Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Η εξαπάτηση με τις συντάξεις


Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος- Τετράδης


Ένα τεράστιο πολιτικό παιχνίδι έχει στηθεί από την κυβέρνηση εδώ και καιρό με τις συντάξεις. Η ματαίωση της περικοπής τους έχει αναδειχτεί σε πρώτο θέμα και προπαγανδίζεται σαν κορυφαία επιτυχία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πρόκειται για κορυφαία απάτη.

Το θέμα είναι απλό και δεν χρειάζεται πολλές κουβέντες για να αποκαλυφθεί. Θα γινόταν απλούστερο αν σύσσωμη η αντιπολίτευση το αναδείκνυε καθημερινά, τοποθετώντας το στις σωστές του βάσεις. Αν έκοβε το βήχα της κυβέρνησης αυστηρά και επίμονα.

Χτες το μεσημέρι ο αντιπρόεδρος κ. Δραγασάκης ανήγγειλε ότι οι περικοπές των συντάξεων δεν περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό του 2019. Ταυτόχρονα, διαβεβαίωνε ότι έχει όλα τα οικονομικά στοιχεία που μπορούν να αποδείξουν στους δανειστές ότι οι περικοπές είναι επιζήμιες και αχρείαστες.

Βρώμικα Παιχνίδια Με Τον Κατώτατο Μισθό! Η Κυβέρνηση Εμπαίζει Τους Εργάτες!


Γράφει ο Αλέξης Μητρόπουλος

Πρόσφατα (24/8/2018) ο πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στους εργάτες τού ιστορικού ναυπηγείου Νεωρείου της Σύρου, υποσχέθηκε απροσδιόριστη αύξηση του κατώτατου μισθού που είναι καθηλωμένος από τον Φεβρουάριο του 2012 στα 586 ευρώ και στα 510 ευρώ (μεικτά) για τους άνω και τους κάτω των 25 ετών εργατοϋπαλλήλους, αντίστοιχα.

Αφού, ως πιστότερος -και γι’αυτό μακροβιότερος- μνημονιακός πρωθυπουργός, κράτησε παγωμένους για τέσσερα (4) ολόκληρα χρόνια τους μισθούς και τα ημερομίσθια των ανειδίκευτων εργατών, τώρα, ενόψει εκλογών, αυτός και η υπουργός επί της Εργασίας υπόσχονται τη σταδιακή αύξησή τους.
Με την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) 6/20-2-2012, κατ’εφαρμογή του β’ Μνημονίου (ν. 4046/12 υποπαρ. ΙΑ.11), οι νόμιμοι κατώτατοι μισθοί και τα ημερομίσθια μειώθηκαν εν σχέσει με τα προβλεπόμενα στην ΕΓΣΣΕ της 15-7-2010 (ήταν 751 μεικτά) στα 586 ευρώ και στα 510 ευρώ μεικτά («υποκατώτατος») για τους άνω και τους κάτω των 25 ετών εργαζόμενους.

Τι ωραίος ανασχηματισμός!



Γράφει ο Πέτρος Πιζάνιας

Ανάρτησα στον τοίχο, όπως οι ντετέκτιβ, τις φωτογραφίες των νέων υπουργών, αναπληρωτών, υφυπουργών κτλ και προσπάθησα να αντιληφθώ τη λογική του ανασχηματισμού. Διεύρυνση προς τα δεξιά εκτός από την ήδη υφιστάμενη, διεύρυνση και προς την πάλαι ποτέ κεντροαριστερά. Άρα, σκέφτηκα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στο κέντρο. Αλλά πάλι ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει τόσο μπουφόνικες κινήσεις και φυσικά ούτε το εκπληκτικό επιτελείο του εκεί στο Μαξίμου.

Έχουν κατ’ επανάληψη αποδείξει την πολιτική σοφία και την υψηλή ικανότητα τους στο κυβερνάν. Από την διαχείριση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος το 2015 έως τις φωτιές και τους νεκρούς στο Μάτι Αττικής φέτος, περνώντας από το τρίτο κόκκινο μνημόνιο και φτάνοντας με επιτυχία στην προγραμματισμένη έξοδο από την φυλακή του τρίτου έως την είσοδο στο ακατανόμαστο τέταρτο (μνημόνιο) όπως στο μεταγωγών, έχουν επιτύχει έργα (και ημέρες, ασφαλώς) που καμία αριστερά στον κόσμο σήμερα, αλλά μάλλον και στην ιστορία, δεν έχει κατορθώσει, μάλιστα με τόση εντέλεια. Θα μπορούσα να προσθέσω και άλλα.

Πότε επιτέλους θα δούμε την αλήθεια κατάματα;



Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Καθώς προετοιμάζονται όλοι για τις επετειακές πλέον εκδηλώσεις της ΔΕΘ, όπου ο κ. Τσίπρας ετοιμάζεται να εξαγγείλει εκ νέου το αλήστου μνήμης περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014, το οποίο είχε τόσες πιθανότητες εφαρμογής από τότε που εκπονήθηκε, όσες έχει ένα έντομο της συνομοταξίας των αρθροπόδων να παίξει στο πιάνο Μπαχ. Κι απ’ έξω οι γνωστοί διαμαρτυρόμενοι, που εκτονώνονται κάθε χρόνο με διαδηλώσεις μόνο και μόνο για να μην γίνει απολύτως τίποτε.

Αν και είμαστε σίγουροι ότι δεν θα λείψουν και φέτος οι επετειακές από τα πριν προετοιμασμένες αναμετρήσεις των δυνάμεων καταστολής με τους γνωστούς μας κατ’ επάγγελμα επαναστάτες. Όλα για τις κάμερες και το φιλοθεάμων κοινό.
Καθώς λοιπόν προετοιμάζεται το όλο σκηνικό, καλό είναι να θυμόμαστε τα εξής πολύ απλά και αδιαμφισβήτητα. Η κυβέρνηση έχει δεσμεύσει τη χώρα να παράξει έως το 2022 36 δις ευρώ επιπλέον ΑΕΠ, ώστε να μπορέσουν να αρπάξουν οι Ευρωπαίοι δανειστές 42 δις ευρώ από τα προβλεπόμενα πρωτογενή πλεονάσματα του κράτους.

Γιατί το ευρωιερατείο αγάπησε τον ΣΥΡΙΖΑ



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Σχολιάζοντας την έξοδο από τα Μνημόνια, η αντιπολίτευση έχει μάλλον δίκιο όταν επισημαίνει πως η Ελλάδα θα είχε βγει νωρίτερα, εάν η μνημονιακή πορεία δεν είχε ανατραπεί από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015. Όπως, επίσης, έχει δίκιο όταν αντιπαραθέτει τη σημερινή ρητορική του Τσίπρα και των υπουργών του με τα όσα έλεγαν το 2014.

Αυτή, ωστόσο, είναι μία κριτική που δεν έχει πλέον πολιτικό νόημα. Όπως δεν έχει νόημα η προσέγγιση της οικονομίας, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη η πολιτική και η κοινωνική παράμετρος. Η εξέλιξη της οικονομίας δεν συντελείται σε πολιτικό και κοινωνικό κενό.
Όπως αποδείχθηκε και από τις εκλογές του 2012, ένα μεγάλο τμήμα των Ελλήνων είχε γυρίσει την πλάτη στα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) και έψαχνε τρόπο να απαλλαγεί από το Μνημόνιο. Γι’ αυτό και μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας σε αξιωματική αντιπολίτευση και τη Χρυσή Αυγή από μία περιθωριακή οργάνωση σε τρίτο κόμμα. Γι’ αυτό και επιβίωσαν κοινοβουλευτικά οι ΑΝΕΛ.

Μεταμνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα με μνημονιακούς υπουργούς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ



Γράφει η Βασιλική Σιούτη

O Αλέξης Τσίπρας πραγματοποίησε τον αναμενόμενο ανασχηματισμό της κυβέρνησής του, σχηματίζοντας, σύμφωνα με την αφήγηση του Μεγάρου Μαξίμου, την πρώτη «μεταμνημονιακή κυβέρνηση». Πλην όμως, με «μνημονιακούς» υπουργούς όλων των αποχρώσεων, ανακυκλώνοντας παλιά και φθαρμένα πολιτικά πρόσωπα των κυβερνήσεων Σαμαρά, Παπανδρέου, Καραμανλή και Σημίτη. Εκείνων, δηλαδή, που κατήγγελλε ως το «παλιό» που έφερε την κρίση.

Τα πολιτικά πρόσωπα που επέλεξε για να σηματοδοτήσουν τη διεύρυνση και τη νέα εποχή (Παπακώστα, Ξενογιαννακοπούλου κ.ά.) είναι πρόσωπα ταυτισμένα απολύτως με το παλιό πολιτικό σύστημα. Ουδέποτε διαφώνησαν με τις πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεών τους και πρόκειται για πρόσωπα με μηδενική πολιτική επιρροή, τόσο στην κεντροδεξιά όσο και στην κεντροαριστερά.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Απέτυχαν τα μνημόνια αλλά και η Ευρωπαϊκή Αριστερά


Γράφει ο Eric Toussaint


Η πολιτική της Τρόικας στην Ελλάδα: Να κλέβεις τον Ελληνικό λαό και να δίνεις τα χρήματα στις ιδιωτικές τράπεζες, στην ΕΚΤ, στο ΔΝΤ και στα Κράτη που κυριαρχούν στην ευρωζώνη.

