Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Nομίζουν ότι βγάλανε το κεντρί του Μακεδονισμού



Γράφει ο Λαοκράτης Βάσσης

Ανήκοντας στους ρεαλιστές, αλλά όχι στους… πολύ ρεαλιστές, υποστήριζα, τον λογικό ελληνικό συμβιβασμό, τη σύνθετη δηλαδή ονομασία για λύση του «μακεδονικού προβλήματος». Με τη σύνθετη ονομασία να ορίζει καθαρά τον γεωγραφικό και μόνο χαρακτήρα του όρου Μακεδονία (erga omnes), μιας κι οι γείτονές μας, σλαβογενείς, αλβανογενείς και ό,τι άλλο, κατοικούν (και) σε ένα κομμάτι του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας. Λύση, όμως, χωρίς… ιησουίτικες αμφισημίες, που, κατά βάθος, θα αναιρούν την καθαρότητα του γεωγραφικού προσδιορισμού.

Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ανησυχώντας για τα τεκταινόμενα, κυρίως γιατί ήταν έκδηλη η γεωπολιτικού χαρακτήρα «βούληση» των ευρω/δυτικών επικυρίαρχών μας, δημοσίευσα κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο: «Το κεντρί του μακεδονισμού», θέλοντας να τονίσω το αυτονόητο, πως δηλαδή το μέγα επίδικο του «προβλήματος», ως γενετική του ρίζα, είναι το τοξικό ιδεολόγημα του «μακεδονισμού».

Οπότε και ευθέως συνακόλουθη η ταύτιση της λύσης του, όχι του… κλεισίματός του, με το να βγει αυτό το «κεντρί» απ΄τη ράχη μας. Έτσι ώστε να εκλείψουν οριστικά και οι παρενέργειές του, όχι μόνο στη δική μας ζωή αλλά και στη ζωή της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων.

Πολύ θα ήθελα, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τη «Συμφωνία των Πρεσπών», να διαπίστωνα πως το «κεντρί» βγήκε κι ένα δύσκολο πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Χωρίς να αφήνονται ανοιχτές κερκόπορτες για να ξαναβρικολακιάσει, αν και όποτε, σε μελλοντικούς αναδασμούς των Βαλκανίων. Δυστυχώς όμως, όσο κι αν ελαστικοποιήσω τα κριτήριά μου, το ζύγι των «υπέρ» και των «κατά», παρ’ ότι κάποια πράγματα δεν ζυγίζονται, μόνο θετικό δεν μου βγαίνει. Για να μην πω πως η ζυγαριά γυρίζει ανάποδα, όταν βάζω στο ζύγι τα περί «μακεδονικής ιθαγένειας» (αρθ.1β) και «μακεδονικής γλώσσας» (αρθ.1γ) των γειτόνων μας.

Γιατί, όσο κι αν συναναγνωστούν οι ρήτρες για τη «γλώσσα» και την «ιθαγένεια» και με τα υπαρκτά «αντίβαρά» τους, όπως τα δηλούμενα στο «άρθρο 7», μόνο αν παραβιάζαμε τους κανόνες της κοινής λογικής θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως το «κεντρί» βγήκε απ’ τη ράχη μας και από την ευρύτερη περιοχή μας. Καθώς, όχι μόνο δεν βγήκε αλλά και νομιμοποιήθηκε για πρώτη φορά απ΄τους μόνους που, ως θύματα του «σφετερισμού» ταυτοτικών ιστορικο/πολιτιστικών μας στοιχείων, μπορούσαμε να νομιμοποιήσαμε τα «σφετερισμένα», όλα ή μέρος τους. Κάτι που πράξαμε, νομιμοποιώντας, μέσα από την αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας» και «μακεδονικής ιθαγένειας», τον εσώτερο πυρήνα του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού», που είναι η «μακεδονική» εθνοτική του βάση.

Στρουθοκαμηλισμός

Με τον αντίλογο πως πουθενά στη Συμφωνία δεν αναγνωρίζεται «μακεδονική εθνότητα» να είναι … στρουθοκαμηλισμός, όταν αναγνωρίζονται, με τη «βούλα» μας, τα δυο βασικά συνιστώντα την εθνότητα (και την ταυτότητα), η «γλώσσα» δηλαδή και η «ιθαγένεια» (κατά πως μας το ξεκαθάρισε, κατάμουτρά μας, ο Ζάεφ στις Πρέσπες, με το «Μακεδόνες, Ελληνες και Ευρωπαίοι»!).

Όπως, επίσης, είναι κάτι παραπάνω από προφάσεις εν αμαρτίαις η συνενοχική επίκληση, αμφιλεγόμενων εν πολλοίς , αμαρτωλών «τετελεσμένων», υπαρκτών παραλείψεων και λαθών από προγενέστερους ιθύνοντες της χώρας μας. Που, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούσαν και ελληνική νομιμοποίηση των σκοπιανών «σφετερισμών». Στην ίδια μάλιστα κατεύθυνση, κάποιοι έφτασαν, δια της παραναγνωστικής τακτικής, ακόμα και στον Παύλο Μελά, έλεος, όπως και στην Πηνελόπη Δέλτα, για να δικαιολογηθεί η δια της Συμφωνίας αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας».

