Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Αντέχει λιγότερο από όσο ένας πρωθυπουργός



Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης

Είναι πέρα από βέβαιο ότι ο πρωθυπουργός έχει μπερδέψει το μπάχαλο του σχολείου και του πεζοδρόμιου με τα καθήκοντά του και τις υποχρεώσεις του. Η χτεσινή θεατρική επίσκεψη στο Μάτι το αποδεικνύει περίτρανα. Αγνοεί τον υπ’ αριθμόν ένα κανόνα που καθορίζει τη θέση του: Ότι δεν υπάρχει ως φυσικό πρόσωπο. Επομένως δεν μπορεί να συμπεριφέρεται ως τέτοιο. Έχει αυξημένες υποχρεώσεις είτε του αρέσει είτε όχι.

Πηγές του πρωθυπουργικού μεγάρου διέσπερναν χτες το πρωί ότι ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε το Μάτι γιατί ήθελε ο ίδιος, ιδιωτικά, να δει τον τόπο και το μέγεθος της καταστροφής. Είναι προφανές ότι ούτε οι πηγές του μεγάρου ξέρουν ότι ο πρωθυπουργός θα ξαναμπορέσει να συμπεριφερθεί, να μιλήσει και να ζήσει ιδιωτικά όταν πάψει να είναι πρωθυπουργός.

Η Αλητεία Της Πολιτικής


Γράφει ο Αντώνης Παπαντωνίου


Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι είναι πολύ βαρύς ο Τίτλος που πιο πάνω έδωσα για να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου, που όμως πιστεύω ότι δεν είναι μόνον δικές μου αλλά και χιλιάδων για να μην πώ εκατομμυρίων Συμπατριωτών μου.

Το κακό που έχω εγώ είναι ότι δεν μπορώ να ωραιοποιώ τη Ζωή αλλά να την κρίνω έτσι όπως ακριβώς εμφανίζεται. Δεν μπορώ λοιπόν να παραβλέψω ότι για δεκαετίες τώρα ζούμε σε έναν φανταστικό Κόσμο , που μας εξαπατά ασύστολα και ενώ θα περίμενε κανείς ότι η αντίδρασή μας θα ήταν δυναμική και αυτόματη, εμείς σερνόμαστε πίσω από την απάτη, την αλητεία που μας υποβιβάζει σαν Ανθρώπους, χωρίς μέχρι τώρα να έχουμε σηκώσει το ανάστημά μας και την αποφασιστικότητά μας για να δώσουμε ένα τέλος στους Εγκληματίες που ορίζουν τη ζωή μας χρησιμοποιώντας μεθόδους εξαγοράς συνειδήσεων, εξαπάτησης, εκφοβισμού, βίας σε όλες τις μορφές της.

Θα γίνουμε ατλαντικός «χαλίφης», στη θέση της Τουρκίας;


Γράφει ο Διονύσης Ελευθεράτος

Να λοιπόν που μια… αναπληρωματική «μεγάλη ιδέα» της ελληνικής πολιτικής ελίτ (διότι βασικότατη και αναντικατάστατη παραμένει ο «ευρωπαϊσμός») βγαίνει από τη ναφθαλίνη. Η «ιδέα», κοινός παρονομαστής αρκετών γεωπολιτικών αναλύσεων που εσχάτως δημοσιεύονται, φαντάζει έτοιμη να προαναγγείλει ένα θριαμβευτικό σάλπισμα…

Σε ελεύθερη απόδοση: Λίγη υπομονή, ακόμη, αδέλφια… Αυτός ο ανερμάτιστος, κυκλοθυμικός, αντι- δυτικός Ερντογάν μας κάνει, άθελά του, μεγάλη εξυπηρέτηση. Εξοργίζει στο έπακρο τον Τραμπ και «στέλνει» την Τουρκία στο άρμα της Ρωσίας. Έτσι, τώρα προκύπτει για την Ουάσιγκτον στρατηγικό κενό. Πού θα πάει; Αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα), αυτό το κενό οι ΗΠΑ θα το καλύψουν χρίζοντας την Ελλάδα βασικό στρατηγικό τους σύμμαχο στην περιοχή. Όρεξη να ‘χουμε να δρέπουμε τους καρπούς της εν λόγω αναβάθμισης, για την οποία μόχθησαν τόσες γενιές πολιτικών εκπροσώπων του ελληνικού κατεστημένου. Αυτή ήταν ανέκαθεν μια μεγάλη «εθνική προσδοκία». Τώρα πλησιάζει η ευόδωσή της…

Ανέραστη γυμνότητα


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Γ​​ράφει η Κλαρίσε Λισπέκτορ, μεγάλο όνομα του 20ού αιώνα στην τέχνη του μυθιστορήματος – αντιγράφω από το βιβλίο της «Τα κατά Α.Γ. πάθη» (εκδόσεις Αντίποδες, σε μετάφραση του Μάριου Χατζηπροκοπίου):

«Πάντα έδειχνα να προτιμώ την παρωδία, μου ήταν χρήσιμη. Το να μιμούμαι τη ζωή ενδεχομένως μου έδινε σιγουριά, ακριβώς επειδή η ζωή ως μίμηση δεν ήταν η δική μου ζωή, επομένως ούτε και δική μου ευθύνη. Η απομίμηση της ζωής μού χάριζε μιαν ανάλαφρη γενικευμένη ευχαρίστηση, που ίσως να πήγαζε από το γεγονός ότι ο κόσμος δεν ταυτιζόταν με το εγώ μου, δεν ήμουν εγώ ο κόσμος, ήταν έξω από μένα και μπορούσα να τον απολαύσω. Ετσι έκανα και με τους άντρες, τους κατακτούσα χωρίς να τους ταυτίζω με το εγώ μου, μπορούσα επομένως να τους θαυμάζω και να τους αγαπώ, όπως αγαπάει κανείς ειλικρινά μιαν ιδέα: δίχως εγωισμούς. Αφού δεν ήταν δικοί μου, ποτέ δεν τους βασάνισα.

