρε μεγάλη ηθική ικανοποίηση. Πριν δέκα μέρες οι πάντες τον κατακεραύνωναν ως «ταραξία» της Ε.Ε. και ως βάναυσο παραβάτη των δημοκρατικών αξιών της. Στο άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Αυστρίας ήταν απλώς ένας από τη «μισή Ευρώπη» που θέλει με κάθε τρόπο και τίμημα να κλείσει τους μετανάστες έξω από τα σύνορά της. Η «άλλη μισή», που επαίρεται για τον ανθρωπισμό της, απλώς προσπαθεί να κρατήσει τους μετανάστες πολύ μακριά από τα σύνορά της, ώστε να μη χρειαστεί καν να τα κλείσει.

Ας καούν στη Σαχάρα…

Δουλειές με… βίζες στο ΥΠΕΞ



Γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας

Οι άριστοι και η δωρεάν σίτιση από το πρυτανείο

Το ελληνικό κράτος φαίνεται ότι κατόρθωσε τελικά να δικαιώσει τις προσδοκίες των αλχημιστών και να αποδείξει ότι από το τίποτε μπορεί να δημιουργηθεί χρήμα για τις τσέπες κάποιων «αρίστων». Ας δούμε πώς…

Τον Ιανουάριο του 2018 η ελληνική Ανώνυμη Εταιρεία Παροχής Υπηρεσιών Global Visa Center World Hellas (GVCW), με έδρα την Αθήνα, εγγυήθηκε δάνειο ύψους 1.155.000 ευρώ το οποίο έλαβε η μητρική της εταιρεία GVCW Holding LTD, με έδρα τη Λευκωσία. Οι δουλειές της θυγατρικής εταιρείας, η οποία ας σημειωθεί ότι ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2015 με μετοχικό κεφάλαιο μόλις 24.000 ευρώ, προφανώς πήγαν τόσο καλά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε έπεισαν τον όποιο πιστωτή (ποιος να είναι άραγε;) να δεχτεί την εγγύησή της για το δάνειο προς την κυπριακή (μητρική) εταιρεία.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Χότζα και ο υπερφορτωμένος «γάιδαρος»


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός


Η κυβέρνηση Τσίπρα είχε θέσει ως στόχους τη γενναία ελάφρυνση του χρέους, τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων μετά το 2018. Η ελάφρυνση που αποφασίσθηκε από τους δανειστές είναι ανεπαρκής, με αποτέλεσμα το χρέος να παραμείνει μη βιώσιμο και η Ελλάδα να μείνει εκτός και από την ύστερη φάση του προγράμματος της ποσοτικής χαλάρωσης. Τέλος, όπως είναι γνωστό, μέχρι το 2022 το ύψος του ετήσιου πρωτογενούς πλεονάσματος παρέμεινε στο εξοντωτικό 3,5% και μετά, μέχρι το 2060 στο βαρύ 2,2% του ΑΕΠ.

Υπενθυμίζουμε πως για να κλείσει τη 2η αξιολόγηση, η κυβέρνηση Τσίπρα είχε υποχρεωθεί να εγκαταλείψει ουσιαστικά τους στόχους της. Και για να κλείσει την 3η αξιολόγηση αποδέχθηκε τις απαιτήσεις των δανειστών, χωρίς μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις. Η δε οριστικοποίηση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος έγινε, όπως είχε προαναγγείλει και δεν παρέλειπε να υπογραμμίζει ο Σόιμπλε.

Η Ρώμη επέλεξε τη σύγκρουση με Βρυξέλλες και αγορές


Γράφει ο Κώστας Ράπτης

Την 11η ώρα, κυριολεκτικά, της τελευταίας διαθέσιμης ημέρας για την κατάρτιση του σχεδίου προϋπολογισμού της Ιταλίας, ο κύβος ερρίφθη.

Στην συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου τα συγκυβερνώντα κόμματα των Πέντε Αστέρων και της Λέγκας επέβαλαν την απόφαση που είχαν λάβει αμέσως πρωτύτερα για διατήρηση του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 2,4% του ΑΕΠ κατά την επόμενη τριετία.

Οπαδοί των Πέντε Αστέρων βρίσκονταν ήδη έξω από το Παλάτσο Κίτζι, την έδρα του Πρωθυπουργού Κόντε, απαιτώντας την υλοποίηση εμβληματικών προεκλογικών δεσμεύσεων, όπως η θέσπιση του «επιδόματος του πολίτη», δηλαδή του κατώτατου εγγυημένου εισοδήματος για απόρους και ανέργους.

Εισακούστηκαν και σε αυτό και σε ό,τι αφορά την μερική αναστολή των προβλέψεων της εργασιακής μεταρρύθμισης που είχε εκπονήσει η άλλοτε υπουργός Εργασίας της κεντροαριστεράς, Έλσα Φορνέρο.

Η σύγχρονη βελούδινη Γερμανική κατοχή



Γράφει ο Θόδωρος Κατσανέβας

Όταν η Αγκέλα Μέρκελ επισκέφτηκε τη χώρα μας πριν από μερικά χρόνια επί Πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά, η Αθήνα κάηκε από τις μαζικές και βίαιες κινητοποιήσεις εναντίον της. Λίγο πριν την αναχώρηση της, η Γερμανίδα Καγκελάριος ρωτήθηκε από δημοσιογράφο, αν και πόσο την ενόχλησαν οι έντονες και μαζικές αυτές κινητοποιήσεις που την στοχοποίησαν. Και εκείνη απάντησε με πονηρό χαμόγελο :” Κάθε άλλο, το αντίθετο θα με ενοχλούσε. Οι πολίτες πρέπει να διαμαρτύρονται. Αυτή είναι η έννοια της δημοκρατίας“.

Η κουβέντα αυτή της Αγκέλας Μέρκελ, συνοψίζει την ουσία της σύγχρονης βελούδινης Γερμανικής κατοχής. Οι πολίτες μπορεί να διαμαρτύρονται και να εκτονώνονται, όσο οι κατοχικές δυνάμεις ελέγχουν την οικονομία και τα ΜΜΕ και κατέχουν την πραγματική εξουσία. Η εδώ κυβέρνηση και αντιπολίτευση,το κοινοβούλιο, αποτελούν χρηστικές προεκτάσεις αυτής της μεταμοντέρνας βελούδινης κατοχής.

Οι «μύθοι» του Τραμπ για το Ιράν


Γράφει ο Γιώργος Λυκοκάπης


Η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στον ΟΗΕ είχε πολλές αμήχανες στιγμές. Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν αποχώρησε επιδεικτικά, στην έναρξη της ομιλίας του Αμερικανού ομολόγου του. H αλαζονική δήλωση του μεγιστάνα ότι «σε δύο χρόνια έχει πετύχει περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο πρόεδρο των ΗΠΑ«, προκάλεσε άφθονα γέλια στο ακροατηρίο.

Ο «εκρηκτικός» Αμερικανός πρόεδρος έμεινε ψύχραιμος και συνέχισε την ομιλία του. Μία ομιλία η οποία περιλάμβανε ρητορικές επιθέσεις κατά τις παγκοσμιοποίησης, των εμπορικών πρακτικών της Κίνας και της ενεργειακής εξάρτησης της Γερμανίας από την Ρωσία. Τους πιο βαρείς χαρακτηρισμούς τους επεφύλασσε για το Ιράν. Μίλησε για μία «διεφθαρμένη δικτατορία«, ζητώντας την καθολική απομόνωση του ισλαμικού καθεστώτος. Χαρακτήρισε την σιιτική χώρα σαν τον μεγαλύτερο «χορηγό της τρομοκρατίας«, επισημαίνοντας πως «δεν σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα των εθνών«.

Ο έλεγχος των μαζών


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Δεν χειραγωγείται το συνειδητό των ανθρώπων με τη βοήθεια της λογικής τους, αλλά οι επιθυμίες και οι μη συνειδητοί φόβοι δια μέσου των συναισθημάτων τους – με έναν τρόπο που είναι σχεδόν αδύνατον να αμυνθούν οι περισσότεροι, ειδικά οι λιγότερο μορφωμένοι.

«Ο επικοινωνιακός βομβαρδισμός μέσω των ΜΜΕ και των καταστροφικών συνθημάτων που προωθούνται, έχει στόχο την «αποτέφρωση» της ανακλαστικής σκέψης(=πληροφόρηση, επεξεργασία των πληροφοριών, σύνθεση) – αμέσως μετά στην αντικατάσταση της από μία διαδοχική σειρά εικόνων εκτός του χώρου και του χρόνου. Σε μία χρονική και τοπική απόσταση δηλαδή που δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν οι εικόνες και οι πληροφορίες ως προς την αλήθεια τους, από αυτούς που δέχονται την επίθεση.

Στα πλαίσια αυτά κάθε ημέρα, 24 ώρες το 24ωρο, ένας αόρατος στρατός τοποθετεί ως στόχο τον εσωτερικό κόσμο των θυμάτων του – χωρίς να χρησιμοποιεί αεροπλάνα ή υποβρύχια, αλλά μόνο εικόνες και μηνύματα (σλόγκαν) «στοχευόμενα» χειραγωγημένων πληροφοριών. Οι ψυχολογικοί πολεμιστές δεν θέλουν ασφαλώς να σκέφτονται και να αναλύουν οι άνθρωποι τις «πληροφορίες» που τους δίνουν – αλλά να τις καταναλώνουν «ωμές», χωρίς να τις συνδέουν (συνδυάζουν) μεταξύ τους» (πηγή).

Μονομάχοι στην έρημο


Γράφει ο Γιώργος Παπαϊωάννου


Το προεκλογικό σκηνικό έχει ήδη στηθεί και οι ρόλοι έχουν μοιραστεί. Μπορεί το έργο να φαίνεται βαρετό και χιλιοπαιγμένο, με το κοινό να χασμουριέται, αλλά υπάρχουν διαστάσεις που έχουν σημασία για το τι θα ακολουθήσει, επηρεάζοντας κι αυτούς που λογαριάζονται σήμερα σαν «θεατές».

Το γεγονός ότι τα μνημόνια έχουν εγκαταστήσει τις συνέπειές τους, καθιστά παραπλανητικούς τους πανηγυρισμούς για την «έξοδο», δεν αναιρούν όμως ένα σημαντικό γεγονός. Κι αυτό είναι ότι η αντιπαράθεση εξελίσσεται πλέον σε νέο έδαφος. Έχουμε κιόλας μπει σε έναν νέο πολιτικό κύκλο, με χαρακτηριστικά διαφορετικά από τον προηγούμενο.

Στη νέα αυτή φάση –ας την ονομάσουμε σχηματικά «μεταμνημονιακή», αφού η πρόθεση «μετα» δεν σημαίνει απαραίτητα υπέρβαση των προηγούμενων δεδομένων–, το πλαίσιο στο οποίο διεξάγεται η δημόσια συζήτηση, είναι διαφορετικό.

Δημοσιογράφοι στο αυτόφωρο και προεκλογικό κλίμα



Γράφει η Βασιλική Σιούτη

H μήνυση του Πάνου Καμμένου στους δημοσιογράφους της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» μετά από ρεπορτάζ για τα κονδύλια του προσφυγικού και η αυτόφωρη διαδικασία που ακολούθησε στοίχισε στην κυβέρνηση ακριβά. Εκεί που ο Αλέξης Τσίπρας πάσχιζε να βγάλει από πάνω του τη ρετσινιά του «επικίνδυνου λαϊκιστή», με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές να του βάζουν πλάτη, ο κυβερνητικός του εταίρος με την κίνηση αυτή πέτυχε ένα σοβαρό πλήγμα στο νέο προφίλ που χτίζει. Την επίθεση του Πάνου Καμμένου, μάλιστα, την επιδοκίμασε και το Μέγαρο Μαξίμου. Με non paper που έστειλε σε δημοσιογράφους, όχι μόνο υπερθεμάτιζε αλλά χαρακτήριζε τη συγκεκριμένη εφημερίδα «τοξική».

Η ΝΔ εκμεταλλεύτηκε το γεγονός, φροντίζοντας να το γνωστοποιήσει στην Ε.Ε., ειδικά στα αδελφά κόμματα, πολιτικοί των οποίων δεν δίστασαν να αναδείξουν το θέμα, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τους σοσιαλιστές που προσπαθούν εδώ και καιρό να υποστηρίξουν τον Έλληνα πρωθυπουργό. Η κυβέρνηση εμφανίστηκε στην Ε.Ε. να διώκει δημοσιογράφους που δεν της είναι αρεστοί, κάτι που δύσκολα μπορούσαν να αντικρούσουν ακόμα και οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Με τη συμφωνία των Πρεσπών μπαίνουμε βαθύτερα σε επικίνδυνους σχεδιασμούς


Συνέντευξη του Δημήτρη  Κουτσούμπα ,ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ,στον «ΑΝΤ1» και τον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαδάκη .

-- Σας έχουμε και όμορφο ντεκόρ, απ' το Φεστιβάλ της ΚΝΕ, έτσι ώστε να αισθανόσαστε οικεία στο στούντιο.

-- Ηταν πολύ ωραίο Φεστιβάλ, μεγάλο Φεστιβάλ.

-- Πετυχημένο και είχατε και αρκετό κόσμο, πάρα πάρα πολύ κόσμο.

-- Ναι, πάρα πολύ κόσμο...

-- Να ξεκινήσουμε με επικαιρότητα λοιπόν, την Κυριακή ψηφίζουν οι Σκοπιανοί και θέλω να σας δείξω το βασικό σποτ το οποίο παίζει αυτήν την ώρα που μιλάμε στα Σκόπια. Να το δούμε μαζί... «Είμαστε Μακεδόνες και Μακεδόνισσες και εμπρός για μια ευρωπαϊκή Μακεδονία». Θέλω την άποψή σας.

-- Πρόκειται για μια, κατά την άποψή μας, απαράδεκτη συμφωνία. Για δυο βασικούς λόγους είμαστε αντίθετοι, και γι' αυτούς τους δυο βασικούς λόγους θα την καταψηφίσουμε στη Βουλή, αν έρθει και όταν έρθει. Πρώτο είναι ότι έγινε με τόσο ταχείς ρυθμούς, μπορεί να κρατάει πάνω από 20 χρόνια, τα τελευταία 20 χρόνια να συζητούνται τα ζητήματα και να φαίνεται μεγάλο το χρονικό διάστημα, όμως αυτό το διάστημα έγινε με πολύ επιταχυνόμενους ρυθμούς κατ' απαίτηση των Αμερικανών. Ηταν συγκεκριμένο σχέδιο των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, ηγετικών δυνάμεων της ΕΕ.

Αχεντ Ταμίμι: «Θα συνεχίσω τον αγώνα»


Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου


Στα 17 της χρόνια, η Αχεντ Ταμίμι έχει γίνει κιόλας σύμβολο για τους Παλαιστινίους. Η σκηνή του περασμένου Δεκεμβρίου, όπου χαστούκιζε και κλωτσούσε Ισραηλινούς φαντάρους στο χωριό της, το Νπάμπι Σάλιχ της Δυτικής Οχθης, έγινε viral στο Διαδίκτυο και της χάρισε διεθνή φήμη, αλλά και οκτώ μήνες στις ισραηλινές φυλακές. Το περασμένο Σάββατο, η Αχεντ ήταν τιμώμενο πρόσωπο στην κεντρική εκδήλωση του Φεστιβάλ ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ, όπου και χαιρέτισε μπροστά σε ένα πυκνό δάσος από ελληνικές, παλαιστινιακές και κόκκινες σημαίες. «Ηταν εντυπωσιακή η μαζική προσέλευση του κόσμου και ο αγωνιστικός παλμός του. Με συγκίνησε που είδα παλαιστινιακές σημαίες να υψώνονται στα χέρια νέων ανθρώπων της Ελλάδας. Κι αυτό μας εμψυχώνει και μας στηρίζει», θα μας πει την επόμενη ημέρα, όταν τη συναντήσαμε γι’ αυτή τη συνέντευξη στην παλαιστινιακή πρεσβεία.

Με μακριά, καστανόξανθα, κατσαρά μαλλιά, γκριζοπράσινα μάτια, ανοιχτή επιδερμίδα, χωρίς μουσουλμανική μαντίλα, με τζιν και T-shirt, η φιγούρα της κονιορτοποιεί το στερεότυπο του αποκλεισμένου Αλλου, που πολλοί έχουν στο μυαλό τους όταν σκέφτονται τους Παλαιστίνιους, τους Αραβες, τους Μεσανατολίτες. Είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που το μήνυμα της Αχεντ περνάει στη δυτική κοινή γνώμη, όπως έδειξε ο αντίκτυπος της πρόσφατης επίσκεψής της στη Γαλλία με αφορμή το φεστιβάλ της εφημερίδας L’Humanité.

Η σπάταλη ελπίδα ότι δεν πιάσαμε ακόμη πάτο


Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος


Κάθε ανάλυση πρώτον του ρόλου του πολίτη και της σχέσης του με την εξουσία μέσα στο κράτος, δεύτερον, της συγκρότησης και συγκράτησης του κράτους και τρίτον, της θέσης του κράτους στο διεθνές σύστημα, είναι το αντίστοιχοτης ιατρικής. Λάθος διάγνωση και λάθος θεραπεία για τα τρία αυτά επίπεδα ανάλυσης σημαίνει θάνατο ή ζημιές για το άτυχο κράτος, και το αντίστροφο.

Πως λοιπόν θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει την αλήθεια για την σύγχρονη διεθνή πολιτική και να γίνει πιστευτός, σ’ ένα κράτος μέσα στο οποίο τους δύο τελευταίους αιώνες δεν κυριαρχεί μια καθαρή και σωστή θέαση του κόσμου αλλά θολά και λανθασμένα διεθνιστικά ή κοσμοπολίτικα αλληθωρίσματα όσων ύπουλα ή αφελώς, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, αδιαλείπτως και γενικευμένα κάνουν λάθος διαγνώσεις των αιτίων και προτείνουν λάθος θεραπείες!

Πού βαδίζει η Ευρώπη;



Γράφει ο Ερρίκος Φινάλης

Εάν επιχειρήσει κανείς να αποτραβηχτεί από τις τρέχουσες, καθημερινές εξελίξεις και προσπαθήσει να «διαβάσει» την ευρύτερη εικόνα της κατάστασης στην Ευρώπη, τι θα δει πρώτα; Μια φωτογραφία πολύ διαφορετική από αυτήν που αποτυπωνόταν όχι πριν μια δεκαετία (έχουμε περάσει σε μια εντελώς νέα εποχή από τότε), αλλά και πριν 3 μόλις χρόνια. Τότε το Brexit ήταν ακόμα μια απευκταία πιθανότητα, η Άνγκελα Μέρκελ φαινόταν αδιαμφισβήτητη καγκελάριος αλλά και κυρίαρχη εντός Ε.Ε., o Ρέντσι δεν είχε ακόμη ταπεινωθεί στο ιταλικό δημοψήφισμα, λίγοι είχαν ακούσει το όνομα Μακρόν κ.ο.κ.

Έκτοτε, η εικόνα αλλάζει με γοργούς ρυθμούς: η ακυβερνησία και η πολιτική αστάθεια πλήττει ακόμη και το γερμανικό πρότυπο, οι τριγμοί πολλαπλασιάζονται, το ίδιο και οι διασπαστικές κινήσεις ολόκληρων ομάδων χωρών και οι «απειθαρχίες» κυβερνήσεων. Οι εκβιασμοί δεν αποτελούν πλέον μέσο τιθάσευσης μονάχα περιφερειακών χωρών όπως η Ελλάδα, αλλά χρησιμοποιούνται για τη συμμόρφωση και πολύ πιο σημαντικών κρατών μελών. Η όποια «τακτοποίηση» ίσχυε μέχρι πρόσφατα έχει γίνει άνω-κάτω, και οι αναφορές σε ευρωπαϊκές ολοκληρώσεις και οράματα προκαλούν ειρωνικά μειδιάματα – το λιγότερο…

Το ιδρυτικό κείμενο του ΕΑΜ πιο επίκαιρο από ποτέ !

Εκ της διευθύνσεως

Σαν σήμερα στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941 στην κατεχόμενη Αθήνα ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ)  .77 χρόνια μετά , η πατρίδα μας βιώνει μια ιδιότυπη νέου τύπου κατοχή , χωρίς την γερμανική μπότα αλλά με μια αόρατη οικονομική θηλειά που την οδηγεί  στην ολική καταστροφή . Το ιδρυτικό κείμενο του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ και θα μπορούσε χωρίς την παραμικρή αλλαγή να αποτελέσει τον οδηγό για ένα σύγχρονο προσαρμοσμένο στις τωρινές συνθήκες μέτωπο . Η επιθυμία για την ελευθερία της πατρίδας επιβάλλεται να μας ενώσει όλους και πρέπει όλοι να φανούμε αντάξιοι των ηρώων προγόνων μας .


Το ιδρυτικό  κείμενο

1. Από τους αντιπροσώπους των κάτωθι υπογραφομένων κομμάτων ιδρύεται το Εθνικόν Απελευθερωτικόν Μέτωπο της Ελλάδας (ΕΑΜ).

Εις το ΕΑΜ γίνεται ισοτίμως δεκτόν και παν άλλο κόμμα ή οργάνωσις που δέχεται τας αρχάς του παρόντος Ιδρυτικού ώς και να εργασθή δια την επιτυχίαν των σκοπών του ΕΑΜ.
Προκειμένου να γίνει δεκτή εις το ΕΑΜ οιαδήποτε οργάνωσις, δεν εξετάζεται το παρελθόν ή αι αντιλήψεις των σχετικώς με την μελλοντικήν ανασυγκρότησιν της ελευθέρας και ανεξαρτήτου Ελλάδος, αλλά η πίστις των εις την ανάγκην του Εθνικού Απελευθερωτικού Αγώνος, η τιμιότης των απέναντι αυτού και η αποδοχή των αρχών του ΕΑΜ που περιλαμβάνονται εις το παρόν Ιδρυτικόν.

Σταλινικού χαρακτήρα μονόδρομος το νεοφιλελεύθερο καθεστώς


Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Υπάρχει μια γραμμή που ενώνει τον πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν με τον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη. Και οι δυο γνωστοποίησαν εξαρχής το πρόγραμμά τους με ειλικρίνεια. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ότι ξεγέλασαν τον κόσμο με λαγούς και πετραχήλια, αν και υπό την πίεση του εκλογικού άγχους ο πρόεδρος της ΝΔ ολοένα και περισσότερο τον τελευταίο καιρό υποκύπτει στον πειρασμό των υποσχέσεων.

Μακρόν και Μητσοτάκης είναι και οι δυο νεοφιλελεύθεροι και δεν έκρυψαν ότι θα πάρουν μέτρα αντιλαϊκά, θα απολύσουν, θα συμπιέσουν όσο μπορούν το κοινωνικό κράτος κλπ. Είναι προφανές ότι και οι δυο πολιτικοί πιστεύουν ότι η ειλικρίνεια δεν θα τους ζημιώσει. Τουλάχιστον στην περίπτωση Μακρόν δεν έπεσαν έξω. Η «στρατηγική της ειλικρίνειας» είναι, ωστόσο, τόσο ανιδιοτελής όσο και οι ψεύτικες υποσχέσεις:

Η κυβέρνηση Ζάεφ σε ριψοκίνδυνους ελιγμούς



Γράφει ο Κώστας Ράπτης

Όσο πλησιάζει η Κυριακή, ημέρα διεξαγωγής του δημοψηφίσματος στην πΓΔΜ, τόσο περισσότερο αναδεικνύονται οι αντιφάσεις των πολιτικών δυνάμεων της γειτονικής χώρας.

Και αν αυτό ήταν ήδη φανερό σε σχέση με το VMRO-DPMNE της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πλέον γίνεται σαφές και για την κυβερνητική πλειοψηφία.

Τα μηνύματα σε σχέση με τις διαθέσεις προσέλευσης των ψηφοφόρων είναι προφανώς ανησυχητικά για τους κρατούντες, ειδάλλως δεν θα είχε κρίνει σκόπιμο ο Υπουργός Εξωτερικών Νικόλα Ντιμιτρόφ να υπενθυμίσει ότι η διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης που προβλέπει η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί έργο του κοινοβουλίου, στο οποίο και επιστρέφει η πρωτοβουλία των κινήσεων μετά το δημοψήφισμα, είτε αυτό καταστεί έγκυρο είτε όχι.

Άλλωστε ο χαρακτήρας του δημοψηφίσματος είναι γνωμοδοτικός και η πραγματική χρησιμότητα του έγκειται στην πολιτική νομιμοποίηση που θα προσφέρει σε όσους βουλευτές συμπράξουν στην συνταγματική αναθεώρηση – και χρειάζονται για αυτό δέκα περισσότεροι από όσους διαθέτει η κυβερνητική πλειοψηφία.

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Η Αριστερά ως θεραπαινίδα της διεθνούς των Αγορών



Γράφει ο Γιώργος Κοντογιώργης

Η Αριστερά παραμένει εμμονικά στο σύστημα που επεξεργάσθηκε η νεοτερικότητα κατά την έξοδό της από τη φεουδαρχία και του οποίου η εφαρμογή ολοκληρώθηκε προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το γεγονός αυτό συνομολογεί την προσχώρησή της στην αρχή της ενιαίας σκέψης και πράξης που στοχεύει την περιοριστική οριοθέτηση του διαλόγου για την εξέλιξή του. Όσον αφορά το διακύβευμα της πολιτικής χειραφέτησης της κοινωνίας των πολιτών, η Αριστερά πρωτοστατεί στην άρνησή της.

Το ενδιαφέρον εν προκειμένω είναι ότι η Αριστερά συντάσσεται με την κυρίαρχη σταθερά της νεοτερικότητας, η οποία υποστηρίζει ότι ο κόσμος της, η εποχή μας, αποτελεί όχι φάση στην εξελικτική πορεία του κοινωνικού ανθρώπου, αλλά το τέλος της (ανθρωποκεντρικής) της ολοκλήρωσης. Επομένως, το αύριο γι’ αυτήν είναι το σήμερα και κατά τούτο οι λύσεις στα προβλήματα θα πρέπει να αναζητηθούν στο πλαίσιο του παρόντος συστήματος. Όχι με την υπέρβασή του.

Κι όμως. Η έρευνα για το Μάτι φρενάρεται!


Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης


Ποιος είπε ότι προχωράει κανονικά η έρευνα για το Μάτι; Από την προσεκτική ανάγνωση όλων των ανακοινώσεων, το τελικό συμπέρασμα είναι ότι επιβραδύνεται. Φρενάρεται ηπίως! Για άγνωστο χρόνο! Χάρη και στη νέα, «αναθεωρημένη» στάση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου! Και η έρευνα, από κατεπείγουσα μετατρέπεται de facto σε απλώς… σερνάμενη. Ποιος ωφελείται; Οι πολιτικοί ένοχοι.

Τα πράγματα είναι απλά. Η διορισμένη από την κυβέρνηση εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με την πρώτη της παρέμβαση προχτές ζητούσε από τον προϊστάμενο της εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, που διενεργεί την έρευνα, να ενσωματώσει στη δικογραφία το πόρισμα της Γενικής Επιθεωρήτριας Δημόσιας Διοίκησης, που είναι επίσης διορισμένη από την κυβέρνηση.

Κοινός παρονομαστής στο τρίγωνο ΠΓΔΜ-Σερβία-Κόσοβο



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι έχουν ρίξει όλο το βάρος τους για να εγκριθεί η Συμφωνία των Πρεσπών, όχι βεβαίως επειδή ενδιαφέρονται για το όνομα. Θέλουν την όποια συμφωνία για να τελειώνει η διένεξη Αθήνας-Σκοπίων, η οποία εμπόδιζε την τελευταία δεκαετία την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Αυτός ήταν ο λόγος που η Δύση μεθόδευσε την άνοδο του Ζάεφ στην εξουσία και στη συνέχεια τη συνομολόγηση της συμφωνίας για το όνομα.

Στη Δύση δικαιολογημένα θεωρούν πως με την ένταξη κι αυτού του κράτους στην Ατλαντική Συμμαχία, η ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια θα συρρικνωθεί περαιτέρω. Μοναδικό έρεισμα της Μόσχας παραμένει η Σερβία κι αυτή εν μέρει περικυκλωμένη από χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό και η Ουάσιγκτον φαίνεται να έχει ανάψει το πράσινο φως για τη συζήτηση περί ανταλλαγής εδαφών μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου με σκοπό την εθνική ομοιογενοποίηση.

Τα μνημόνια έφυγαν (; ) ο αυταρχισμός έμεινε


Γράφει ο Γιάννης Μακρυγιάννης

Η υπόθεση με την ποινική δίωξη σε βάρος του Λαφαζάνη θα προκαλούσε μόνο θυμηδία, αν δεν υπέκρυπτε μία φασίζουσα νοοτροπία, που παραπέμπει στο παροιμιώδες «νόμος και τάξη» των πιο αυταρχικών καθεστώτων.

Μία νοοτροπία, που ανέχθηκε και τελικά υιοθέτησε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, έναντι κάθε ακτιβιστικής δράσης που μπορεί να αποτελέσει πολιτική απειλή για τους κυβερνώντες. Για ξεκάρφωμα, η αυτοδιαφημιζόμενη ως αριστερή κυβέρνηση, δείχνει ανοχή στον ακτιβισμό του Ρουβίκωνα – μόνο και μόνο γιατί γνωρίζει ότι δεν έχει να χάσει ψήφους προς εκεί. Αλλά όταν πρόκειται για πολιτικούς σχηματισμούς, που μπορούν να προκαλέσουν πολιτική φθορά και να εκφράσουν απογοητευμένους και δυσαρεστημένους από τον ΣΥΡΙΖΑ, αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους τότε τα πράγματα αλλάζουν. Τότε αρχίζει ο εκφοβισμός, ο αυταρχισμός και τακτική της πολιτικής εξολόθρευσης με κάθε μέσο. Κι ας πρόκειται για παλαιούς συντρόφους, με τους οποίους οι σημερινοί κυβερνώντες συμπορεύτηκαν δεκαετίες.

Μελετήστε, Θυμώστε, Εμπλακείτε



Γράφει ο Σπύρος Στάλιας

• Κάθε χρόνο τα τελευταία οκτώ χρόνια μειώνεται ο πλούτος (ΑΕΠ) της χώρας. Αν αυτό, είναι ένα θέμα που σας νοιάζει, μελετήστε γιατί αυτό συμβαίνει. Μετά θυμώστε αγρία και μετά εμπλακείτε, με κάθε τρόπο, στην διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής.

• Κάθε χρόνο, τα τελευταία οκτώ χρόνια, αυξάνεται η ανεργία στη χώρα. Ποτέ η χώρα δεν είχε τόσο ανεργία. Αν αυτό το θέμα σαν αγγίζει, μελετήστε, γιατί γίνεται αυτό, μετά θυμώστε όσο πιο πολύ μπορείτε, και μετά εμπλακείτε στην διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής.

• Κάθε χρόνο το επίπεδο της παιδείας στη χώρα μας, σε όλες τις βαθμίδες, διολισθαίνει προς την αγραμματοσύνη. Αν σας ενδιαφέρουν τα θέματα της παιδείας, μελετήστε, μετά να θυμώσετε και μετά εμπλακείτε στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

O κίνδυνος παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου και η αξιοπιστία του αμερικανικού εκλογικού συστήματος


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος


Το γεγονός είναι αρκετά παράδοξο, αλλά δεν είναι το μοναδικό. Αντιδρώντας στο περίφημο Russiagate, το σκάνδαλο ή «σκάνδαλο», αναφορικά με την ανάμειξη ή όχι της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές, που έχει προκαλέσει ένα κύμα νεομακαρθισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και στην αλληλένδετη, ταχεία επιδείνωση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, που έχει αυξήσει σημαντικά τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου, μια σειρά επιφανών Αμερικανών έκαναν έκκληση αφενός για την ασφάλεια του εκλογικού συστήματος των ΗΠΑ, αφετέρου για να αντιστραφεί η πορεία κλιμάκωσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Το παράδοξο, αν μπορεί να ονομασθεί έτσι, είναι ότι κάτω από την κοινή έκκληση, συναντά κανείς ανθρώπους όπως ο γνωστότερος «αντισυστημικός» διανοούμενος της χώρας, η φωνή της αμερικανικής αμφισβήτησης Νόαμ Τσόμσκι και βετεράνους της NSA και της CIA!

Πως έγιναν τα μεγάλα τζάκια.


Γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης 


Ο Άνταμ Σμιθ, ο πρόγονος όλων των οικονομολόγων κάθε θεωρητικής απόκλισης κι ένας από τους πιο σημαντικούς δασκάλους του Μαρξ, λέει στο περιλάλητο σύγγραμμά του Ο πλούτος των εθνών (1779), όπου προσπαθεί να εξηγήσει το μηχανισμό συσσώρευσης του πλούτου: Λίγοι θα είχαν ενδοιασμούς για το λαθρεμπόριο, αν μπορούσαν να βρουν έναν εύκολο και ασφαλή τρόπο να το κάνουν. Είναι ο πρώτος που τολμά να πει πως η προσήλωση στη νομιμότητα δεν βοηθάει τη συσσώρευση του κεφαλαίου και πως η αυθαιρεσία, η αίρεση και η εξαίρεση αποτελούν προϋποθέσεις για την αύξηση του πλούτου των ατόμων, συνεπώς και των εθνών στα οποία ανήκουν τα άτομα.

Οι απόψεις του Σμιθ ήταν βόμβα στα θεμέλια των «παραδοσιακών αξιών» που κληρονομήθηκαν από το Μεσαίωνα και μια ριζική ανατροπή του μωσαϊκού νόμου, που είναι περισσότερο γνωστός σαν «δέκα εντολές». Το «ου κλέψεις», «ου φονεύσεις», «ου μοιχεύσεις», «ου ψευδομαρτυρήσεις», κι όλα τα άλλα «ου» χάνουν το νόημά τους στην καθημερινή οικονομική πρακτική. Σεβόμαστε τις δέκα εντολές μόνο όταν δεν μας βλάπτουν οικονομικά και επανερχόμαστε σ’ αυτές μόνο όταν παραιτηθούμε από την προσπάθειά μας να πλουτίσουμε.

Δύο βήματα πίσω από τον Πούτιν


Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου


Μέχρι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, η επικρατούσα εικόνα για τη Συρία ήταν η εξής: ο Μπασάρ Ασαντ κερδίζει τον επταετή πόλεμο και σύντομα θα εκδιώξει την ένοπλη αντιπολίτευση από την τελευταία περιοχή που κατέχει, το Ιντλίμπ. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο αποφασιστικός παράγοντας που έκανε τη ζυγαριά να γείρει προς την πλευρά του Ασαντ, ετοιμάζεται για μια PAX RUSSICA, με την Αμερική στο περιθώριο. Ωστόσο, δύο σημαντικές εξελίξεις σε διάστημα λίγων ωρών ήρθαν να θολώσουν την εικόνα, θέτοντας ερωτήματα για τα όρια της ρωσικής ισχύος.

Τη Δευτέρα το απόγευμα βγήκε λευκός καπνός στο Σότσι, που φιλοξενούσε τη «μίνι Γιάλτα» Πούτιν – Ερντογάν για το Συριακό. Υστερα από πεντάωρες συνομιλίες, ο Ρώσος πρόεδρος υπαναχώρησε, αποδεχόμενος την πρόταση Ερντογάν για κατάπαυση του πυρός στο Ιντλίμπ. Η αναμενόμενη επίθεση ακυρώθηκε. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσει την έξοδο των «ακραίων» τζιχαντιστών και των βαρέων όπλων από μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη πλάτους 15-20 χιλιομέτρων. Κοινές περιπολίες Ρώσων και Τούρκων θα επιτηρούν την εφαρμογή της συμφωνίας.

Σε τροχιά σύγκρουσης με τις Βρυξέλλες η Ιταλία


Γράφει ο Λεωνίδας Βατικιώτης


Με το βλέμμα καρφωμένο στην επόμενη Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου, όταν η ιταλική κυβέρνηση θα δώσει στη δημοσιότητα το βασικό περίγραμμα του κρατικού προϋπολογισμού για το 2019 βρίσκονται τα γκρίζα κουστούμια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Συγκεκριμένα, σε ένα νούμερο είναι επικεντρωμένη η προσοχή των τεχνοκρατών Βρυξελλών και Φρανκφούρτης∙ στο δημοσιονομικό έλλειμμα.

Το δίλημμα που αντιμετωπίζει η συμμαχική κυβέρνηση του Κινήματος των Πέντε Αστέρων και της Λίγκας είναι ζωτικής σημασίας: Να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις της και να έρθει σε σύγκρουση με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή να δηλώσει πίστη και υποταγή στους κανόνες αυστηρής δημοσιονομικής διαχείρισης και να εκτεθεί απέναντι στους ψηφοφόρους της;

Οι δυό όψεις ενός δειλού συνονθυλεύματος



Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης


Η κυβέρνηση αυτή έρχεται από τα άδυτα ενός ολοκληρωτισμού με δύο πρόσωπα. Το ένα πρόσωπο είναι το κατακάθι μιας αριστεράς που απόμεινε από τις χειρότερες μέρες της κατοχικής και εμφυλιακής ιστορίας της. Το άλλο είναι μιάς δεξιάς που έρχεται κατ ευθείαν από τους ΕΚΟΦίτες τραμπούκους του μεταπολέμου.

Τα δυο αυτά κατακάθια, που συμμάχησαν προκειμένου να μοιραστούν τις καρέκλες της σημερινής εξουσίας δεν είναι ούτε δεξιοί ούτε αριστεροί. Είναι ένα ανιδεολογικό μίγμα δειλών εξουσιομανών, που εφαρμόζουν από τις ιδεολογίες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται, εκείνα που τους επιτρέπει η θρασυδειλία τους.

Για να είμαι απολύτως σαφής, ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ορκίζεται στον μαρξισμό και στη ριζοσπαστική επανάσταση δεν τολμάει να εφαρμόσει τίποτε από εκείνα που αποτελούν βασικές αρχές και προϋποθέσεις του μαρξισμού.

Νεκροφιλίας διαιώνιση



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

«Τ​​​​α παιδιά να πηγαίνουν μία ώρα αργότερα το πρωί στο σχολείο»!

Ποιος να τολμήσει αντίρρηση ή κριτική στον λαϊκισμό της «διευκόλυνσης»; Πρόκειται για «εύρημα» ιδιοφυές, προεκλογικό μπουναμά άκρως εντυπωσιακόν. Δεν στοιχίζει τίποτα στο κράτος, ενώ φαντάζει σαν «προοδευτική ανοιχτομυαλιά».

Αν κάποιος ψελλίσει αμφισβήτηση της «λογικής» του «ευρήματος», αν θυμίσει τη μακροβιότατη πείρα παιδαγωγίας που αρνείται τις «διευκολύνσεις» (πείρα κοινωνιών που ονειρευόμαστε οι τριτοκοσμικοί να μπορούσαν τα παιδιά μας να σπουδάσουν εκεί), αν τολμούσε κάποιος να υπομνήσει τον «ασκητικό» χαρακτήρα της σπουδής, θα εισπράξει μόνο χλεύη και ρετσινιές. Η κορυφαία ελευθερία της αυτοκυριαρχίας, η ασκητική των εθελούσιων αυτοπεριορισμών, δεν συνταιριάζει με την ηδονική κολακεία της ενστικτώδους ροπής προς τη ραστώνη.

«Προσπάθησαν να μας θάψουν, δεν ήξεραν ότι ήμασταν σπόροι»



Γράφει ο Θανάσης Πετράκος

Όταν τον Δεκέμβρη του 2017 η κυβέρνηση κατέθεσε την τροπολογία για την αυτεπάγγελτη δίωξη και την επιβολή σκληρών ποινών, όλων όσων βρίσκονται απέναντι στους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας η ΛΑ.Ε. είχε πει: «Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου για να εξυπηρετήσει τους τραπεζίτες γυρίζει την Ελλάδα σε σκοτεινούς χρόνους πολιτικών διώξεων και φυλακίσεων». Δυστυχώς μετά μερικούς μήνες δικαιώθηκε.

Είναι σαφές όμως ότι η «Κλήση Παροχής Εξηγήσεων» ενώπιον της Κρατικής Ασφάλειας(!) στον Παναγιώτη Λαφαζάνη, για παραβάσεις 16 άρθρων του Ποινικού Κώδικα, δεν στοχεύει να τον φοβίσει. Στοχεύει να φοβίσει όλους τους πολίτες για να μην αντισταθούν, στις μνημονιακές πολιτικές και ιδιαίτερα στους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις και στο ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας. Θέλουν να φοβηθεί ο απλός πολίτης και να σκεφτεί «ότι αφού «φορτώνουν» στο Λαφαζάνη 16 άρθρα του Ποινικού Κώδικα σε εμένα θα «φορτώσουν» όλο το Π.Κ.». Γιατί γνωρίζει καλά κυβέρνηση και τρόικα ότι παρά τα παραμύθια ότι βγήκαμε από τα μνημόνια έρχεται τσουνάμι πλειστηριασμών. Καμία προστασία της πρώτης κατοικίας δεν υπάρχει πλέον.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

«Kαθαρίζεις» την κοινωνία «σου», νοικοκυραίε;



Γράφει ο Γεράσιμος Χολέβας

Ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου (ναι, είχε και όνομα ο άνθρωπος που έχασε τη ζωή του από λιντσάρισμα δίπλα στην Ομόνοια) αποτελεί όριο για την περίοδο που ζούμε στην Ελλάδα.

Είναι η έκφραση του εκφασισμού μιας κοινωνίας που σαπίζει κι επειδή δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει κλωτσάει μέχρι θανάτου όποιον βρεθεί σε αδύναμη θέση μπροστά της.

Κλωτσάει ποιον; Τον κλέφτη;

Όχι τον «σκέτο κλέφτη», αλλά τον αδύναμο, άλλοτε «το πρεζάκι», άλλοτε «τον βρωμομετανάστη», αρκεί αυτός να είναι κάτω και να μπορεί να τον κλωτσήσει χωρίς να διακινδυνεύσει τίποτα.

Το «παιχνίδι» τώρα αρχίζει – Από τα Βαλκάνια στην Ανατολική Μεσόγειο


Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ δύο γεωπολιτικών σύμπλοκων, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής, που χαρακτηρίζονται από μεγάλη ρευστότητα. Η ρευστότητα, μάλιστα, στην Ανατολική Μεσόγειο είναι μεγαλύτερη από τη βαλκανική.

Δεν έχει πολλά περιθώρια η Ελλάδα να είναι απούσα, ιδιαιτέρως στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Κύπρος απειλείται, η Τουρκία προκαλεί με ακραίες αυθαιρεσίες, και όποιος νομίζει ότι εγκαταλείποντας για άλλη μια φορά την Κύπρο θα έχει την ησυχία του ο ελλαδικός χώρος, πλανάται πλάνην οικτράν.

Το ίδιο και στα Βαλκάνια. Θέλουμε - δεν θέλουμε, είναι η αυλή μας. Όπως και η Ελλάδα είναι η αυλή των άλλων βαλκανικών χωρών.

Εξωτερική πολιτική: εργολαβίες για λογαριασμό των ΗΠΑ


Γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας


Πέρα από το οικονομικό περιβάλλον, εκεί όπου η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας ως συνέπεια της οικονομικής καταστροφής της χώρας αποτυπώνεται με έντονο τρόπο είναι τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Όπως οι δημόσιοι πόροι προσαρμόζονται να αποδώσουν για την εξυπηρέτηση των δανείων, έτσι και η εξωτερική πολιτική της χώρας εμφανίζεται να αναλαμβάνει εργασίες για λογαριασμό άλλων (κατά κύριο λόγο αμερικανικών) συμφερόντων.

Η προσαρμογή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στις απαιτήσεις των ισχυρών συμμάχων και εταίρων ουδέποτε αμφισβητήθηκε. Ωστόσο, σ’ αυτά τα χρόνια της κρίσης οι δεσμοί εξάρτησης ενισχύθηκαν και εμφανίζονται απροκάλυπτα, υπό τη μορφή επαίνων για τον ρεαλισμό και την ικανότητα προσαρμογής της κυβέρνησης σ’ αυτόν τον σκληρό κόσμο.

Αν το τέρας δεν σε τρομάζει, τότε να φοβάσαι…


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος


Οι εικόνες των όσων συνέβησαν στην Ομόνοια είναι σοκαριστικές.
Εκείνο που μαζί με την τραγική κατάληξη προκαλεί διπλό σοκ είναι η αντίδραση των σεσημασμένων του “νόμου και της τάξης”.
Πρόκειται για “ανθρωπιστές” που ο “ουμανισμός” τους έχει για σημαία του το κνούτο του “νοικοκυραίου”.
Που το “αίσθημα δικαίου” με το οποίο δηλητηριάζουν την κοινωνία δεν περιορίζεται, πια, σε εκείνο το σιχαμερό “ναι μεν, αλλά…”.
Τώρα, πλέον, έφτασαν μέχρι του σημείου να αναγορεύουν το νόμο του Λυντς σε “αυτοάμυνα” και να τον βαφτίζουν… “δικαίωμα”!

Πώς Γερμανοί και Παπαδήμος προσυμφώνησαν την καταστροφή, αντί διάσωσης, της Ελλάδος


Γράφει ο Σπύρος Λαβδιώτης


«Το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο ίδιος ο φόβος». Η περίφημη αυτή ρήση ειπώθηκε από τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ στην εναρκτήρια ομιλία της ορκωμοσίας του στα βάθη της Μεγάλης Κρίσης (Great Depression) της δεκαετίας του 1930.1 Αποτελούσε το προοίμιο της εμψύχωσης του αμερικανικού λαού για να αντιμετωπίσει τις εξαιρετικά δυσχερείς οικονομικές συνθήκες, με δεκατρία εκατομμύρια ανέργους στους δρόμους χωρίς κοινωνική ασφάλιση, με τα λουκέτα των επιχειρήσεων και τον αφανισμό ολόκληρων περιουσιών λόγω της κατάρρευσης του 40% του τραπεζικού συστήματος της χώρας.

Το σχέδιο του Ρούσβελτ

Επίσης, σηματοδότησε την αποφασιστικότητα του Ρούσβελτ για την επικείμενη σύγκρουση με το τραπεζικό κατεστημένο. Αυτό ήταν υπαίτιο για το κραχ της Wall Street, με την κατακλυσμική πτώση 90% του δείκτη Dow Jones, που οδήγησε σε πολλαπλές χρεοκοπίες τραπεζών και το ξεκλήρισμα των καταθέσεων

Το εθνικό κράτος και οι μεταπράτες του «εκσυγχρονισμού»



Γράφει ο Μένιος Τασιόπουλος

Τα όσα δεινά βιώνει τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι έπεσε στην παγίδα να υποτιμήσει την αξία και τη σημασία που έχει το εθνικό κράτος. Οι άρχουσες ελίτ που είχαν αναδειχθεί μέσα από τις αναταράξεις και τις περιπλοκές της μεταπολεμικής ιστορίας δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Επέδειξαν αμηχανία στις στρατηγικές επιλογές τους για το μέλλον της χώρας.

Κουβαλώντας στους μάλλον αδύναμους ώμους τους μια ιστορία πολέμων, χρεοκοπιών και προπάντων εμφυλιοπολεμικών καταστάσεων, οι άρχουσες ελίτ θεώρησαν ως μοναδική επιλογή να εντάξουν την Ελλάδα στους μεγάλους δυτικούς συνασπισμούς και να την αφήσουν εκεί. Παράλληλα έδωσαν απόλυτη προτεραιότητα στις φιλοδοξίες και στις ματαιοδοξίες τους: πολιτικές, επιχειρηματικές, υπαρξιακές.

H χαρά της Αυτοκρατορίας: Βαθαίνει διαρκώς το χάσμα μεταξύ Φαναρίου και Μόσχας, Ελλάδας και Ρωσίας (και οι εξελίξεις σε Συρία και πρ.ΕΣΣΔ)



Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Σε ένα προηγούμενο άρθρο μας υπογραμμίσαμε τους μεγάλους γεωπολιτικούς κινδύνους από την κρίση μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ρωσικής Εκκλησίας και την ανάγκη να βρεθεί μια λύση που να μη θέτει σε κίνδυνο την ενότητα της Ορθοδοξίας, αλλά και το παγκόσμιο κύρος της.

Επιχειρήσαμε επίσης να δείξουμε ότι τα ζητήματα αυτά δεν ήταν και δεν είναι θρησκευτικά και μόνο, αλλά βαθειά πολιτικά και γεωπολιτικά.

Γενικά μιλώντας, στην προσπάθειά του να εμπεδώσει μια παγκόσμια Δικτατορία, ο Ολοκληρωτισμός του Χρήματος στρέφεται αναπόφευκτα εναντίον όλων των ισχυρών ταυτοτικών στοιχείων του ανθρώπου, όπως το κράτος, το έθνος, η θρησκεία, οι ιδεολογίες, ακόμα και το φύλο.

Χρειάζεται να φτιάξει τον Homo Economicus, πλαστελίνη στα μακάβρια σχέδιά του για την ανθρωπότητα. Δεν θέλει ανθρώπους με πρόσωπο και ταυτότητα.

Η «αχίλλειος πτέρνα» του ευρώ



Γράφει ο Κωνσταντίνος Κόλμερ

Οι νομισματικές ενώσεις είναι κατ’εξοχήν γεωπολιτικό φαινόμενο. Όταν ένα κράτος κατορθώσει επί σειράν ετών να έχει ένα ισχυρό νόμισμα–αποτέλεσμα πλεονασμάτων στο ισοζύγιο εξωτερικόν πληρωμών–τότε γίνεται πόλος έλξεως άλλων κρατών που επιθυμούν το ίδιο αλλά δεν έχουν την μέθοδο. Υπάρχουν δύο ειδών νομισματικές ενώσεις. Εκείνες που διαθέτουν ενιαίο νόμισμα και ένα, αναγκαίως, υπουργείο Οικονομικών (ως οι ΗΠΑ με ομοσπονδιακό φορολογικό σύστημα) και οι άλλες, που δεν έχουν ενιαία διαχείριση εσόδων-εξόδων και συνεπώς συσσωρεύουν δημοσιονομικά ελλείμματα.

Στις πρώτες, με ενιαίο Clearing System (δίκτυο συμψηφισμών) ανήκουν οι ΗΠΑ με το δολλάριο, η προηγηθείσα το 1864, Λατινική Νομισματική ΄Ενωση με ισοτιμία χρυσού-αργύρου και σήμερα, εν τινι μέτρω, το Κινεζικό «ρεμνινμπί» (λόγω του εν ισχύι ελέγχου κινήσεως κεφαλαίων).

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Τα χαλιά και τα ... χάλια


Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Αν υπήρχε Οσκαρ για την καλύτερη γομολάστιχα της Ιστορίας, που να σβήνει όχι μόνο το μελάνι αλλά και το χυμένο αίμα των λαών που όρθωσαν ανάστημα στους ιμπεριαλιστές, τους ναζί, τους φασίστες, τους ταξικούς καταπιεστές και τους επικοινωνιακούς γητευτές, θα το μοιράζονταν στα σίγουρα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, ακόμα κι αν σεμνύνονταν ή και ντρέπονταν ακόμη μερικοί αριστεροί που εγκλωβίστηκαν στο πρώτο συνθετικό της συγκυβέρνησης.

Αν κάποιος θελήσει να μαντέψει ή να αποκρυπτογραφήσει την πορεία των μυριάδων σκληρά εργαζόμενων για την επιβίωση και γεμάτων όνειρα για ζωή ανθρώπων της χώρας μας και όχι μόνο, χωρίς να 'χει ξεφυλλίσει το υπέροχο Λεύκωμα για τα 100 χρόνια ΚΚΕ, που μόλις κυκλοφόρησε πάνω στην κορύφωση του λαμπρού φετινού Φεστιβάλ της ΚΝΕ, κινδυνεύει να μην ξέρει πως υπογράφει ανεπαίσθητα την αιχμαλωσία του, ενώ θα μπορούσε να ζήσει ελεύθερα.

Ο λογαριασμός, το αφήγημα και η αρνητική ψήφος



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Ο Τσίπρας και οι υπουργοί του άρχισαν τη δεύτερη κυβερνητική θητεία τους τον Σεπτέμβριο του 2015 με την πεποίθηση ότι το κόμμα τους θα ήταν η εξαίρεση του κανόνα ότι «το Μνημόνιο τρώει τους υπηρέτες του». Την πεποίθηση αυτή την είχε τροφοδοτήσει το γεγονός ότι μετά το σαρωτικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και παρά την εντυπωσιακή μνημονιακή κωλοτούμπα, οι πολίτες επιβράβευσαν τον ΣΥΡΙΖΑ με μία καθαρή εκλογική νίκη.

Η αλήθεια είναι ότι εκείνη τη στιγμή, χωρίς την προοπτική μίας αντιμνημονιακής κυβερνητικής λύσης και υπό το κράτος του φόβου ότι η χώρα θα καταρρεύσει και θα εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη, οι ψηφοφόροι προτίμησαν «Μνημόνιο με ΣΥΡΙΖΑ» παρά «Μνημόνιο με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ»:
  • Πρώτον, επειδή θεωρούσαν τα δύο αυτά κόμματα υπεύθυνα για την κατάντια της χώρας και επιπροσθέτως είχαν βιώσει την άγρια λιτότητα επί των ημερών των κυβερνήσεων Γιώργου Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά.
  • Δεύτερον, επειδή θεωρούσαν ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είχε καλές προθέσεις, ότι διαπραγματεύθηκε επίμονα, αν και αδέξια, και ως εκ τούτου, δίνοντας βάση και στις σχετικές υποσχέσεις, έτρεφαν την ελπίδα ότι θα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια για να αμβλύνει τα επώδυνα μέτρα.