Που, εντέλει, σημαίνει πως η υποστηρικτική βάση της Συμφωνίας μόνο πειστική δεν είναι, μιας και νομιμοποιείται η γενετική ρίζα του «μακεδονικού προβλήματος», ο εσώτερος δηλαδή πυρήνας του «μακεδονισμού». Όπως, επίσης, δεν θα μπορούσε να είναι πειστική και η εξόφθαλμα υποκριτική αντί-θεση της νεο-φιλελεύθερης ηγεσίας της Ν.Δ. Η οποία, με προφανή κυνικό τακτικισμό ψηφοθηρικής αντιστοίχισης προς το λαϊκό αίσθημα, κινείται «έξω» κι απ’ τις νεο-ταξικές συντεταγμένες της πολιτικής της φιλοσοφίας και της κάθε άλλο παρά πατριωτικής της «θεμελίωσης». Οπότε και με κάθε άλλο παρά στρατηγικό τον χαρακτήρα της αντίθεσής της όχι μόνο στη Συμφωνία, αλλά και στα άλλα ευρωδυτικά βαθύτερα (ομόρροπα πια!) της κυβερνητικής «τροχιάς».

Καχέκτυπος δικομματισμός
Έτσι που, τόσο η συνενοχική υποστήριξη όσο και η υποκριτική αντίθεση των δυο «πόλων» του (κακέκτυπου) «νεο-δικομματισμού» μας, πολύ περισσότερο η ίδια η Συμφωνία, να είναι αποκαλυπτικά δηλωτικές:

• της «ανημπόριας» του πολιτικού μας συστήματος και της επικυριαρχούμενης χώρας μας (μετά και την αναδιπλωτική συριζική «προσαρμογή»),
• της βαθιάς πολιτιστικής κρίσης, που αγγίζει το πολιτιστικό μας κύτταρο, και της συνολικότερης παρακμιακότητάς μας (με όλους τους δείκτες εθνικής δυναμικής…καθοδικούς).
• των όλο και μειούμενων εθνικών μας «αντοχών» και «αντιστάσεων», ιδίως αφότου απωλέσαμε, με τη Χρεοκοπία, την εθνική μας αυτεξουσιότητα και μοιάζουμε να έχουμε αποδεχτεί, ως λαός και ως έθνος, την «ήττα» μας και τη… μοίρα μας.

Με τις δυο νοσηρές «άκρες» του πολιτικού μας φάσματος, τον αγροίκο «μπαρμπαρουσισμό» της εθνο/φυλετικής τοξικότητας, απ΄τη μια μεριά, και τον σοβαροφανή «αντιεθνικισμό» της νεοταξικής ατοπίας (όπου προστίθεται και ο αντι-εξουσιαστικός μηδενισμός), απ’ την άλλη, να προσδίδουν τη δική τους γκρίζα διάσταση στην καλλιεργούμενη (ψευδώνυμη στα… μείζονα) νεοδικομματική πόλωση. Καθώς, συν τοις άλλοις, ανα-κινούν και τον επικίνδυνο βυθό των διχαστικών μας παθών. Προσθέτοντας πολλή αιθαλομίχλη στον έτσι κι αλλιώς μουντό εθνικό μας ορίζοντα

Δίχως άφρονες «ενοχοποιήσεις»

Που σημαίνει πως, με παντελώς τραβηγμένη, μετά τις Πρέσπες, την κουρτίνα που «έκρυβε» τις κακοδαιμονίες μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την κατάστασή μας και να σταθούμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης μπροστά στα δεδομένα της εθνικής μας πραγματικότητας. Οπότε και να χαράξουμε, επιτέλους, κοινή εθνική γραμμή αντιμετώπισης όλων των μεγάλων μας προβλημάτων.

Με αυτονόητο πρώτο μας μέλημα την… επιστροφή σε κλίμα πολιτικού πολιτισμού και νηφάλιου διαλόγου, χωρίς εκατέρωθεν εμπαθείς και άφρονες «ενοχοποιήσεις». Όσο μεγάλες κι αν είναι οι διαφορές μας, εντός μάλιστα των ορίων της «πιασμένης» στη στρατηγική μέγγενη της ευρωδυτικής επικυριαρχίας εθνικής μας ζωής.