Ακριβώς όπως αγαπάμε μιαν ιδέα… Αντιμετωπίζω τον κόσμο όπως είναι: Δεν είναι το εγώ μου ούτε δικός μου. Και το εγώ μου, χάρη στη μίμηση της ζωής, ήταν σαν να μην είμαι εγώ, κάτι πιο ευρύχωρο από το να είμαι εγώ – μια ανύπαρκτη ζωή με κυριαρχούσε ολόκληρη και με μονοπωλούσε, όπως μια επινόηση».

Τα αμείλικτα ερωτηματικά και η συνωμοσία της σιωπής



Γράφει ο Όθωνας Κουμαρέλλας

Πέραν της κυβερνητικής προσπάθειας για επικοινωνιακή διαχείριση των εξελίξεων σε σχέση με την τραγωδία που εκτυλίχθηκε στην Ανατολική Αττική την περασμένη Δευτέρα, παρατηρούμε, ότι από όλες τις πλευρές, της έντυπης και ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας συμπεριλαμβανομένης, να γίνεται μια ύποπτη προσπάθεια συσκότισης των πραγματικών περιστατικών που οδήγησαν στην ασύλληπτη τραγωδία των 88 (μέχρι τώρα) νεκρών και την καταστροφή χιλιάδων περιουσιών.

Διότι μόνο προσπάθεια συσκότισης των πραγματικών περιστατικών εξηγεί το γιατί δεν επικεντρώνεται η ενημέρωση στο τι ακριβώς συνέβη το κρίσιμο χρονικό διάστημα, από τη στιγμή που ξέσπασε η φωτιά στη Νταού, μέχρι που αυτή υπερπήδησε τη λεωφόρο Μαραθώνος και κατέκαυσε το Μάτι.

Κράτος εμπρηστής



Γράφει ο Περικλής Κοροβέσης

Η δικιά μου η γενιά πέρασε τα παιδικά της χρόνια μέσα σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο και σε έναν Εμφύλιο. Το τι μας άφησε, ο Θεός και η ψυχή μας το ξέρει. Γιατί εμείς από μόνοι μας δεν μπορούμε να κατεβούμε σε αυτά τα βάθη όπου μας περιμένει η τρέλα, που βρίσκεται πέρα από το σημείο επιστροφής. Κάποιοι, ελάχιστες εξαιρέσεις, τα κατάφεραν και επέστρεψαν για να μας μεταφέρουν αυτήν την εμπειρία, είτε με τη μορφή της τέχνης και της δημιουργίας, είτε μέσα από την επιστήμη.

Αλλά στη μεγάλη πλειονότητά τους οι άνθρωποι θάβουν αυτές τις εμπειρίες στο βαθύτερο υπόγειο της ψυχής τους, τις κλειδαμπαρώνουν και πετάνε το κλειδί, στη μάταιη προσπάθειά τους να βρουν μια ήρεμη ζωή. Μια κατηγορία από αυτή τη γενιά είχε παραπάνω εμπειρίες. Είναι οι Επτανήσιοι που έζησαν τους απόλυτα καταστροφικούς σεισμούς του 1953.

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Η οικονομία-ζόμπι μας χτυπάει την πόρτα



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός


Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη μέχρι το 2022 να έχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ και στη συνέχεια, μέχρι το 2060, 2,2%. Όταν κατά γενική ομολογία η οικονομία είναι στα γόνατα, λόγω και έλλειψης ρευστότητας, μία τέτοιου επίπεδου αφαίμαξη δεν αφήνει περιθώρια για να ξανασταθεί στα πόδια της. Πολύ περισσότερο που η κυβέρνηση Τσίπρα παράγει τα τελευταία χρόνια υπερπλεονάσματα, πολύ μεγαλύτερα από τους μνημονιακούς στόχους. Πρώτον, για να πείσει τους δανειστές ότι δεν χρειάζονταν πρόσθετα μέτρα. Δεύτερον, για να κάνει κάποιες μικροπαροχές στους φτωχούς, τους οποίους θεωρεί εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, και σε βάρος της μεσαίας τάξης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΕ, το 22,2% των Ελλήνων επιβιώνει σε συνθήκες ένδειας. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φορολογουμένων προς το δημόσιο αυξάνονται με ρυθμό που φθάνει μέχρι και ένα δισ. ευρώ το μήνα. Σ’ αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τις αυξανόμενες ληξιπρόθεσμες οφειλές και προς τα ασφαλιστικά ταμεία και προς τις τράπεζες.

Τα άσεμνα τα λόγια τα μεγάλα



Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Όταν η εξουσία κυριολεκτήσει εμπράκτως, είναι βέβαιο ότι χάνονται ζωές αλλά απολύτως σίγουρο ότι οι ευθύνες για τις απώλειες και η ανάληψή τους, στο επίπεδο της λήψης αποφάσεων, βρίσκονται εκτός ουσίας. Αλλωστε, αυτό σημαίνει εξουσία. Εκτός ουσίας. Η σχολιογραφία, η κριτική, ο λόγος των απελπισμένων, οι καταγγελίες, ακόμα και η στείρα αντιπολίτευση είναι μες το παιχνίδι της σύγκρουσης της ουσίας με την εξουσία μπροστά στο θηριώδες, το απόλυτο που λέμε κακό που μας βρήκε.


Τα προβλήματα αρχίζουν όχι από την ώρα που μας βρίσκει το κακό, αλλά απ' την ώρα που το απεργαζόμαστε, το προκαλούμε, το μεγεθύνουμε, το ωραιοποιούμε, το ξορκίζουμε, το απευχόμαστε και εντέλει τρέχουμε για να το αποφύγουμε άλλοι σώζοντας το τομάρι τους κι άλλοι εαυτούς και αλλήλους, επειδή θέλουν, μπορούν και εν πολλοίς ξέρουν πως. Αυτά όμως είναι ζητήματα ουσίας της ζωής και της κοινωνίας. Οταν φτάσουμε στην εξουσία είναι άλλες οι ευθύνες, οι γνώσεις, οι απαιτήσεις και κυρίως το βάρος της υπογραφής του πιστοποιητικού θανάτου. Χάνεις τον άνθρωπό σου. Πονάς, υποφέρεις όσο και όπως και στις αρχαίες και στις σύγχρονες κοινωνίες. Στις τελευταίες όμως το πιστοποιητικό το υπογράφουν οι... αρχές.

Οι κραυγές των θυμάτων θα σας κυνηγάνε για πάντα



Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος -Τετράδης

Επειδή πολλοί πολίτες από καλή προαίρεση ή αφέλεια μπορεί να πίστεψαν ότι το διάγγελμα του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο και η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης σημαίνουν συναίσθηση ευθύνης εκ μέρους του ή μεταμέλεια ή αφύπνιση, οφείλω να τους πληροφορήσω ότι τίποτε από τα τρία δεν συμβαίνει. Πρόκειται για μια καλά σχεδιασμένη θεατρική παράσταση, με ένα στόχο. Να σωθεί από τα αποκαΐδια ο ίδιος.

Και είναι μια θεατρική παράσταση, που παίζεται από την πρώτη κιόλας μέρα, όταν επέστρεψε ασθμαίνων από το Μόσταρ και την εκεί βράβευσή του από μια ασήμαντη, αντισερβική ΜΚΟ, που έχει άγνωστη χρηματοδότηση.

Εκείνη τη νύχτα, μετά τις 11 το βράδυ, στο έκτακτο Συντονιστικό της Πυροσβεστικής, εμφανίστηκε σε πανελλήνια σύνδεση με τους αρμόδιους (!) υπουργούς και αξιωματούχους να ρωτάει αφελή ερωτήματα και να παίρνει ασαφείς απαντήσεις, σε ένα κακοστημένο σκηνικό, που δεν είχε σκοπό την ενημέρωσή του. Η ενημέρωση για τέτοια θέματα δεν γίνεται δημόσια. Το σκηνικό είχε σκοπό το λαό.

Από το έθνος του κράτους στο έθνος της κοινωνίας



Γράφει ο Γιώργος Κοντογιώργης

Το ελληνικό πρόβλημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το «διεθνές», πλην όμως διαθέτει τη δική του ιδιαιτερότητα και δυναμική που μας επιτρέπει να το ορίσουμε ως παρέκκλιση. Αποδίδω την αιτία της ελληνικής κακοδαιμονίας στις δυσμορφίες που προκαλεί η αναντιστοιχία του πολιτικού συστήματος/κράτους προς την ανθρωποκεντρική ιδιοσυστασία της ελληνικής κοινωνίας. Το πολιτικό αυτό σύστημα οδήγησε το κράτος και τους νομείς του να λειτουργούν ως λυμεωνικά παράσιτα επί του Ελληνισμού, να τον απομυζούν και να τον καταστρέφουν.

Δεν ανέμενα την τωρινή κρίση για να προβώ στη διαπίστωση αυτή. Δεκαετίες επισημαίνω το γεγονός, και ουσιαστικά ανήγγειλα πριν από τη δεκαετία του 1990 την, σε συντεταγμένες βάσεις, επιχειρούμενη λεηλασία της ελληνικής χώρας και την επερχόμενη νέα συντριπτική συρρίκνωση του Ελληνισμού. Στο πλαίσιο αυτό, αρκούσε μια μικρή έστω διεθνής αναταραχή για να εκθέσει την Ελλάδα και να της προκαλέσει μια ανήκεστη βλάβη.

Φούσκες λέξεων για τη συγκάλυψη ευθυνών



Γράφει ο Πέτρος Πιζάνιας


Όταν οι πολιτικοί διαγκωνίζονται με την εντελέστερη δυνατή στειρότητα να ορίσουν ποιος φταίει στο ένα ή στο άλλο θέμα, ακόμη και τώρα πάνω στην καταστροφή στην βόρειο-ανατολική και στη νότιο-δυτική Αττική, χρησιμοποιούν τα κατάλληλα μπαστουνάκια, στέκες, λαστιχάκια και άλλα τεχνουργήματα. Τα κυριότερα από αυτά μπορούμε ευχερώς να τα συνοψίσουμε στο όνομα «κολλητοί δημοσιογράφοι», ή «κυβερνητικά μεγάφωνα» ή «κομματικά ενεργούμενα στα ΜΜΕ».

Η επιλογή του χαρακτηρισμού εξαρτάται από την θέση που λαμβάνει ο «κολλητός δημοσιογράφος» στο φάσμα εξάρτησης της γραφίδας, της φωνής, ή της εικόνας που παράγει. Το άνοιγμα του φάσματος, στο οποίο τοποθετούνται οι «κολλητοί δημοσιογράφοι» ξεκινάει από την στρεψόδικη συγκάλυψη πραγματικών δεδομένων και φτάνει έως το κράξιμο και την κατασυκοφάντηση του πολιτικού αντίπαλου του προστάτη του.

Το ιστορικό ενός διαχρονικά προμελετημένου εγκλήματος



Γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας

Κατά κανόνα, μετά τις συμφορές, οι άνθρωποι θέτουν ερωτήματα που, αν εγκαίρως είχαν απαντηθεί, οι καταστροφές θα ήταν απλά σενάρια που η πρόνοια μιας συντεταγμένης πολιτείας θα τα είχε αποτρέψει.

Αναζητώντας, λοιπόν, τα «γιατί» αυτής της εκατόμβης στην Ανατολική Αττική πρέπει κανείς να καταφύγει στην αλήθεια των αριθμών, οι οποίοι αποτυπώνουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο την οδυνηρή πραγματικότητα και περιγράφουν τη διαχρονική εγκληματική αμέλεια(;) των κυβερνήσεων ενός ξεχαρβαλωμένου, ειδικά τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, κράτους.

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

«Αν οι Έλληνες ήξεραν Ιστορία.»



Απόσπασμα από συνέντευξη του Ρένου Αποστολίδη σε αθηναϊκή εφημερίδα της 13-6-93


«...δεν τους μαθαίνουν Ιστορία γιατί δεν συμφέρει να ξέρουν και να κρίνουν, αλλά και γιατί τα μυαλά της συντριπτικής πλειονότητας των διδασκόντων είναι χαλασμένα - όπως και ήταν χαλασμένα πριν αντίστροφα.
Άλλοτε χρησιμοποιούσαν την Ιστορία στα σκολειά για να παράγουν εθνικιστικές συνειδήσεις. Μετά για να κάνουν κακή κι αδέξια προπαγάνδα ψευτοαριστερίστικη. Όλοι άπλωναν αναχρονιστικά τις ιδεούλες τους και τις πίστεις τους στο παρελθόν, κόβαν και ράβαν την ιστορία στα μικρά μέτρα τους.

Το χρονικό μιας «…ασύμμετρης καταστροφής!»



Γράφει η Τζούλια Λιακοπούλου

22 Ιουλίου 2018! Μία ημέρα πριν το λαμπάδιασμα των πάντων, ο υδράργυρος είχε βάλει τ’ άρβυλά του και σκαρφάλωσε τις κορυφογραμμές. Ο ορίζοντας πυρρόχρους, προάγγελος της φλόγας που κατάκαψε απ’ άκρη σ’ άκρη την Αττική (και όχι μόνο…) και την εθνική μας υπερηφάνεια. Βοούσαν τα δέντρα, φώναζαν, έτριζαν, νοιώθοντας την καταστροφή να έρχεται καλπάζοντας. Κι εκεί, κατά το μεσημέρι της 23ης Ιουλίου, τα ταχυφλεγή δάση μας έγιναν παρανάλωμα του πυρός, παρασύροντας στον εωσφορικό, μακάβριο χορό τους ανθρώπους, ζώα, περιουσίες! Η μία εστία πίσω από την άλλη, σα μία φωτιά να διέσχισε όλη την επικράτεια. Η νύχτα να φλέγεται κι η μέρα να ξημερώνει νύχτα… Παχύ στρώμα καπνού και σκόνης κάλυπτε τα πάντα και πάνω ψηλά το κόκκινο, ματωμένο φεγγάρι…

Στις καπνισμένες οθόνες των τηλεοπτικών καναλιών, τις συγκλονιστικές εικόνες της φωτιάς, ακολουθούσαν οι συγκλονιστικές αφηγήσεις των ανθρώπων και οι αγωνιώδεις προσπάθειές τους, μέσα στο μαύρο τοπίο, να σωθούν και να σώσουν ό,τι μπορούσαν…

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συνάντησε… τον Αμβρόσιο



Γράφει ο Αλέξανδρος Μαραγκάκης

Σάλο και κατακραυγή προκάλεσαν οι δηλώσεις του μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου ότι, λίγο πολύ, ο άθεος Τσίπρας και οι άθεοι συνεργάτες του επισύρουν την κατάρα του Θεού, ρίχνοντας τις ευθύνες για την τραγωδία που γνώρισε η ανατολική Αττική με τις πυρκαγιές στις θρησκευτικές πεποιθήσεις του πρωθυπουργού. Την ίδια ώρα που η αναλγησία Πρωθυπουργού και κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η αδράνεια, η αδυναμία στοιχειώδους ανταπόκρισης και διαχείρισης του φαινομένου των πυρκαγιών κόστισαν τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, με δεκάδες θύματα στα νοσοκομεία, σκοτωμένα ζώα, καμένα σπίτια και αυτοκίνητα, την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος.

Φυσικά, η κατάρριψη των επιχειρημάτων του Αμβρόσιου είναι ευκολότερη και από την κατάρριψη της πρότασης πως «ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση». Γιατί ακόμη και θρησκειολογικά αν το δει κανείς, βάσει χριστιανικού ορθόδοξου δόγματος, ο Θεός τιμωρός που επικαλείται ο Αμβρόσιος είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης που έχει αντικατασταθεί εδώ και κάποιους αιώνες από τον τριαδικό «Θεό της αγάπης», της Καινής Διαθήκης. Αστεία πράγματα να ασχοληθεί κάποιος ακόμη περισσότερο με την όποια αποδόμηση των δηλώσεων του «Άγιου» Καλαβρύτων.

Κοτζιάς εναντίον Τσίπρα; Ποιος κυβερνάει τον κυβερνήτη;



Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

«Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;»
το ερώτημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή όταν πληροφορήθηκε τη δολοφονία Λαμπράκη (δεν είχε καταλάβει ότι τον κυβερνάνε οι Ρώσοι!)

Δέκα μέρες μετά την έναρξη της κρίσης με τη Ρωσία, ένας Έλληνας δημοσιογράφος, ο Αχιλλέας Πατσούκας έκανε επιτέλους και ένα ρεπορτάζ στη Μόσχα και μεταφέρει και τις απόψεις της ρωσικής πλευράς στο ελληνικό κοινό. Κάτι είναι κι αυτό. Θα βρείτε το λινκ με την ανταπόκρισή του στο τέλος αυτού του κειμένου, μαζί με λινκς σε μια σειρά δημοσιευμάτων με τα οποία δεν συμφωνούμε αναγκαστικά, όμως περιέχουν κατά την κρίση μας «τροφή για σκέψη», αναφορικά με μια υπόθεση που έχει μεγάλο βάθος. Αυτά που είδαμε μέχρι τώρα είναι πιθανώς μόνο η ορατή κορφή ενός παγόβουνου που πλησιάζει γρήγορα την Ελλάδα.

Εκδοτικοί οίκοι, κίνηση των ιδεών και «παγκοσμιοποίηση»


Γράφει ο Δημήτρης Μπελαντής



Το ζήτημα του «αντιλαϊκισμού» κρίνεται σήμερα ως κυρίαρχο ζήτημα και ο «εθνο-λαϊκισμός» το κύριο αντίπαλο δέος. Σύμφωνα, τουλάχιστον, με ορισμένους εκδοτικούς οίκους, παλιότερους ή και πιο νέους, οι οποίοι ιδεολογικά συντάσσονται με τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου, την «κοσμόπολιν» και τον ευρωπαϊσμό. Πρόκειται για την ιδεολογική έκφραση ενός «ριζοσπαστικού» ή «φιλελεύθερου-αντιολοκληρωτικού Κέντρου». Το οποίο αντιμάχεται είτε τους ολοκληρωτισμούς των δύο άκρων είτε τους συγκλίνοντες λαϊκισμούς και ρατσισμούς των δύο άκρων.

Πράγματι, ορισμένοι εκδοτικοί οίκοι στην Ελλάδα, θέτουν ως κεντρικό σκοπό τους την ιδεολογική καταπολέμηση του «αντιευρωπαϊσμού» ή του «εθνολαϊκισμού». Στην πράξη, ο καταγγελλόμενος «εθνολαϊκισμός» περιλαμβάνει κάθε άποψη ή σύστημα απόψεων που αντιπαρατίθεται στις κυρίαρχες στάσεις και πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνών ολοκληρώσεων του κεφαλαίου, από οικονομική, πολιτική ή και πολιτιστική οπτική γωνία, είτε προέρχεται από μια αντινεοφιλελεύθερη Αριστερά είτε από μια «λαϊκή» Δεξιά ή Ακροδεξιά.

Η εθνική μας πτώση σαν σε όνειρο



Γράφει ο Πέτρος Πιζάνιας


Οι Έλληνες πολίτες, στην πλειονότητά τους, από την κατάλυση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος το καλοκαίρι του 2015, μάλλον βιώνουν την αίσθηση της βύθισης. Όπως ακριβώς συμβαίνει στα όνειρα μικρών παιδιών με επαναλαμβανόμενο μοτίβο την πτώση σε ένα γκρεμό, ή τον κίνδυνο πτώσης από την προσπάθεια να ανεβούν μια πολύ απότομη ανηφόρα όπου ανά πάσα στιγμή μπορεί να κατρακυλήσουν πίσω. Τελικά κατρακυλάνε αν δεν ξυπνήσουν εγκαίρως.

Ο λόγος, νομίζω, αυτής της αίσθησης βύθισης δεν είναι μόνο τα οικονομικά της πλειονότητας, τα οποία όντως καταρρέουν σταθερά από την αρχή του μνημονίου, αλλά εξίσου της πολιτικής και ηθικής ματαίωσης και περαιτέρω της ανημπόριας να αντιστρέψουν συλλογικά αυτή την σταθερή έκπτωση της ζωής. Δηλαδή καμία ελπίδα, κανένα ρεαλιστικά διαφαινόμενο διέξοδο. Και ας κανοναρχούν τα περισσότερα ΜΜΕ και η κυβέρνηση τους καθημαγμένους πολίτες πως όλα πάνε και κυρίως ότι όλα στην χώρα θα πάνε καλά, αν και από τον Αύγουστο και εκείθεν.

Είναι ώρα να λογοδοτήσουν και να παραιτηθούν οι υπεύθυνοι



Γράφει ο Δημήτρης Στρατούλης

Τα συλλυπητήρια μου και εύχομαι να βρουν πολύ κουράγιο και δύναμη στους συγγενείς των θυμάτων των πυρκαγιών στην Αττική, και σε όσους έχασαν τα σπίτια και τις περιουσίες τους καθώς και περαστικά στους τραυματισμένους.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο προσωπικό της Πυροσβεστικής, του λιμενικού, του στρατού, στους υπαλλήλους των ΟΤΑ, στο προσωπικό των Νοσοκομείων και στους εθελοντές, που ξεπέρασαν τον εαυτό τους σε ηρωισμό και αυταπάρνηση για να βοηθήσουν τους πληγέντες.

Αποτελεί τιμή για τον λαό και τη νεολαία μας το πρωτοφανές σε μέγεθος κύμα αλληλεγγύης, που σηκώθηκε σε όλη τη χώρα, για τη στήριξη των οικογενειών των θυμάτων και των πληγέντων από την πύρινη λαίλαπα.

Η επικινδυνότητα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης



Γράφει ο Βασίλης Πριμικήρης

Τα «σφουγγαρόπανα» είναι ενίοτε πολύ πιο χρήσιμα

Χωρίς καμιά αμφιβολία η κυβέρνηση του Τσίπρα αποδεικνύεται όχι μόνο ανίκανη να υπερασπισθεί τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας στα θέματα της οικονομίας αλλά και επικίνδυνη στα μεγάλα ζητήματα που αφορούν την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Παρακολουθώντας τις τοποθετήσεις του Υπουργού εξωτερικών κυρίου Ν.Κοτζιά όπως και συνολικά τις διπλωματικές κινήσεις της κυβέρνησης απότην πολυσυζητημένη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ μέχρι την ρωσοϋστερία των τελευταίων ημερών με τις απελάσεις Ρώσων διπλωματών, διαπιστώνουμε την αναζήτηση «πιστοποιητικών φρονημάτων» και υποταγής στοΑμερικανο-νατοϊκό κατεστημένο.

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

Ο μονάρχης Μακρόν και ο παρακρατικός Ρασπούτιν του βυθίζουν τη Γαλλία σε βαθιά κρίση!


Γράφει ο Γιώργος Μητραλιάς


Τα αποκαλυπτήρια του μακρονικού (παρα)κράτους είναι εντυπωσιακά και βυθίζουν ήδη το καθεστώς Μακρόν και συνάμα τη Γαλλία σε μια κρίση που ίσως δεν έχει προηγούμενο. Φυσικά, δεν είναι μόνον ότι ο “άνθρωπος για όλες τις δουλειές” του προέδρου και Νο 2 του προεδρικού του γραφείου αρεσκόταν να κακοποιεί αγρίως με τα ίδια τα χέρια του νεαρούς διαδηλωτές (που τυχαίνει να ήταν Έλληνες), ούτε ότι ντυνόταν μπάτσος και διηύθυνε τις επιχειρήσεις των γαλλικών ΜΑΤ. Είναι κυρίως και πριν απ’όλα ότι ο πανταχού παρών 26χρονος Αλεξάντρ Μπεναλλά έκανε όλες αυτές και πολλές άλλες καραμπινάτες παρανομίες ολκής με τις ευλογίες και την κάλυψη του Γάλλου προέδρου καθότι ετύγχανε -τουλάχιστον- ευνοούμενος, κολλητός και μυστικοσύμβουλός του υπεράνω νόμων, ιεραρχιών, θεσμών και λοιπών παραδόσεων της Γαλλικής Δημοκρατίας!(1)

Προς το παρόν, ο συνήθως λαλίστατος κ. Μακρόν που αρέσκεται να συγκρίνεται με τον…Δία, παραμένει εκκωφαντικά σιωπηλός ενώ οι κάθε λογής επιβαρυντικές αποκαλύψεις (βίντεο, φωτογραφίες, μαρτυρίες,…) πέφτουν σαν το χαλάζι, διαψεύδοντας ακαριαία και συνεχώς τα αλλεπάλληλα χονδροειδή ψέμματα των αμήχανων κυβερνητικών αξιωματούχων με τα οποία ο Γάλλος προέδρος προσπαθεί απλώς να κερδίσει χρόνο. Στη γαλλική κυβέρνηση επικρατεί πανικός, τα μέχρι χτες φιλο-μακρονικά ΜΜΕ δείχνουν να μην ποντάρουν πια στη μακροημέρευση του “καθεστώτος-Μακρόν” και τα κόμματα της γαλλικής αντιπολίτευσης πυροβολούν ακατάσχετα τον ένοικο των Ηλυσίων προσβλέποντας ίσως ακόμα και στην πρόωρη έξωσή του! Με άλλα λόγια και κατά κοινή ομολογία, δεν είμαστε ακόμα παρά στην αρχή ενός πολιτικού σεισμού και μιας πρωτόγνωρης θεσμικής κρίσης που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τέλος της…

Με των θυμάτων τα κόλλυβα θέλουν να δικαιολογήσουν το έγκλημα


Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης


Όσο περνούν οι μέρες τόσο ξεκαθαρίζει το τοπίο των ευθυνών για την εκατόμβη των θυμάτων των πυρκαγιών στην Ανατολική Αττική. Το ερώτημα που συγκλονίζει τους πάντες είναι γιατί δεν ειδοποιήθηκαν οι πολίτες για να απομακρυνθούν από την περιοχή;

Όσο κι αν επιχειρεί η κυβέρνηση να αποφύγει το ερώτημα, τόσο θα επανέρχεται αμείλικτο. Ειδικά όταν ξένες κυβερνήσεις μέσω των πρεσβειών τους στην Ελλάδα, ειδοποίησαν έγκαιρα τους πολίτες τους που βρίσκονταν στην περιοχή να απομακρυνθούν το ταχύτερο δυνατό. Περίπου στις 14:00 η πρεσβεία των ΗΠΑ έστειλε μαζικά email σε Αμερικανούς πολίτες, που ήξερε ότι είτε κατοικούσαν, είτε παραθέριζαν στην ευρύτερη περιοχή προκειμένου να την εκκενώσουν έγκαιρα. Κάποια απ’ αυτά τα email τα είδα ιδίοις όμμασι.

Το τέλος της Αμερικανικής μονοκρατορίας


Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν σημαδεύει το τέλος της Αμερικανικής μονοκρατορίας. Οι ΗΠΑ του Τραμπ αποδέχτηκαν ότι η Ρωσία, μετά τη νίκη της στη Συρία, επανήλθε στο διεθνές προσκήνιο ως Μεγάλη Δύναμη. Ο Αμερικανός στρατηγός Κλαρκ σε τηλεοπτική του ομιλία το 2007 είχε δηλώσει ότι στόχος των ΗΠΑ ήταν να καταστρέψουν μέσα σε πέντε χρόνια και με πρόσχημα την παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τη Συρία και άλλες 6 κυβερνήσεις στη Μ. Ανατολή: Ιρακ, Λίβανος, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν και Ιράν. Η ρωσική παρέμβαση έσωσε τη Συρία και τον Λίβανο, ενώ το Ιράν είναι σκληρό καρύδι και χωρίς τους –απαραίτητους- Ρώσους. Ο Τραμπ δεν άλλαξε αυτή την πολιτική αλλά οι ΗΠΑ ηττήθηκαν. Η μονοκρατορία τελείωσε. Το τελευταίο θύμα της αναβάθμισης της Ρωσίας και της προσέγγισης με τις ΗΠΑ είναι η ΕΕ, δηλαδή η Γερμανία. Ταυτίζω τη Γερμανία με την ΕΕ επειδή είναι η μόνη χώρα που έχει την επιδίωξη και την ισχύ να κυριαρχήσει στην Ευρώπη και το έχει πετύχει.

Εκτός από την ήττα των ΗΠΑ ως χώρας, η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν σφραγίζει την ήττα της ελίτ που κυβερνά τον Δυτικό Κόσμο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, με τη μορφή της Παγκοσμιοποίησης- συμβολικά η «Ομάδα Κλίντον». Αυτή η ελίτ παραμένει ισχυρή στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και υπερισχύει απολύτως στην Ευρώπη/Γερμανία-ο Ομπάμα, αποχωρώντας, έχρισε τη Μέρκελ ηγέτη της «Ομάδας Κλίντον», της Παγκοσμιοποίησης.

Το κράτος της απόλυτης Ύβρεως


Γράφει ο Θεμιστοκλής Συμβουλόπουλος


Το ότι η Ελλάδα εν πολλοίς χτίστηκε αυθαίρετα έχει τις ρίζες της στην κοτζαμπάσικη νοοτροπία του παρασιτικού πολιτικού συστήματος από καταβολής του νέου ελληνικού κράτους.

Το ότι, για να βάλει ο Έλληνας κεραμίδι στο κεφάλι του έπρεπε πάντα να του κλείσει πονηρά το μάτι η διαφθορά της πελατοκρατίας, δεν επινοήθηκε από αυτούς που σήμερα πνίγονται ή καίγονται. Από αυτούς που πάντα τελικά πληρώνανε το μάρμαρο. Ήταν η αναγκαστική εκμετάλλευση των αναγκών της κοινωνίας, από την ξενόδουλη διεφθαρμένη εξουσία.

Είναι γνωστή η αυθαιρεσία που υπάρχει στην δόμηση στο Μάτι, στην Ραφήνα, στην Χαλκιδική και αλλού. Μήπως κάθε παραδοσιακός οικισμός, χωριό και πόλη αυθαίρετα δεν οικοδομήθηκε εξ’ αρχής;

Σκάστε και φύγετε



Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης

Μέσα στο θρήνο και τη μακάβρια οσμή της καμένης σάρκας η κυβέρνηση προσπαθεί με πρωτοφανή θρασύτητα, αναισθησία και απανθρωπιά να βγάλει από πάνω της κάθε ευθύνη για το έγκλημά της στην Αν Αττική. Σύσσωμη ψελλίζει ότι έφταιγε η φωτιά κι ο αέρας, που κάηκαν 80τόσοι άνθρωποι. Και ο συγκυβερνήτης της δείχνει τους κατοίκους για φταίχτες. Τα απλά γεγονότα ξεβρακώνουν και τους μεν και τον δε.

Πέντε κακόμοιρα ανθρωπάκια χτες το βράδυ έδιναν συνέντευξη Τύπου για να δηλώσουν και οι πέντε ότι δεν αισθάνονται καμιά ευθύνη για την τραγωδία, ενώ αντίθετα και οι πέντε δήλωσαν ξεδιάντροπα περήφανοι. Ο ένας για την κυβέρνηση που εκπροσωπούσε, ο άλλος για τις κινήσεις του σαν υπουργός, ο τρίτος σαν προϊστάμενος της παραζαλισμένης, ασυντόνιστης και χαμένης αστυνομίας και οι άλλοι δύο σαν προϊστάμενοι των πυροσβεστών.