Στις 20 Αυγούστου 2018, η ελληνική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, το ΔΝΤ και οι ευρωπαίοι ηγέτες γιόρτασαν το τέλος του 3ου μνημονίου.

Με την ευκαιρία αυτή, το μήνυμα που ενσταλάζουν τα μεγάλα ΜΜΕ και οι κυβερνώντες [1] είναι: η Ελλάδα ανακτά την ελευθερία της, η οικονομία ανακάμπτει, η ανεργία πέφτει, η Ευρώπη δάνεισε 300 δις στην Ελλάδα και οι Έλληνες θα πρέπει να αρχίσουν να αποπληρώνουν αυτό το χρέος το 2022 ή το 2032…

Οι κύριες δηλώσεις είναι τελείως απατηλές διότι η Ελλάδα παραμένει υπό επιτροπεία των δανειστών γενικώς, οφείλει, βάσει των συμφωνιών που υπέγραψε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, υποχρεωτικά να έχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το οποίο ια την αναγκάσει να ακολουθεί βίαιες πολιτικές μείωσης των δημόσιων δαπανών στον κοινωνικό τομέα και σ’αυτόν των επενδύσεων. Σε αντίθεση με το κυρίαρχο μήνυμα που υπονοεί ή βεβαιώνει πως η Ελλάδα δεν θα αρχίσει να αποπληρώνει το χρέος παρά μόνο στο μέλλον, πρέπει να πούμε ξεκάθαρα πως η Ελλάδα αποπληρώνει διαρκώς σημαντικά ποσά στην ΕΚΤ, στο ΔΝΤ και στους ιδιώτες πιστωτές, γεγονός που την εμποδίζει να απαντήσει στις ανάγκες του πληθυσμού της.

Το χιπ χοπ του ανασχηματισμού


Γράφει ο Στάθης


Με 51 υπουργοϋφυπουργούς έχεις ένα ολιγομελές και ευέλικτο σχήμα – ίσως μόνον η ΕΡΤ να ’ναι κάπως πολυπληθέστερη, αλλά ευτυχώς είναι κι αυτή το ίδιο αποτελεσματική.

Νέα πρόσωπα: η κυρία Μυρσίνη Ζορμπά. Έρχεται απ’ τον πλανήτη των Αναμάρτητων. Πιο Σημιτικιά, βγάζεις παραμαγούλες. Σύζυγος του κ. Αντώνη Λιάκου (επίσης το πόποτε Σημιτικού), ηγέτη των εθνομηδενιστών και μέντορα του Τσίπρα (στον εθνομηδενισμό). Διέφυγε (η κυρία Ζορμπά) απ’ τον «Συνωστισμό της Σμύρνης» – μόνον η έρμη η κυρία Ρεπούση καταποντίστηκε. Για την ώρα. Καθότι, όπως έχουν αποδείξει κατ’ επανάληψιν οι προερχόμενοι (ορισμένοι) εκ του ΚΚΕ εσωτ., κανείς δεν χάνεται (όταν ξέρει να δουλεύει σε πολλούς κατά καιρούς και κατά σειράν αφεντάδες).

Ανασχηματισμός με στόχο τη Ριζοσπαστική Αριστερά



Γράφει ο Σαράντος Θεοδωρόπουλος

Πολλά μπορούμε να γράψουμε και να πούμε για τον «ανασχηματισμό» της κυβέρνησης. Λίγα ίσως ωφελούν. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η Κυβέρνηση καταβάλει μία προσπάθεια στο εσωτερικό και το εξωτερικό, προκειμένου να πείσει για αυτό που είναι. Ότι δηλαδή έχει πάρει οριστικά διαζύγιο από τη ριζοσπαστική Αριστερά, και διακηρυκτικά και πολιτικά, και πλέον έχει ενταχθεί στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Στην πιο comme il faut έκδοση της σοσιαλδημοκρατίας, που είναι ο βασικότερος πυλώνας εμπέδωσης των επιδιώξεων των μονοπωλίων που αλληλεπιδρούν και στηρίζουν τον ευρωατλαντισμό. Επιχειρεί, λοιπόν, να εμπεδώσει ένα αίσθημα ασφάλειας. Δίνει σήμα ότι μεταμνημονιακό καθεστώς των «μεταρρυθμίσεων» δεν πρόκειται να θιγεί και στην κρίσιμη αποφασίζουσα ομάδα του target group των ψηφοφόρων του ότι η «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας», και τα συνδεδεμένα με αυτή υπερκέρδη από τα αιματοβαμμένα μέτρα του μνημονίου, θα παραμένουν αδιαπραγμάτευτα.

Ο κ. Τσίπρας ενεργοποιεί την προεκλογικά ένα προσωπικό σύστημα, με διαπαραταξιακές, και συχνά ετερόκλητες, αναφορές, προκειμένου να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Με σκοπό έναν υπερκερωτικό ελιγμό στο κόμμα του, και στους αντιπάλους του. Κλείνει το μάτι στην πλειοψηφούσα «καραμανλική τάση» της Νέας Δημοκρατίας, που μπορεί να μη συμπαθούν τους πρόσφυγες, να κατακρίνουν την κυβερνητική επιλογή για το μακεδονικό, πλην, όμως, δεν μπορούν να αποδεχτούν την ακραία ατζέντα της μισαλλόδοξης «ιδεολογικής» μάχης με την «Αριστερά». Και αυτό τη στιγμή που ο κ. Μητσοτάκης δεν τους δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις ούτε για τις συντάξεις, ούτε για τον ΕΝΦΙΑ, ούτε για το τέλος επιτηδεύματος, ούτε για τις ασφαλιστικές εισφορές, ούτε για τη βίαια εκβολή τους, λόγω της υπερχρέωσης, από την οικονομική ζωή.

Αν η Ελλάδα αποκτήσει το δικό της εθνικό νόμισμα, μπορεί να υποστεί ανάλογο νομισματικό πόλεμο μ’ αυτόν της Τουρκίας;


Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης
Πρόκειται για ένα εύλογο ερώτημα, το οποίο ενισχύεται από τις υστερικές κραυγές του ιερατείου της «ελεύθερης αγοράς». Να τι θα πάθουμε αν πάμε στη δραχμή! Θα γίνουμε Βενεζουέλα! Θα την πάθουμε όπως η Τουρκία!

Βέβαια, το γεγονός ότι η Βενεζουέλα, π.χ., δεν έχει εθνικοποιήσει το νόμισμά της και επιτρέπει ακόμη σε 2-3 οικογένειες να ελέγχουν το τραπεζικό σύστημα της χώρας, αλλά και τη νομισματική κυκλοφορία – όχι μόνο στο εσωτερικό, αλλά και με το εξωτερικό – δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για το εν λόγω ιερατείο. Ούτε το γεγονός ότι η Βενεζουέλα, όπως και η Τουρκία έχουν εξαρτήσει την οικονομία τους από τις συναλλαγματικές ροές του εξωτερικού. Η μεν Βενεζουέλα επιμένοντας να διατηρείται ως «μονοκαλλιέργεια» με την πώληση αργού πετρελαίου στη διεθνή αγορά, η δε Τουρκία μέσω της προσέλκυσης κερδοσκοπικού κεφαλαίου από το εξωτερικό.

Κλείνουν οι Συμπληγάδες για Τραμπ



Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Μέχρι το απόγευμα της περασμένης Τρίτης, τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο άσχημα για τον Ντόναλντ Τραμπ. Δεκαπέντε μήνες εξονυχιστικών ερευνών για τη θρυλούμενη ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές του 2016 δεν είχαν αποφέρει κανένα χειροπιαστό στοιχείο και το 66% των Αμερικανών θεωρούσε ότι είχε έρθει η ώρα να κλείσει αυτή η υπόθεση.

Το ποσοστό αποδοχής του Αμερικανού προέδρου ήταν σταθερό, γύρω στο 40%, ενώ δημοσκόπηση του CBS ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου για το Κογκρέσο προέβλεπε ότι το 85% των εδρών δεν θα αλλάξουν κομματικό χρώμα. Αυτό σημαίνει ότι θα ήταν δύσκολο για τους Δημοκρατικούς να αλώσουν τη Βουλή και απίθανο να καταφέρουν το ίδιο στη Γερουσία. Επιπλέον, ο Λευκός Οίκος ήλπιζε ότι ο Πολ Μάναφορτ, επικεφαλής για ένα διάστημα της προεκλογικής εκστρατείας Τραμπ, θα αθωωνόταν εκείνο το απόγευμα από δικαστήριο της Βιρτζίνια, γεγονός που θα ενίσχυε την πίεση για τερματισμό της έρευνας Μιούλερ.

Μέσα σε λίγα λεπτά ήρθαν τα πάνω κάτω. Ο Μάναφορτ καταδικάστηκε για οκτώ από τα 18 αδικήματα του κατηγορητηρίου και κινδυνεύει να περάσει την υπόλοιπη ζωή του στη φυλακή.

Κύριοι, δυστυχώς επαληθευτήκαμε για τα Μνημόνια


Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Και ξαφνικά σύσσωμος, θα έλεγα, ο ξένος Τύπος, ανακάλυψε ότι η Ελλάδα έχει καταστραφεί από τις «φροντίδες» που της επιφύλαξαν τα Μνημόνια και, ουσιαστικά, δεν έχει διέξοδο, αν παραμείνει στα αποκαΐδια τους. Τώρα, έγινε, επιτέλους ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα καταβαραθρώθηκε, επειδή οι κυβερνώντες, με τη στενή συνεργασία των ΜΜΕ, της απέκλεισαν οποιαδήποτε άλλη επιλογή, εκτός από την «υποχρεωτική ευρωπαϊκή πορεία«. Και αυτή ήταν το τέλος της.

Δικαιούμαι να πω, χωρίς φυσικά ίχνος ικανοποίησης, ότι αυτές οι αυταπόδεικτες, αλλά και τόσο τραγικά καθυστερημένες διαπιστώσεις, με δικαιώνουν 100%. Όπως κουράστηκα να το επαναλαμβάνω από την πρώτη στιγμή της κρίσης, μνημόνια και ευρωπαϊκά προγράμματα είχαν τραγικά εσφαλμένη βάση και γι’ αυτό θα κατέληγαν με βεβαιότητα (όπως και κατέληξαν δυστυχώς) σε ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδας: οικονομική, κοινωνική, αλλά και εθνική[1].

Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν



Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Mια μέρα είδα από κοντά τον Κόφι Ανάν που μας άφησε τις προάλλες χρόνους. Ήταν στο Ζάππειο, το 2003. Συμμετείχα στο δημοσιογραφικό pool που κάλυπτε τη συνάντησή του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ στην Αθήνα. Μόλις βγήκαν από τη συνάντηση, απευθύνθηκα στον Μπλερ και του ζήτησα να σχολιάσει το ρεκόρ που πέτυχε, να κατεβάσει με την παρουσία του τόσους πολλούς διαδηλωτές εναντίον του για την εισβολή στο Ιράκ, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Θεωρούσα ηθική υποχρέωση, δικής μου αξιοπρέπειας, αφού μου δόθηκε η δυνατότητα, να θέσω εκείνη τη στιγμή το ερώτημα για το Ιράκ, σε έναν πολιτικό που θεωρούσα και θεωρώ ως ένα από τα μεγαλύτερα καθάρματα της ευρωπαϊκής και διεθνούς πολιτικής, προσωπικά υπεύθυνο για τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Πιθανώς ευθύνεται, ή πάντως οι άνθρωποί του, ακόμη και για τη δολοφονία («αυτοκτονία») του ίδιου του σημαντικότερου Βρετανού, κρατικού ειδικού για θέματα χημικών όπλων, του Δρ. Κέλλυ, γιατί τόλμησε να αμφισβητήσει τα ψέμματα περί όπλων μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, που χρειάζονταν για να δικαιολογήσουν την εισβολή στο Ιράκ. Κανόνισε ο άνθρωπος διάφορα ραντεβού να κάνει, μετά βγήκε να κάνει ένα περίπατο έξω από το σπίτι του και τον βρήκανε πεθαμένο. Αυτοκτόνησε.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Πρόβα συγκυβέρνησης ο ανασχηματισμός.



Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης


Έχουμε πλέον μια νέα κυβέρνηση. Ε, και θα μου πείτε. Τι άλλαξε επί της ουσίας, ή, τέλος πάντων, τι πρόκειται να αλλάξει; Βεβαίως και έχετε απόλυτο δίκιο. Ο απλός πολίτης δεν έχει να περιμένει τίποτε από τη νέα κυβέρνηση. Μόνο τα χειρότερα.

Οι χαρές και τα πανηγύρια υπάρχουν μόνο στα κυκλώματα των διαπλεκόμενων, στα τρωκτικά του κρατικού ταμείου και στον κομματικό στρατό. Η αλλαγή φρουράς απλά θα δώσει τη δυνατότητα σε ποικίλες συμμορίες ημετέρων στην κρατική κουτάλα. Κι έτσι ο κ. Τσίπρας θα μπορέσει να κερδίσει ευρύτερες συμπάθειες σε όλα εκείνα τα στρώματα που έχουν επενδύσει στη ρεμούλα.
Ωστόσο, αξίζει τον κόπο να επισημάνουμε ορισμένα νέα στοιχεία, τα οποία θα τα δούμε να ξεδιπλώνονται στο άμεσο μέλλον.

Ακόμη μπορούμε!



Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Υπάρχει λύση για την Ελλάδα, παρά την οδυνηρή της κατάσταση, η οποία όμως προϋποθέτει τη ριζική αλλαγή νοοτροπίας της κοινωνίας, καθώς επίσης την εξαφάνιση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος – με την ταυτόχρονη παραδειγματική τιμωρία τουλάχιστον όλων αυτών των μελών των κυβερνήσεων που συνέβαλλαν στην καταστροφή.

«Εάν δεν εκμεταλλευθούμε έγκαιρα τις γεωπολιτικές συγκυρίες (ανάλυση), καθώς επίσης εάν δεν αντιδράσουμε όλοι μαζί ως ομάδα, τότε το Έθνος μας θα μετατραπεί σε μία μαύρη τρύπα στο χάρτη – σε μία πολυπολιτισμική περιοχή που οι ιθαγενείς θα αποτελούν μία εξαθλιωμένη μειονότητα που δεν θα έχει καμία σχέση με τη σημερινή”.

Ευφάνταστο δημοσιονομικό αφήγημα



Γράφει ο Διονύσης Χιόνης

Μετά από εκατό και πλέον μήνες μνημονίων παραμένω ακόμα εντυπωσιασμένος με τον τρόπο που επιτυγχάνεται μια συλλογική και εγνωσμένη πλάνη, δηλαδή, με άλλα λόγια, μια συλλογική κοροϊδία. Αυτή η πλάνη φαίνεται να ξεπερνά τα όρια της ελληνικής επικράτειας και να καλύπτει πλέον τις ευρωπαϊκές αρχές. Πολλές φορές φτάνει και μέχρι το ΔΝΤ.

Ολοι και όταν λέω όλοι εννοώ εντός και εκτός επικράτειας, γνωρίζουν ότι το δημοσιονομικό σενάριο που προβλέπεται για την ελληνική οικονομία είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Δηλαδή να πετύχει η ελληνική οικονομία 3,5% δημοσιονομικό πλεόνασμα μέχρι το 2022 και έκτοτε μέχρι το 2060 2,5%.

Αλλαγές του Οδυσσέα στη χώρα των σανοφάγων



Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης

Με μια ως συνήθως θεατρική παράσταση χτες, ο πρωθυπουργός διόρισε ουσιαστικά τον Πάνο Σκουρλέτη νέο γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, με πομπώδεις αναγγελίες αλλαγών στα μέτρα διακυβέρνησης. Η αλήθεια είναι ότι η τοποθέτηση Σκουρλέτη, όπως και όποιες αλλαγές προσώπων τη συνοδεύσουν, δεν μπορούν να αλλάξουν στο ελάχιστο την πολιτική του κόμματος και της κυβέρνησης. Για έναν απλό λόγο. Δεν υπάρχει πολιτική!

Όπως ίσως δεν ξέρουν οι πολλοί πολίτες, δεν υπάρχουν ουσιαστικά κομματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ! Όσες επιβιώνουν είναι ελάχιστες με ελάχιστα μέλη για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι ότι οι περισσότερες οργανώσεις μεταπήδησαν στη ΛΑΕ τον Αύγουστο του 2015, αμέσως μετά το δημοψήφισμα και την αποχώρηση του κύριου όγκου της αριστεράς από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το στοίχημα του εκσυγχρονισμού


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Α​​​​υτοί έχουν το δολλάριο – εμείς έχουμε τον Αλλάχ»: Ηταν η φράση που χρησιμοποίησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για να εγκαρδιώσει τον λαό του, όταν η οικονομία της χώρας του απειλήθηκε ευθέως από τις ΗΠΑ.

Φράση τυπικής θρησκοληψίας – σκόπιμης ή ειλικρινούς: τα κίνητρα δεν επηρεάζουν την ιστορική σημασία της. Οπωσδήποτε είναι το πρώτο «όχι», από την ηγεσία και την κατάδηλη πλειοψηφία των πολιτών μιας χώρας, στη μονοκρατορική (πλανητική) απολυταρχία των «Αγορών». Λίγα λεπτά μετά την εκφώνηση της φράσης από τον Ερντογάν, γυναίκες και άνδρες στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και της Αγκυρας έσκιζαν επιδεικτικά χαρτονομίσματα δολλαρίου σε κλίμα πανηγυρισμού.

Η οικονομία του Μνημονίου…



Γράφει η Τζούλια Λιακοπούλου

Σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα της ΓΣΕΕ, η πατρίδα μας έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 1978,όσον αφορά την οικονομία και τις παροχές τις κοινωνικές. Συγκεκριμένα:

1) Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ τονίζει πως την περίοδο 2010-2016 το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος μειώθηκε 9,5%, ενώ η ύφεση αυξήθηκε και η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη (από 17,7% το 2011 στο 27% το 2016).

2) Την περίοδο 2010-2016 οι μειώσεις μισθών του Δημοσίου ανήλθαν σε 6,5 δις € και του ιδιωτικού τομέα σε 5 δις €. Συνολικά την περίοδο 2010-2016 οι περικοπές των συντάξεων και οι μειώσεις των μισθών ανήλθαν αθροιστικά σε 19,2 δις €, δηλαδή στο 9,5% του ΑΕΠ, χωρίς να έχει μειωθεί η ανεργία, το δημόσιο χρέος και η ύφεση.

3) Η ΓΣΕΕ σημειώνει πως η οικονομική κατάσταση της κοινωνικής ασφάλισης επιδεινώνεται, λόγω της αύξησης της ανεργίας (27% το 2016 ή 1.800.000 άτομα) και της μείωσης των μισθών, που στερούν την κοινωνική ασφάλιση από πόρους της τάξεως των 9,5 δις €.

4) Η εισφοροδιαφυγή από την αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία, καθώς επίσης από τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, οδηγεί σε απώλειες 9,8 δις €.

Τέλος, η ΓΣΕΕ υποστηρίζει ότι η αγοραστική δύναμη των νέων κατώτατων μισθών έχει πλέον επιστρέψει στα επίπεδα του 1978 (!)

Ο τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης;



Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Τα θρησκευτικά ζητήματα ήταν πάντα και μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα. Πολύ περισσότερο σήμερα.

Αν η τωρινή κρίση μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ρωσικής Εκκλησίας, αντανάκλαση της σύγκρουσης Αμερικής και Ρωσίας στην Ουκρανία, αφεθεί να εξελιχθεί σε σχίσμα, θα είναι το μεγαλύτερο τράνταγμα της Ορθοδοξίας μετά το 1453.

Θα είναι βαρύνουσα γεωπολιτική εξέλιξη, αλλά και πλήγμα κατά του ελληνικού λαού, που αντιμετωπίζει, εδώ και δέκα χρόνια, ανηλεή πολιτικο-οικονομικό πόλεμο από την Αυτοκρατορία του Χρήματος, του Κακού δηλαδή σε όρους Ευαγγελίου. Πόλεμο που απειλεί άμεσα τη συγκροτημένη κοινωνική-εθνική υπόσταση των Ελλήνων. Σχίσμα στην Ορθοδοξία θα υποσκάψει την αλληλεγγύη των Ορθοδόξων λαών, που πλήττονται στο σύνολό τους από ανελέητη ενδο-ευρωπαϊκή νεοπαοικιοκρατία, αλλά και την αλληλεγγύη Ελλάδας και Ρωσίας, μειώνοντας την δυνατότητα των Ελλήνων να αντισταθούν στο εν εξελίξει σχέδιο καταστροφής τους.

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

Από τη διαρκή ψευτιά, στο χώρο της αλητείας



Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος- Τετράδης

Στις 2 Αυγούστου που έφυγα άφησα ένα πυρπολημένο τοπίο με πάνω από 90 νεκρούς και την Ελλάδα υπό τη μπότα του τρίτου και αχρείαστου μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ. Εχτές που γύρισα οι νεκροί ήταν 96, και ο πρωθυπουργός προχώρησε πέρα και από την ελαφρότητα που τον είχα αφήσει. Μπήκε στο χώρο της αλητείας.

Και μπήκε στο χώρο της αλητείας, γιατί κανείς ποτέ δεν διανοήθηκε να εξαγοράσει τη σιωπή θυμάτων τραγωδίας προκειμένου τα θύματα αυτά να μη στραφούν κατά των υπαίτιων της συμφοράς τους, διεκδικώντας όσα ο νόμος τους επιτρέπει. Από το εγκληματικό κράτος.

Είχα γράψει πρίν φύγω ότι οι αποζημιώσεις και οι διορισμοί στο δημόσιο για τους πυρόπληκτους δεν είναι μέτρα ανακούφισης, αλλά απόπειρα εξαγοράς της σιωπής τους. Αλλά, ούτε κι εγώ είχα φανταστεί ότι ο πρωθυπουργός θα ζητούσε να παραιτηθούν από τα νομικά δικαιώματά τους για αποζημιώσεις και διώξεις υπαιτίων οι άνθρωποι στο Μάτι, προκειμένου να διοριστούν αποζημιωτικά στο δημόσιο!

Πώς οι Γερμανοί και οι εγχώριοι υπηρέτες τους φόρτωσαν στην Ελλάδα το χρέος των ΕΥΡΩ-Τραπεζών!



Γράφει ο Σπύρος Λαβδιώτης

Η Νομοθεσία Dodd – Frank του 2010 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ειπώθηκε στην προηγούμενη δημοσίευση, ρητώς απαγορεύει τη διάσωση των αμερικανικών τραπεζών με χρήματα των φορολογούμενων. Απαιτεί το πιστωτικό ίδρυμα, που δεν πληροί τις απαιτήσεις κεφαλαίου, ήτοι δεν είναι φερέγγυο, να τεθεί υπό εκκαθάριση, δεν διασώζεται με χρηματοδότηση της κυβέρνησης. Οι μέτοχοι του ιδρύματος και οι πιστωτές απορροφούν τις ζημιές και όχι οι φορολογούμενοι. Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου και οι διευθυντές απολύονται και τα περιουσιακά στοιχεία εκποιούνται.

Γέφυρες προς την Ευρώπη ρίχνει ο Βλαντιμίρ Πούτιν



Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

«Οι Ρώσοι επιστρέφουν στην Κεντρική Ευρώπη, χωρίς τανκς». Με αυτόν τον τίτλο συνόδευε η El Pais, την περασμένη Τρίτη, ρεπορτάζ με αφορμή τα 50 χρόνια από τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία. Οπως ανέφερε η ισπανική εφημερίδα, η ρωσική επιρροή στην Τσεχίαείναι ισχυρότερη από κάθε άλλη φορά μετά την πτώση του Τείχους. Ο πρόεδρος της χώρας, Μίλος Ζέμαν, τάσσεται υπέρ της άρσης των δυτικών κυρώσεων στη Ρωσία, θεωρώντας δικαιολογημένη την προσάρτηση της Κριμαίας. Τον Ιούλιο, το (φιλορωσικό και αντινατοϊκό) Κομμουνιστικό Κόμμα βοήθησε τον πρωθυπουργό Αντρέι Μπάμπις να εξασφαλίσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Ανάλογη είναι η εικόνα στην Ουγγαρία, μια άλλη χώρα που γνώρισε σοβιετική εισβολή το 1956. Ο συντηρητικός πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπαν έχει εγκαταλείψει τις αντιρωσικές προκαταλήψεις της νεότητάς του και έχει οικοδομήσει πολύ καλές σχέσεις με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Η Ρωσία, άλλωστε, είναι στρατηγικός ενεργειακός εταίρος της Ουγγαρίας και ετοιμάζεται να της κατασκευάσει πυρηνικό εργοστάσιο.

Η κληρονομιά που άφησε η εξαθλίωση της Ελλάδας



Γράφει ο James K. Galbraith

Αυτοί που διασώθηκαν ήταν οι γαλλικοί και γερμανικοί τραπεζικοί όμιλοι και αυτοί που πλήρωσαν ήταν οι Έλληνες πολίτες. Κάτι παραπάνω από επικριτικό είναι άρθρο της αμερικανικής ιστοσελίδας The Atlantic, αναφορικά με τα τρία ελληνικά μνημόνια, αλλά και την κατάσταση στην οποία περιήλθε η οικονομία της χώρας μας από το 2010 έως και το 2018. Στο άρθρο – το οποίο υπογράφει ο James K. Galbraith– σημειώνεται ότι η παραπάνω περίοδος ήταν απόλυτα καταστροφική για την Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα.

Αναλυτικότερα τονίζεται ότι: 

Το διάστημα 2010 έως 2018 θα γραφεί στην ελληνική ιστορία ως μία επική περίοδος που η χώρα μετατράπηκε σε αποικία, όπου τα περιουσιακά της στοιχεία πάρθηκαν ή ιδιωτικοποιήθηκαν, όπου η χρηματοδότηση σε υγεία και εκπαίδευση εκμηδενίστηκε.

«Οι εκλεκτοί της ιστορίας» και το σύνδρομο του σωτήρα



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Τώρα που ο κύκλος του 3ου Μνημονίου έκλεισε, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί δικαίως να υπερηφανευθεί ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στηρίζει την κυβέρνησή του επέδειξε αξιοσημείωτη αντοχή. Σε αλλεπάλληλες δύσκολες ψηφοφορίες παρέμεινε αρραγής. Η αλυσίδα δεν έσπασε. Δεν είναι, όμως, μόνο τα βουλευτικά προνόμια και το «σύνδρομο της αγέλης» που διατήρησαν τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πείσει τον εαυτό τους πως τα πράγματα το έφεραν έτσι που έπρεπε αυτοί να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Πως μόνο εάν έπιναν το πικρό ποτήρι θα μπορούσαν να ξαναστήσουν τη χώρα στα πόδια της. Η έννοια του «σωτήρα», άλλωστε, είναι στο πολιτικό γονίδιο της Αριστεράς. Θεωρεί πως είναι ταγμένη από την ιστορία να σώσει τον λαό.

Ο Σεπτέμβρης μήνας εξελίξεων και στα ελληνοτουρκικά



Γράφει ο Χρήστος Καπούτσης

Η αιφνιδιαστική αποφυλάκιση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών μετά από 5μηνη και πλέον ομηρία, αποτελεί κίνηση καλής θέλησης από το σύστημα εξουσίας Τ. Ερντογάν και περιέχει μήνυμα βελτίωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων; Το ερώτημα αυτό απασχολεί ήδη πολλούς αναλυτές, κομματικά στελέχη, αλλά και αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες των Υπουργείων Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας.

Καταρχήν, η απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, είναι ασφαλώς μια πολιτική επιλογή του Τ. Ερντογάν, που εκ των πραγμάτων εκτονώνει την ευρισκόμενη σε επικίνδυνα επίπεδα έντασης στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, χωρίς όμως να τραυματίζει το κύρος του Τούρκου προέδρου, στο εσωτερικό της χώρας του. Το ερώτημα είναι, αν πρόκειται για τακτική κίνηση , που επιβάλλεται από την διεθνοπολιτική συγκυρία, δηλαδή ευκαιριακή πολιτική επιλογή, ή αν όντως αποτελεί Στρατηγική επιλογή της Τουρκίας, για την ουσιαστική βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το πιθανότερο είναι, ο Τ. Ερντογάν , μετά την ρήξη με το αμερικανικό σύστημα εξουσίας του Ντ. Τραμπ, να επιθυμεί να επουλώσει τις σχέσεις τους με την Ε.Ε., μεταφέροντας , μέσω Ελλάδας, ένα μήνυμα συνεργασίας στην ηγεσία της Ευρώπης.

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2018

Η μνημονιακή λιτότητα οξύνει το δημογραφικό, μειώνει την ανάπτυξη και τις συντάξεις



Γράφει ο Σάββας Ρομπόλης

Τα πρόσφατα (2018) σχετικά με τον πληθυσμό, το εργατικό δυναμικό και την απασχόληση στατιστικά στοιχεία, αναδεικνύουν tην εξέλιξη της μείωσης του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας και ταυτόχρονα την αύξηση του εργατικού δυναμικού, παράλληλα με την μείωση του ρυθμού αύξησης του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας (15-64 ετών).

Στο σχετικό διάγραμμα παρουσιάζεται η συγκριτική ανάλυση των ρυθμών μεταβολής του συνολικού πληθυσμού σε σχέση με τον ρυθμό μεταβολής του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας (15-64) και του ρυθμού μεταβολής του εργατικού δυναμικού της Ελλάδας για την χρονική περίοδο 2005-2017.


Διάγραμμα: Ρυθμοί μεταβολής Πληθυσμού & Εργατικού Δυναμικού

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά;


Γράφει ο Αλέξης Μητρόπουλος

Τα πρωτοκλασάτα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αφού έδεσαν τη χώρα με το 3ο γενικευμένο, ανακεφαλαιωτικό και σκληρότερο Μνημόνιο, με το οποίο το κοινωνικό κράτος μεταβλήθηκε σε φιλανθρωπικό ίδρυμα βικτωριανής εποχής, όπου οι συνταξιούχοι επιδοτούν αποκλειστικά τη λειτουργία του καθημαγμένου εθνικού συστήματος υγείας:
αφού διέλυσαν τη συνάρτηση του εργασιακού – ασφαλιστικού συστήματος με το τερατούργημα του ΕΦΚΑ,
αφού παραχώρησαν τη δημόσια και κοινωνική περιουσία προς ρευστοποίηση για την πληρωμή των δανείων,
αφού διέλυσαν τον μικροϊδιοκτητικό τρόπο παραγωγής και παρέδωσαν τις κύριες πηγές πλούτου στις ξένες κρατικές εταιρείες και το νομαδικό κεφάλαιο,
αφού ξεσπίτωσαν και οδήγησαν στην ξενιτιά τους εκατοντάδες χιλιάδες σπουδαγμένους νέους μας,
αφού χρεοκόπησαν τα νοικοκυριά και τα οδηγούν προϊόντος του μνημονιακού χρόνου είτε στην αποποίηση των πατρογονικών περιουσιών, είτε στα συσσίτια και τα σχολικά γεύματα κ.λπ., απευθύνουν πρόσκληση κυβερνητικής συνεργασίας στις «προοδευτικές δυνάμεις»!!

Άρης: Η μέρα που γεννήθηκε αθάνατος


Γράφει ο Γιώργος Μουργής

«Σκέφτεσαι να γράψεις με αφορμή την σημερινό επέτειο της προσπάθειας του Αλέκου Παναγούλη, να τινάξει στον αέρα τον δικτάτορα Παπαδόπουλο μαζί με το σκυλολόι που τον συνόδευε και ξαφνικά κολλάς.Αυτή η ασφάλεια που σου παρέχει η ιστορική μνήμη, να αφουγκράζεσαι, να περιγράφεις από μακριά, τον ηρωισμό και τη στάση που επέλεξε ο ίδιος ο Παναγούλης, εμπεριέχει μια ιδιοτελή αναίδεια καπηλείας. Έστω και άθελα σου.Εμπεριέχει το ηδυπαθές της αναφορικότητας μας, σαν εμμονή μιας έπαρσης να ταυτιστείς εκ του ασφαλούς, με τους αδικαίωτους αγώνες εκατοντάδων ηρώων.Να τοποθετήσεις στην ιστορική ζυγαριά αυτόν τον ηρωισμό, με άπλες περιγραφές σαν αντίβαρο, για να αξιολογήσεις κατά το δοκούν το αίμα τους».

Έτσι ξεκίνησα να γράφω λίγες μέρες πριν, το αφιέρωμα για τον Αλέκο Παναγούλη.

Συναγερμός στην Ευρώπη για την τουρκική κατάρρευση



Γράφει ο Κώστας Ράπτης

Φαινομενικά, μεταξύ όλων των εμπλεκομένων, επικρατεί ψυχραιμία. Ίσως και γιατί και η ίδια η Τουρκία πέρασε μια μικρή περίοδο ραστώνης, λόγω της τετραήμερης αργίας για τη μουσουλμανική Εορτή της Θυσίας, η οποία και περιόρισε την κίνηση των αγορών.

Στην πραγματικότητα, είναι πολλές οι πρωτεύουσες όπου περισσεύει η ανησυχία και εκπονούνται σενάρια έκτακτης ανάγκης. Ο λόγος απλός: τα θεμελιώδη της τουρκικής οικονομίας εγγυώνται ότι η κρίση που εκδηλώθηκε με τη ραγδαία κατάρρευση της λίρας θα συνεχιστεί – και μάλιστα με υψηλή πιθανότητα μετάδοσης. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι η κρίση της Τουρκίας έρχεται στο φόντο μιας συνολικής αναταραχής στις αναδυόμενες οικονομίες, λόγω της περιστολής της αμερικανικής νομισματικής πολιτικής.

H υπόθεση του αναρχο-κομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου



Γράφει ο Περικλής Κοροβέσης

Φυσικά όλοι χαιρόμαστε όταν ένας αθώος άνθρωπος, ύστερα από έξι χρόνια απηνούς δίωξης, ξαναβρίσκει την ελευθερία του και με απόφαση του Αρείου Πάγου κρίνεται οριστικά και αμετάκλητα αθώος. Να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό του διαπρεπούς δικηγόρου τού Θεοφίλου, κ. Παπαδάκη, που βρίσκει «μια εξαιρετικά θετική πλευρά στην αίτηση αναίρεσης.