Ενός διαλόγου που θα φωτίζει τόσο το πραγματικό βάθος των προβλημάτων μας όσο και το πραγματικό περιεχόμενο των «διαφορών» και των «αντιθέσεών» μας. Με πρώτο σ’ αυτή τη συγκυρία, λόγω Πρεσπών, το « μακεδονικό πρόβλημα», όπου θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε, αν όχι σε μια επαναδιαπραγμάτευση, τουλάχιστον σε μια διορθωτική κοινή εθνική γραμμή αντιστοιχιστικής ενιαιοποίησης: ονόματος, γλώσσας και ιθαγένειας στη χώρα των γειτόνων μας. Μαζί και για πολλά άλλα, όπως, ας πούμε, η αντιμετώπιση των πλαστογραφικών εγχαράξεων του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού» στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση νηφάλιου και ειλικρινούς διαλόγου για τη Συμφωνία των Πρεσπών: Αφενός, δεν μπορούμε να υποβαθμίζουμε τα όποια θετικά της, όπως για παράδειγμα, τη σημαντική αλλαγή ονόματος της γείτονος χώρας, με αντιστοίχισή του στον μερικό γεωγραφικό της χώρο, ή τα του προαναφερθέντος άρθρου 7 και την … επιστροφή της «ιδιοποιημένης» αρχαιομακεδονικής μας κληρονομιάς ως κρισίμου μέρους του συνολικότερου ιστορικο/πολιτιστικού της σφετερισμού. Αφετέρου, για να επανέλθουμε στο μέγα «επίδικο», επίσης δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στο ότι η γενετική ρίζα του, του «προβλήματος», όπως υπερβαλλόντως τονίστηκε σε τούτο το κείμενο, δεν εξέλιπε.

Με βασανιστικά αιωρούμενο το ερώτημα (ρητορικό προφανώς!): Πώς «γίνεται» και γιατί, το μεν κράτος να ονομάζεται Βόρειος Μακεδονία κι η γλώσσα του όχι βορειο-μακεδονική, κατά ευθεία λογική συνέπεια, αλλά μακεδονική, όπως και η ιθαγένεια επίσης να μην είναι βορειο-μακεδονική αλλά μακεδονική, αναπέμποντας, μ΄αυτήν την καθόλου … αθώα σφετεριστική ιδιοποίηση, όχι στο γεωγραφικό μακεδονικό μέρος αλλά στο μακεδονικό όλον; Και τι λέει, αλήθεια, επ’ αυτού ο «αξιότιμος» κύριος Νίμιτς, ως ο επί εικοσιπενταεντίαν εκλεκτός των … νονών του νεότευκτου κράτους (και όχι μόνο!);

Ρεαλισμός, λογική και προσαρμοστικότητα
Παρ’ ότι θεωρώ, ας το πω καιροί που είναι, πως οι διαπραγματευτές μας και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι διεκδίκησαν το καλύτερο δυνατό, ζυγίζοντας προφανώς τα «υπέρ» και τα «κατά» της Συμφωνίας με τα μέτρα και τα σταθμά των « ιεραρχήσεών» τους, δεν μπορώ να συμφωνήσω με το «ζύγι» τους και να μη βλέπω τα… απόνερα των Πρεσπών! Κι ούτε λόγος πως η πολιτική είναι για να λύνει προβλήματα. Να τα λύνει όμως και όχι να τα… κλείνει. Όπως επίσης ούτε λόγος πως η πολιτική θέλει ρεαλισμό, θέλει λογική, ακόμα και προσαρμοστικότητα.

Όχι όμως πολύ «λογική», πολύ «ρεαλισμό» και πολύ «προσαρμοστικότητα». Που μας πάει στο γνωστό και δήθεν εκσυγχρονιστικό (προοδευτικοφανές ή και αριστεροφανές) «ρεύμα σκέψης», που, απ’ τη σημιτική ακόμη περίοδο, ως εν δυνάμει υποκατάστατο μιας νέας… εθνικής πολιτικής: ήταν υπέρ του «Σχεδίου Ανάν», χαιρέτιζε τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, ζητούσε, με νεοταξικό συμφυρμό μεταφυσικού διεθνισμού και κοσμοπολιτισμού, αναγνώριση των γειτόνων με το συνταγματικό τους όνομα, σκέτο δηλαδή «Μακεδονία», και άλλα τέτοια παρόμοια!

Ολοκληρώνοντας τούτο το κείμενο, θα αρκεστώ να τονίσω την ανάγκη χάραξης, έστω και τώρα, μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής σε τροχιά ανάκτησης της χαμένης απ’ τη χρεοκοπία και εντεύθεν εθνικής μας αυτεξουσιότητας, που θα είναι, δεν γίνεται αλλιώς, και τροχιά ρήξης με όλες τις νοσηρότητες που έφεραν τη χρεοκοπία και παρατείνουν την άγονη διαχείρισή της. Εννοώ στρατηγική καθολικού πατριωτικού συναγερμού, που στοχεύει στο να νικήσουμε την… εθνική ήττα μας και να βγούμε πραγματικά στην ανοιχτή δημοσιά της Ιστορίας μας, χωρίς τη «χανάκα»* της ευρωδυτικής επικυριαρχίας στο λαιμό μας.
-Κι ούτε λόγος, όχι άλλες τέτοιες… λύσεις στα εθνικά μας θέματα!–

*χανάκα: ξύλινο τρίγωνο, που το έβαζαν στο λαιμό οικόσιτων ζώων για να μην μπαίνουν στους περιφραγμένους κήπους (Βάρναλης: «Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου…»).




7 Ιουλίου 2018 / Πηγή : slpress.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου