Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Διάλογος ανάμεσα σε έναν αμαθή και έναν ημιμαθή


Γράφει ο Νίκος Καραβέλος


Δηλώνω αμαθής.

Ένεκα αυτής της αμάθειάς μου, φαίνεται να μην κατανοώ και, συνεπώς, να παρεξηγώ τις σπουδαίες επιλογές της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα στα εθνικά θέματα, όπως αυτές άρχισαν να ξετυλίγονται με την πρόσφατη «Συμφωνία των Πρεσπών», και έπεται συνέχεια.

Αντίθετα με εμένα τον αμαθή, κάποιοι σπουδαίοι, έχοντας πλήρως κατανοήσει, προφανώς, την σημασία της συμφωνίας αυτής, άλλοι μεν έχουν αναλάβει εργολαβικώς την υπεράσπιση του κ. Τσίπρα, αρθρογραφώντας στον τύπο, όπως ο δημοσιογράφος κ. Δημήτρης Ψαρράς (ο ΙΟΣ της πάλαι ποτέ κραταιάς Ελευθεροτυπίας), (εδώ) άλλοι δε αγεληδόν, με την μορφή που συνηθίζουν και προτιμούν οι «πνευματικοί» άνθρωποι, δηλαδή με σωρηδόν υπογραφές στήριξης του κυρίου πρωθυπουργού, καθώς και με πλαστογραφίες υπογραφών όπως αποκαλύπτεται στον τύπο (γιατί είναι πλαστογραφία όταν βάζει κανείς την υπογραφή άλλου χωρίς την εντολή ή έστω την έγκρισή του).

Μικρές αλλά όχι ασήμαντες ελληνοαλβανικές ιστορίες


Γράφει ο Σαράντος Θεοδωρόπουλος


Τις τελευταίες ημέρες έχουν ενταθεί οι συζητήσεις για τις διευθετήσεις που θα γίνουν , και τις παραχωρήσεις που πρέπει να γίνουν από την Ελληνική πλευρά, προκειμένου η Αλβανία να δεχτεί να τιμήσει με την παρουσία της τις μεγάλες φιλειρηνικές, διεθνιστικές και ανθρωπιστικές υπερεθνικές ολοκληρώσεις, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τη μία άκουγα τον λ. Γιοχάνες Χαν να δηλώνει στις 11 Ιουλίου ότι στην περίπτωση της Αλβανίας ««Νομίζω την είδαμε στις διαπραγματεύσεις για το ζήτημα του ονόματος, επίσης αν υπάρξει συμφωνία μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας, γιατί εκεί πρόκειται για αναδιάρθρωση των συνόρων και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό και κρίσιμο για τους πολίτες. Συνεπώς εδώ χρειαζόμαστε ηγεσία αλλά χρειαζόμαστε και την ηγεσία για να γίνει αντιληπτό πως πρέπει να υπάρξουν αλλαγές στις κοινωνίες. Πρέπει να υπάρξουν αλλαγές στη νοοτροπία για να υπάρξει πραγματική πρόοδος στην πορεία προς την Ευρώπη». Εκεί που όλοι μας σκεφτήκαμε τί είναι αυτά που λέει ο άνθρωπος , και πιστέψαμε ότι μάλλον κι αυτός έχει τα χούγια του κ Γιουνγκέρ , βγήκε την επόμενη ημέρα ο πρωθυπουργός και έκανε την πολύ περίεργη δήλωση ότι τα θέματα που απομένουν για να κλείσει η συμφωνία είναι « το ζήτημα της ΑΟΖ, του εμπολέμου και των συνόρων» . Εκεί αρχίσαμε να όλοι να αναρωτιόμαστε τί συμβαίνει, καθώς το non paper του Μεγάρου Μαξίμου ότι ως συνοριακές διαφορές νοούνται τα μερεμέτια στις πυραμίδες που ορίζουν τα σύνορα , το ποιος θα ξύνει τα χορτάρια και το ποιος θα κλαδεύει τις βατσουνιές στη μεθόριο , δεν πείθουν κανένα. Δεν νομίζω ότι ασχολούνται οι Πρωθυπουργοί με αυτά τα θέματα.

Υπουργικό Συμβούλιο στην Τουρκία σαν οικογενειακό ..τραπέζι, με πρώτο πιάτο Κούρδους και Κύπρο


Γράφει ο Λεωνίδας Βατικιώτης


Είτε ψήφισε είτε δεν ψήφισε τον Ερντογάν για πρόεδρο της Δημοκρατίας, σχεδόν ο κάθε Τούρκος θα θυμηθεί βλέποντας το νέο υπουργικό συμβούλιο που προέκυψε μετά τις εκλογές κάτι το πολύ οικείο: την οικογενειακή συνάντηση που συνηθίζεται μεσημέρια Κυριακής και εορτές…

Ο εξαιρετικά δε μικρός αριθμός των μελών του υπουργικό συμβουλίου, μόλις 16 άτομα, βοηθάει στο έπακρο τις συγκρίσεις. Κυρίως όμως είναι οι σχέσεις μεταξύ των μελών του υπουργικού συμβουλίου κι όχι ο αριθμός των μελών του, που αποπνέουν την αύρα οικογενειακής συνάθροισης. Η επιλογή του Ερντογάν να ορίσει υπουργό τον οικογενειακό του γιατρό(!) και κυρίως τον 40χρονο γαμπρό του, που αποτελεί μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, αυξάνουν τα σύννεφα που συγκεντρώνονται πάνω από την τουρκική δημοκρατία, καθώς οι προεδρικές υπερεξουσίες ενισχύονται περαιτέρω από πρόσωπα – αχυρανθρώπους που εξαλείφουν οποιαδήποτε πιθανότητα δημιουργίας αντίβαρων ή έστω σημείων εξισορρόπησης της εξουσίας του Ερντογάν.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Ρωσία, ο πρώην «σωτήρας» που μετατράπηκε σε «εχθρό»!


Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας



Η απόφαση απέλασης μελών του διπλωματικού και άλλου προσωπικού της Ρωσικής Ομοσπονδίας από την Ελλάδα αποτελεί, σε παραπολιτικό επίπεδο, εκδίκηση της μοίρας συγκριτικά με το κλίμα που επικρατούσε στη διάρκεια του καταστροφικού πρώτου εξαμήνου του 2015. Η ειρωνική σύγκριση γίνεται με τις τότε προσδοκίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για οικονομική στήριξη από τη Ρωσία αντί των εταίρων της ΕΕ, ή για «προπληρωμή κερδών» από έναν σχεδιαζόμενο αγωγό. ενώ την ίδια ώρα αρκετές δυτικές πρεσβείες στην Αθήνα ανησυχούσαν για το ενδεχόμενο μετατροπής της χώρας μας σε ρωσικό δούρειο ίππο εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα, η ρωσική πλευρά ουδέποτε είχε διάθεση να έρθει σε ρήξη με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες προς χάρη μίας χρεοκοπημένης χώρας. Το ρωσικό μήνυμα ήταν ότι υπήρχε διάθεση συνεργασίας, εφόσον η Ελλάδα διέθετε οικονομική σταθερότητα και εξασφαλισμένη συνεργασία με τους Ευρωπαίους εταίρους της. Το ίδιο μήνυμα είχε έρθει και από το Πεκίνο με την πιο κυνική διατύπωση ότι «ενδιαφερόμαστε να αγοράσουμε κρατικά ομόλογα από μία χώρα που θα είναι μέλος της Ευρωζώνης».

Μια από καιρό οφειλόμενη απάντηση για το κατοχικό δάνειο και τον συμψηφισμό του


Γράφει ο Κων/νος Σταθόπουλος

Για το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές αποζημιώσεις, ίσως να είμαι ο τελευταίος που πρέπει να μιλήσει και να πάρει θέση. Τα θέματα αυτά έχουν γραφτεί, αναλυθεί και τεκμηριωθεί από πολλές πλευρές.

Τώρα τελευταία όμως διακρίνω σε πολλά γραπτά κείμενα μία αναζωπύρωση του θέματος του συμψηφισμού τους με την δανειακή σύμβαση και τα μνημόνια. Σε κάποιους οικονομολόγους -ή δήθεν οικονομολόγους- έχω απαντήσει ή σχολιάσει κατευθείαν στα κείμενά τους.

Είναι για φιέστες η νίκη των μνημονίων;


Γράφει ο Γιάννης Μακρυγιάννης


Είναι δύσκολο έτσι κι αλλιώς να παρακολουθήσει κανείς και να κατανοήσει αυτά που κάνει και λέει η κυβέρνηση. Ειδικά όταν λέει όσα έλεγαν οι προηγούμενοι και νομίζει ότι δεν τρέχει κάστανο.

Αλλά υπάρχει και ένα όριο αδέλφια. Δεν μπορείς να πανηγυρίζεις επειδή εφαρμόζεις όσα απέρριπτες και καυτηρίαζες. Εντάξει, σου τα επέβαλαν, δεν τα επέλεξες. Αλλά οι πανηγυρισμοί προς τι;

Τώρα, λέει, ετοιμάζει η κυβέρνηση φιέστες, με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης του τρίτου μνημονίου και της… «εξόδου» από την επιτροπεία.

Η σύγκρουση με τη Ρωσία και ο εσωτερικός εχθρός


Γράφει ο Κώστας Γρίβας



Σε προηγούμενο άρθρο στο SLpress χαρακτηρίσαμε την κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις ως αποτέλεσμα μιας οργανικής αδυναμίας των ελληνικών ελίτ να λειτουργήσουν μέσα στην ασάφεια και πολυπλοκότητα του σημερινού διεθνούς συστήματος. Καταφεύγοντας έτσι σε έναν απλοϊκό, φαντασιακό, διπολικό κόσμο, μέσα στον οποίον επιλέγουν την απόλυτη ταύτιση με τη Δύση και την άρνηση σχέσεων με τη Ρωσία.

Από την άλλη, θα ήταν ίσως μεγάλο λάθος να θεωρήσουμε ότι η επίθεση ενάντια στη Ρωσία στερείται λογικής. Όμως, οι στοχεύσεις της επίθεσης αυτής δεν υπάγονται τόσο στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, αλλά στην εσωτερική και συγκεκριμένα επιδιώκουν να αδρανοποιήσουν τον «εσωτερικό εχθρό» που αντιτίθεται στη Συμφωνία των Πρεσπών.
Αναλυτικότερα, η Ρωσία κατηγορείται για «αθέμιτες παρεμβάσεις» στο εσωτερικό της Ελλάδας, οι οποίες είναι ότι υποδαυλίζει, προωθεί και ενορχηστρώνει τις αντιδράσεις κατά της συμφωνίας των Πρεσπών και της αναγνώρισης των Σκοπίων ως Βόρειο Μακεδονία, που ανοίγει και τον δρόμο για την ένταξη τους στο ΝΑΤΟ.