Ο Αρειος Πάγος επικυρώνει μια απόφαση-ανάχωμα στον τρομονόμο και στην κατάχρηση του DNA ως αποδεικτικού μέσου…

Ευτυχώς, η απόφαση Θεοφίλου δείχνει ότι υπάρχουν στον Αρειο Πάγο κάποιοι δικαστές που δεν αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους ως νομιμοποιητικού παράγοντα των επιλογών των μηχανισμών καταστολής».

Από το Καστελόριζο μέχρι την Ιθάκη 4 μνημόνια δρόμος



Γράφει ο Δημήτρης Στρατούλης

Το διάγγελμα του Πρωθυπουργού από την Ιθάκη περί δήθεν εξόδου της χώρας μας από τα μνημόνια είναι ένα καλοκαιρινό πολιτικό παραμΙΘΑΚΗ, για να αποκρύψει ότι ο λαός και η χώρα μας θα παραμείνουν σε μνημονιακό καθεστώς λιτότητας και ταπεινωτικής εποπτείας μέχρι το 2060.

Η μη διαγραφή δημόσιου χρέους διατηρεί το καθεστώς χρεοδουλείας.

Η μη διαγραφή του δημοσίου χρέους ούτε κατά ένα ευρώ παρατείνει το βασανιστήριο της χρεοδουλείας για τη χώρα. Ουσιαστικά ο ελληνικός λαός θα εργάζεται, κυρίως, για να αποπληρώνει ένα άδικο, επονείδιστο, επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος. Αυτό το χρέος λόγω του μεγέθους του, 345,4 δις ευρώ και 186% του ΑΕΠ (στις 30/6/2018), δεν θα μπορεί να εξοφληθεί ποτέ και στο όνομα της διασφάλισης της αποπληρωμής του στους δανειστές θα παίρνονται συνεχώς αντιλαϊκά μέτρα.

Το δόγμα της φιέστας



Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Βγήκαμε λέει απ' τα μνημόνια και είμαστε κυριολεκτικά για τα πανηγύρια σε πολιτικό επίπεδο. Γιατί στο επικοινωνιακό κυριαρχούν εδώ και καιρό τερτίπια που θα μπορούσαν να βαφτιστούν «το δόγμα της φιέστας». Κοντολογίς, βγήκαμε - ακριβώς όμως - όπως οι εγκλωβισμένοι στο Μετρό κατά τη διάρκεια μιας τρίωρης διακοπής ρεύματος, που καμιά ΕΔΕ και καμιά έρευνα δεν πρόκειται να αποκαλύψουν την αιτία της. Στο μαύρο σκοτάδι, πατείς με πατώ σε, χωρίς μισό άνθρωπο να δείχνει έξοδο κινδύνου, χωρίς σχέδιο εκκένωσης, με κίνδυνο τραυματισμών τουλάχιστον και καπάκι μια συγγνώμη στη δυτική φόρμα του δελτίου Τύπου. Βγήκαμε απ' τα μνημόνια ακριβώς όπως οι εγκλωβισμένοι στο Μάτι, με μια αυθαίρετη γιγάντια απόσταση από τις ευθύνες, με ενοχές που μετατρέπονται σε ευκαιρίες και απανθρακωμένες ζωές, περιουσίες και πολυλογία για τη δηλητηριώδη φύση του καπιταλιστικού σκορπιού.

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018

Μνημόνια «τέλος».! Χρέος, Λιτότητα και Επιτροπεία …παραμένουν!



Γράφει ο Γιάννης Τόλιος

Η «τυπική» έξοδος από τη Μνημόνια, αξιοποιείται από την κυβέρνηση και όλες τις μνημονιακές δυνάμεις και τα κυρίαρχα media, μαζί και τους εκπροσώπους των υπερεθνικών οργάνων της Ευρωζώνης και ΕΕ, ως ευκαιρία «επιβεβαίωσης» της αναγκαιότητας εφαρμογής τους,κρατώντας ταυτόχρονα επιφυλάξεις και κάνοντας κριτική «κατά το δοκούν», για επί μέρους επιλογές και χειρισμούς, αποσιωπώντας πάντα τις ευθύνες τους. Οι αρνητικές συνέπειες των Μνημονίων έχουν ήδη στην πράξη διαπιστωθεί από τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, παρ’ ότι θα άξιζε μια αναλυτική αποτίμηση «εφ’ όλης» της ύλης, των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συνεπειών. Ωστόσο η «τυπική» έξοδος, δε σημαίνει πραγματική έξοδο διότι οι υπάρχουσες «ουρές» και το τέταρτο «άτυπο» Μνημόνιο, θα επηρεάσουν άμεσα την πορεία του λαού και της χώρας ως το 2022 και μακροπρόθεσμα ως το 2060.!

Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ: Άκου (κρυφο)φασιστάκο


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Παρατήρηση 1η: Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της καπιταλιστικής αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Ειδικά, δε, σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, ο φασισμός γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

Παρατήρηση 2η: Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

Η δημοκρατία-κέλυφος και η μεταμνημονιακή «κανονικότητα»



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Τα αλλεπάλληλα πακέτα μνημονιακών μέτρων που έχει ψηφίσει το Κοινοβούλιο (με διαφορετική κομματική σύνθεση) από το 2010 κατά γενική ομολογία έχουν υποβαθμίσει δραστικά τους όρους ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι διαδοχικές κυβερνήσεις δήλωναν πως με την ψήφιση κάθε πακέτου μέτρων σωζόταν η Ελλάδα. Αντιθέτως, τα κόμματα που καταψήφιζαν δήλωναν το ακριβώς αντίθετο.

Οι θεσμοί υπάρχουν ακριβώς για να επιτυγχάνεται η δημοκρατική υπέρβαση τέτοιου είδους αντιθέσεων. Η δημοκρατία, όμως, δεν αρχίζει και τελειώνει στην αρχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Το Σύνταγμα προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες για να διασφαλίσει ότι αυτή η αρχή θα λειτουργήσει δημιουργικά κι όχι μηχανιστικά. Με άλλα λόγια, οι βουλευτές πρέπει να ψηφίζουν με γνώση των διατάξεων κι αφού το νομοσχέδιο τεθεί στη δοκιμασία μίας ενδελεχούς κριτικής. Μόνο έτσι η ψήφος τους είναι άξια της λαϊκής εντολής.

Ο δικομματισμός στο καιρό της επιτροπείας


Εκ της διευθύνσεως

Η επόμενη μέρα μετά το εικονικό τέλος των μνημονίων , βρίσκει τον Ελληνικό λαό να βιώνει στο πετσί του τις δραματικές συνέπειες τους και δεν μπορούν να τον παραπλανήσουν όσο και να προσπαθούν οι κυβερνώντες . Το κλίμα ευφορίας που θέλουν να δημιουργήσουν βασίζεται σε ιδεολογήματα της κακιάς ώρας και το αφήγημα της «καθαρής εξόδου» μπορεί να πείσει μόνο κομματικούς στρατούς και περιφερόμενους χειροκροτητές σαν αυτούς που επιστρατεύτηκαν στη φιέστα της Ιθάκης .

Οι 714 μνημονιακοί νόμοι παραμένουν εδώ παρά την ημερολογιακή λήξη των δανειακών συμβάσεων και οι εταίροι μας έχουν πετύχει να μη μπορούν να ακυρωθούν ή να ανασταλούν , συνολικά ή τμηματικά ! Μάλιστα ενώ έχουν δώσει χώρο στο πρωθυπουργό για κάποιους  πανηγυρισμούς , φροντίζουν να μας το υπενθυμίζουν όπως ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ Olaf Scholz σε συνέντευξη του στα ΝΕΑ όπου σχολιάζοντας το ενδεχόμενο αναβολής των μειώσεων στις συντάξεις δήλωσε ότι «δεν θα πρέπει να παραβιάσει τα όσα συμφωνήθηκαν για τις μεταρρυθμίσεις, τα πρωτογενή πλεονάσματα, το μηχανισμό εποπτείας και το ρόλο του ΔΝΤ».

Το πραγματικό αμερικανικό «θρίλερ” παίζεται στο Ουαϊόμινγκ



Γράφει ο Κώστας Ράπτης

Ποιο είναι το μεγαλύτερο παράδοξο που παρουσιάζουν τη στιγμή αυτή οι ΗΠΑ; Το γεγονός ότι ο πρόεδρος της χώρας απειλείται με καθαίρεση, όπως προτρέχοντας ευελπιστούν οι αντίπαλοί του, ενώ ο ίδιος εξαπολύει φραστικές επιθέσεις εναντίον του υπουργού Δικαιοσύνης που ο ίδιος διόρισε, επειδή ήταν ο παλαιότερος υποστηρικτής του στη Γερουσία;

Όχι απαραίτητα.

Άλλωστε, πολιτικά θρίλερ σαν και αυτό που εκτυλίσσεται τις τελευταίες ημέρες έχει ζήσει Αμερική και στο παρελθόν (π.χ. Γουότεργκείτ, Μόνικα-γκεϊτ), χωρίς να ευοδωθεί η περίπλοκη διαδικασία της καθαίρεσης, η οποία προϋποθέτει δραματική αλλαγή των συσχετισμών στο Κογκρέσο και εγκατάλειψη του προέδρου από την ίδια του την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πόσω μάλλον όταν τα ποσοστά δημοτικότητας του Τραμπ παραμένουν απαράλλακτα, ενώ οι κατηγορίες εναντίον συνεργατών του δεν τον αγγίζουν προς το παρόν κατά τρόπο που να δικαιολογεί μία μεγάλη θεσμική περιπέτεια.

Τσουνάμι πλειστηριασμών αρχίζει από τον Σεπτέμβριο μετά τη θερινή ανάπαυλα.



Γράφει η Τζούλια Λιακοπούλου

Στην ηλεκτρονική πλατφόρμα για τους πλειστηριασμούς έχουν αναρτηθεί συνολικά 16.158 πλειστηριασμοί ενώ για τις δύο πρώτες εβδομάδες έχουν προγραμματιστεί 1.058. Ωστόσο κάποιοι εξ αυτών αναστέλλονται μετά από συμφωνία των πιστωτών με τους δανειολήπτες.

Σε διάστημα μόλις τριών ημερών την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου έχουν προγραμματιστεί 542 πλειστηριασμοί και τη δεύτερη εβδομάδα 516 πλειστηριασμοί.

Στην Αττική λόγω της φονικής πυρκαγιάς ανεστάλησαν οι πλειστηριασμοί που ήταν προγραμματισμένοι. Το «πάγωμα» των πλειστηριασμών για τον νομό Αττικής συμφώνησαν τα υπουργεία Οικονομίας- Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης με τους συμβολαιογράφους και τις τράπεζες.Η πομπή των 100 και πλέον καμένων και πνιγμένων επιτέλεσε το έργο της…

Δεν υπάρχουν όρια στην πολιτική φαυλότητα



Γράφει ο Χρήστος Καπούτσης

ΝΑΙ στο Καστελόριζο ΝΑΙ στην Ιθάκη , πανέμορφα γραφικά νησάκια, που αξιοποιήθηκαν, δυστυχώς, για πολιτικούς – τουριστικούς λόγους, προκειμένου, να «ξεπλύνουν» οι πολιτικοί – μαριονέτες (Γ.Α. Παπανδρέου και Α. Τσίπρας) , τα πολιτικά τους εγκλήματα σε βάρος του χειμαζόμενου Ελληνικού Λαού, με την πλήρη στήριξη από και το εγχώριο οικονομικο-πολιτικό κατεστημένο, τους γνωστούς φοροφυγάδες , διαπλεκόμενους και διεφθαρμένους μέχρι μυελού οστών megaλοεκδότες καναλάρχες και προέδρους λαοφιλών ποδοσφαιρικών σωματείων, τους γνωστούς «νταβατζηδες» κατά Κώστα Καραμανλή, που ορίζουν, ως διάδοχο του Τσίπρα τον νεοφιλελεύθερο Κούλη Μητσοτάκη!!

Αν είχαμε, μια ευνομούμενη και γνήσια Δημοκρατική Πολιτεία – Κράτος, θα έπρεπε ο Κυρίαρχος πάντων Λαός, να αντιμετωπίσει και να απαντήσει, με Δημοκρατικό τρόπο στο ερώτημα: Πρέπει οι πολιτικοί, που από το 2010 μέχρι σήμερα, άσκησαν κυβερνητική εξουσία υλοποιώντας εντολές του Σοιμπλε, της Μερκελ, του Ντρανγκι ή ψήφισαν τα λιμοκτόνα μνημόνια , για μια 5ετια να στερηθούν τα πολιτικά τους δικαιώματα, ώστε να “σπάσει” το φαύλο πολιτικό κατεστημένο;

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

Η μη έξοδος του Τσίπρα και η έξοδος στους δρόμους του αγώνα



Γράφει ο Γιάννης Ελαφρός

Ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη χωρίς τους συντρόφους του και ξανακάθισε στο θρόνο του. Έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας πήγε σήμερα στην Ιθάκη χωρίς το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, τις 450.000 που έχουν φύγει στο εξωτερικό, τα εκατομμύρια που εργάζονται για μισθούς πείνας, τους συνταξιούχους που αγωνιούν να τα βγάλουν πέρα. Χωρίς ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2015. Έχει βεβαίως μαζί του την Μέρκελ και τον Γιουνκέρ, τους χρυσοκάνθαρους της ΕΕ και τους ΤΡΑΜΠούκους των ΗΠΑ, τον ΣΕΒ και το κεφάλαιο, αφού έδειξε πως μπορεί να είναι ικανός διαχειριστής και προωθητής της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και της μνημονιακής σφαγής. Και βεβαίως, ο Αλ. Τσίπρας ελπίζει πως με όλα αυτά θα μπορεί να ξανακαθίσει στο «θρόνο», στην πρωθυπουργική καρέκλα, που είναι πια το μόνο που τον ενδιαφέρει. Γι’ αυτό τους δίνει εγγυήσεις δημοσιονομικού αντιλαϊκού σφαγείου: «Με σύνεση και ευθύνη να μη ξαναγυρίσουμε ποτέ πίσω στην Ελλάδα των ελλειμμάτων και της χρεοκοπίας», είπε από την Ιθάκη.

Η Τουρκία και ο Ερντογάν πέρα από τις ψευδαισθήσεις μας


Γράφει ο Παντελής Σαββίδης


Θα μπορούσε να αναφερθεί η λαϊκή ρήση «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται» για να αξιολογηθεί η κυβερνητική –αλλά και η κοινωνική– αντίδραση στην απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που συνελήφθησαν, εν καιρώ ειρήνης, περιπολούντες στον Έβρο.

Δυστυχώς, πρόκειται για κάτι χειρότερο. Ένα ανίκανο πολιτικό σύστημα ζει μέσα στις ψευδαισθήσεις του, πιστεύοντας πως μπορεί να αλλάξει η ελληνοτουρκική ατζέντα από μια αναγκαστική κίνηση του Ερντογάν.

Βυθισμένο δε στην πολιτική παρακμή του, επιχειρεί να εκμεταλλευτεί ως διπλωματική επιτυχία του μια απρόσμενη κατάληξη. Ακριβώς την προηγούμενη μέρα δημοσιεύονταν νέα μέτρα που θα ελάμβανε η ελληνική κυβέρνηση για να πείσει τον Ερντογάν να αφήσει ελεύθερους τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς. Ένα από αυτά ήταν και η ακύρωση των εκδρομικών επισκέψεων των Ευέλπιδων στην Τουρκία. Αυτό και αν αποτελούσε εφιάλτη για τον Τούρκο πρόεδρο!

Σαδισμός αλά ΣΥΡΙΖΑ: Μας τελείωσαν και πρέπει να πανηγυρίσουμε!



Γράφει ο Παναγιώτης Μαυροειδής

Αν δούμε τα «μνημόνια» ως ένα κινηματογραφικό έργο, αυτό έχει μία αρχή με κάποια δεδομένα, μια εξέλιξη της υπόθεσης και μια κορύφωση στο τέλος, όπου πλέον τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Φανταστείτε για παράδειγμα μια υπόθεση όπου ένας serial killer εξοντώνει διαδοχικά μέχρι ενός τα μέλη μιας οικογένειας. Φανταστείτε τώρα στο τέλος του έργου ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου να στήνει παράσταση επί της οθόνης, καλώντας τους εμβρόντητους θεατές να πανηγυρίσουν για το τέλος του έργου!

Ωστόσο, τα «μνημόνια” δεν ηταν κινηματογραφικό έργο με φανταστική υπόθεση αλλά ένα ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ με συγκεκριμένη αφετηρία και συγκεκριμένους ταξικούς στόχους. Έτσι, σήμερα, με μια συρρικνωμένη οικονομία κατά 25%, παράλληλα έχουμε:

Η γονατισμένη Ελλάδα και ο μύθος του ηγετικού ρόλου της



Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Τα σοβαρά εθνικής σημασίας ζητήματα οφείλει κανείς να τα προσεγγίζει ορθολογιστικά και υπεύθυνα. Έτσι, αντίθετα με αυτά που συχνά γράφονται, ας πούμε εισαγωγικά ότι οι σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ δεν κινούνται γραμμικά. Όλα είναι απρόβλεπτα όχι μόνο στις διμερείς αυτές σχέσεις, αλλά και ευρύτερα στην περιφέρειά μας και μάλιστα σε μία περίοδο που η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη.

Επιπλέον, όταν αναφέρεται κανείς στην ρευστή καθημερινότητα, απαιτείται να διακρίνει τις γνώμες που είναι ιδεολογικά, ατομικά ή κομματικά κινούμενες και τις εκτιμήσεις που απορρέουν από πάγιες τυπολογίες και αξιώματα του κρατοκεντρικού συστήματος, των ηγεμονικών στρατηγικών και των προεκτάσεων στις περιφέρειες του πλανήτη.

Ο πόλεμος Αμερικής-Τουρκίας και η θέση της Ελλάδας



Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

«Το μυστικό των επιτυχημένων κρατών είναι η ετοιμότητά τους να πολεμήσουν. Είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε με ότι έχουμε. Οι εξελίξεις στην αγορά συναλλάγματος δεν έχουν οικονομική βάση και δεν είναι παρά επίθεση στη χώρα. Από τη μια είσαι ένας στρατηγικός σύμμαχος κι από την άλλη σε πυροβολούν στα πόδια. Μπορούμε να το αποδεχθούμε;»

Αυτά είπε ο Ερντογάν προς τους Τούρκους Πρέσβεις την Δευτέρα. Δεν τους είπε «Μνημόνια ή Καταστροφή», όπως ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, καταλήγοντας σε μνημόνια και καταστροφή, όταν η Αυτοκρατορία που επιτίθεται τώρα στην Τουρκία, κατέστρεψε την Ελλάδα. Δεν ενστάλλαξε τρόμο στους υπηκόους του για να δικαιολογήσει την δική του δειλία και υποτέλεια.

Η αντίσταση έχει κινδύνους και προβλήματα. Ο Ερντογάν μπορεί να υποχωρήσει, να ηττηθεί, να τον ανατρέψουν, να τον σκοτώσουν. Ξέρει όμως ότι συνθηκολογώντας διαρκώς προς όλες τις κατευθύνσεις, το τέλος είναι αναπόφευκτο, όπως απέδειξε η Ελλάδα των Μνημονίων.

Εκλογές χωρίς τηλεόραση



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Υ​​πάρχει ο ρεαλισμός των αναγκών, υπάρχουν και οι ψευδαισθήσεις των εντυπώσεων. Κάποτε οι άνθρωποι πίστευαν (και είναι πολλά τα τεκμήρια γι’ αυτή την πίστη) ότι ο ρεαλισμός των αναγκών είναι το μεδούλι της κοινωνικής δυναμικής. Η επάρκεια της τροφής, το ρούχο της ένδυσης, η στέγη, το γιατροπόρεμα, ήταν απαιτήσεις που δεν ξεγελιόντουσαν με ψευδαισθητικές «εντυπώσεις». Σήμερα ξεγελιούνται.

Μοιάζει πάντως φυλαγμένο (και δυσερμήνευτο) ένα «αποθεματικό αντοχής» στην ψυχή της ελλαδικής φτωχολογιάς και στο ερμάρι της, που εμποδίζει την ένδεια να εξελιχθεί σε λιμοκτονία. Είναι άραγε μια συνετή πονηριά άμυνας του πολίτη απέναντι στο διεφθαρμένο και δόλιο «κρατικό» μόρφωμα της κομματοκρατίας; Είναι η «ελεγχόμενη ένδεια» ένα στρατηγικό τέχνασμα των «Αγορών», προκειμένου να πειθαρχήσουν κάποιες κοινωνίες σε «άνωθεν» προγραμματισμό της οικονομίας τους; Μήπως «σκοτεινές δυνάμεις» θέλουν να «εκπροτεσταντίσουν» την ελλαδική μας τάχα και «Ορθοδοξία», να τη μεταλλάξουν σε αγαθοεργό προσκοπισμό («όλοι μαζί μπορούμε»), να την υποτάξουν στη λογική και στις πρακτικές της διαφήμισης;

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2018

Το Μνημόνιο ….φεύγει, 714 Μνημονιακοί Νόμοι μένουν!



Γράφει ο Αλέξης Μητρόπουλος

 Ακόμη 60.000 Μνημονιακές Διατάξεις, 300.000 Μνημονιακές Υ.Α.!
 Nα ενημερωθεί ο λαός για τα χειρότερα που έρχονται!


1.Με τον Ν. 3845/2010 η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, επέβαλλε στην χώρα το Α’ Μνημόνιο. Ακολούθησε το Β’ Μνημόνιο (Ν. 4046/2012) της συγκυβέρνησης Παπαδήμου. Το Γ’ Μνημόνιο (του Ν. 4336/2015) της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., για όσους έχουν την υπομονή και το χρόνο να μελετούν το περιεχόμενο των Μνημονίων, είναι το πλέον γενικευμένο, ανακεφαλαιωτικό και πλήρες, που επιταχύνει τις συνθήκες παράδοσης των εγχώριων παραγωγικών μονάδων στο ξένο, κυρίως κρατικό, αλλά και νομαδικό κεφάλαιο και υποβαθμίζει την κοινωνία και την οικονομία σε δευτερεύουσα συμπληρωματική, ελλειμματική, υπηρετική των κεντροευρωπαϊκών οικονομιών. Ο Ν. 4559/2018, είναι ο τελευταίος χρονολογικά μνημονιακός Νόμος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Συνολικά, επί μνημονίων, έχουν ψηφιστεί μέχρι σήμερα 714 μνημονιακοί Νόμοι, 60.000 μνημονιακές διατάξεις και έχουν εκδοθεί 300.000 Υπουργικές αποφάσεις προς υλοποίηση των ψηφισμένων Νόμων!!! Όλο αυτό το θεσμικό «οπλοστάσιο» παραμένει ανέπαφο μετά την ημερολογιακή λήξη της δανειακής σύμβασης και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει απαγορεύσει στις επόμενες κυβερνήσεις να το ακυρώσουν ή να το αναστείλουν, συνολικά ή τμηματικά!! (Νόμοι 4472/17 & 4775/17).

Η Γενοκτονία του ελληνικού έθνους



Γράφει ο Paul Craig Roberts

Η πολιτική συγκάλυψη της γενοκτονίας του ελληνικού έθνους από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης ξεκίνησε χθες (20 Αυγούστου). Με πολιτικές δηλώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους, που ανακοίνωσαν, ότι η ελληνική κρίση έχει τελειώσει. Αυτό που εννοείται είναι, ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει, είναι νεκρή και αποτελειωμένη. Αξιοποιήθηκε ό,τι ήταν δυνατό να αξιοποιηθεί μέχρι το έσχατο όριο, και τα εναπομείναντα σφάγια έχουν ριχτεί πλέον στα σκυλιά.

350.000 Έλληνες, κυρίως νέοι και επαγγελματίες, έχουν φύγει από τη νεκρή Ελλάδα. Το ποσοστό γεννήσεων είναι πολύ χαμηλότερο από το ποσοστό που είναι απαραίτητο για τη διατήρηση του υπόλοιπου πληθυσμού. Η αυστηρότητα που επιβάλλεται στον ελληνικό λαό από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ελληνική κυβέρνηση έχει οδηγήσει στη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 25%. Η μείωση αυτή είναι το ισοδύναμο της Μεγάλης Ύφεσης της Αμερικής, αλλά στην Ελλάδα τα αποτελέσματα ήταν χειρότερα. Ο Πρόεδρος Franklin D. Roosevelt μείωσε τον αντίκτυπο της μαζικής ανεργίας με το νόμο περί κοινωνικής ασφάλισης, άλλα στοιχεία ενός δικτύου κοινωνικής ασφάλισης, όπως η ασφάλιση των καταθέσεων και τα προγράμματα δημοσίων έργων, ενώ η ελληνική κυβέρνηση, μετά τις εντολές του ΔΝΤ και της ΕΕ, επιδείνωσε τις επιπτώσεις της μαζικής ανεργίας με τη συρρίκνωση του δικτύου κοινωνικής ασφάλισης.

Τα Μνημόνια ως πείραμα κοινωνικής μηχανικής



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μπορεί η κυβέρνηση να εορτάζει την έξοδο από τα Μνημόνια, αλλά η κοινωνία έχει γονατίσει υπό το βάρος των αλλεπάλληλων μνημονιακών μέτρων. Το δείχνει η διαρκής συσσώρευση ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο, το δείχνει η εικόνα της αγοράς και των νοικοκυριών που αγωνίζονται για επιβίωση. Με ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας να έχει ήδη πέσει στον γκρεμό και ένα επίσης σημαντικό να βρίσκεται κοντά στο χείλος του, είναι αξιοσημείωτη η παντελής απουσία κοινωνικών αντιδράσεων τα τελευταία χρόνια.

Προ Μνημονίου, όταν κάποιο νομοσχέδιο προκαλούσε ογκώδεις, μαχητικές και επίμονες λαϊκές αντιδράσεις, η κυβέρνηση λάμβανε το μήνυμα πως εάν επέμενε θα είχε βαρύ πολιτικό-εκλογικό κόστος και συνήθως ή προχωρούσε σε ουσιαστικές τροποποιήσεις ή και υποχωρούσε. Με άλλα λόγια οι λαϊκές κινητοποιήσεις ήταν ένα είδος άτυπης διαπραγμάτευσης των εργαζομένων με τους κυβερνώντες. Ήταν μία διαδικασία που σε τελευταία ανάλυση προσέδιδε ευστάθεια στην κοινωνική ισορροπία.