Ο μεγάλος δάκτυλος είναι ο αμερικάνικος


Γράφει ο Ρούντι Ρινάλντι


Η Ελλάδα στην τροχιά της αντιρωσικής υστερίας

Στο προηγούμενο φύλλο αναρωτηθήκαμε «πόσο μεγάλος είναι ο ρώσικος δάκτυλος» στην Ελλάδα και σχολιάσαμε την κρίση στις σχέσεις Ελλάδας και Ρωσίας, με την απέλαση των δύο Ρώσων διπλωματών και τους ισχυρισμούς που προέβαλλε η ελληνική πλευρά για να τη δικαιολογήσει. Πρωτοβουλία που συνέπεσε με την έναρξη της συνόδου του ΝΑΤΟ και την πρόσκληση που δόθηκε στην ΠΓΔΜ να ενταχθεί στο «ευαγές ίδρυμα». Στη συνέχεια, αντί να κοπάσει ο θόρυβος, βλέπουμε να υπάρχει μια κλιμάκωση και περαιτέρω επιδείνωση. Αυτό επιτείνει τα ερωτηματικά και το βάθος που έχει όχι η ρώσικη διείσδυση, αλλά η πλήρης προσχώρηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στην αμερικάνικη ενορχήστρωση, με ισχυρές δόσεις αντιρωσικής υστερίας.

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

Ο Γιάνης, η επιχείρηση «κότα» και ο Κίσινγκερ των Βαλκανίων


Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης


Είπαν ότι ο Νίκος Κοτζιάς είναι ο Βαρουφάκης του υπουργείου Εξωτερικών. Λάθος σύντροφοι! Τόσες αφισοκολλήσεις, τόσα τιτιβίσματα και δεν έχετε ακόμη καταλάβει το μεγαλειώδες σχέδιο: Ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν ο Νίκος Κοτζιάς του υπουργείου Οικονομικών. Ο Γιάνης θυσιάστηκε για να επιβιώσει μέχρι το τέλος το πρωτότυπο, ο Νίκος. Τώρα όλα έρχονται στο φως. Τρέμε Βλαδίμηρε! Προσκύνα Ρετζέπ!

Έπρεπε να το καταλάβουμε από την αρχή. Οι αρχηγοί είναι αυτοί που επιβιώνουν. Οι δευτεροκλασάτοι ηθοποιοί θυσιάζονται στα πρώτα κιόλας επεισόδια. Έχω δει πολύ Νίκο Ξανθόπουλο. Μπορεί να έπαιζε σε μία ταινία τρεις ρόλους. Τον παππού, τον πατέρα, τον γιο. Θα πέθαιναν ο παππούς και ο πατέρας, αλλά ο γιος θα έμενε στο τέλος ζωντανός. Εμείς οι θεατές νιώθαμε έναν κόμπο στο στομάχι κάθε φορά που ένας «κλώνος» του Νίκου εγκατέλειπε τον μάταιο ετούτο κόσμο, αλλά ήμασταν σίγουροι ότι στο τέλος το καλό θα επικρατούσε.

Υπέρτατη ανάγκη η δημιουργία ενός μετώπου απελευθέρωσης


Γράφει ο Γιώργος Κασιμάτης


Τι γνωρίζουμε σήμερα για το καθεστώς δανεισμού που επιβλήθηκε στην Ελλάδα το 2010;


Αυτά που γνωρίζουμε σήμερα και που πρέπει να κάμει συνείδηση κάθε Έλληνας είναι τα ακόλουθα: Η Ελλάδα βρίσκεται σε καθεστώς δουλείας, με πλήρη κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και του δημοκρατικού της πολιτεύματος και με σωρευτική παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη. Κύριο μέσο επιβολής του καθεστώτος δουλείας είναι το χρέος Το χρέος, με το ύψος του με τους όρους και τις μεθόδους επιβολής του, παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές της συνταγματικής, της ευρωπαϊκής και της διεθνούς νομιμότητας: Είναι παράνομο, επαχθές και ανυπόστατο. Αυτό διαπιστώθηκε με αδιαμφισβήτητη επιστημονική τεκμηρίωση και με επίσημα έγγραφα οργάνων διεθνών οργανισμών, στα οποία συγκαταλέγεται και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το ζήτημα της νομιμότητας του χρέους δεν τέθηκε, ούτε επετράπη να τεθεί ποτέ σε οποιαδήποτε συζήτηση των οργάνων των δανειστών και της Ελληνικής Δημοκρατίας ως δανειολήπτριας χώρας, ούτε να αναφερθεί ποτέ στον επίσημο πολιτικό λόγο των κρατών-μελών της Ε.Ε. και των ΗΠΑ και στο λόγο των μεγάλων ΜΜΕ.

Ο Τραμπ, ο Πούτιν και τα μυστήρια



Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Καθώς ετοιμαζόταν να αναχωρήσει από την Ουάσιγκτον για τη μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία του, ο Ντόναλντ Τραμπ εκτίμησε ότι από τα τρία σημαντικά ραντεβού στην ατζέντα του –τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, την επίσκεψη στη Βρετανία και τη συνάντηση με τον Πούτιν στο Ελσίνκι– το τελευταίο θα μπορούσε, παραδόξως, να αποδειχθεί «το πιο εύκολο». Τις επόμενες ημέρες, φρόντισε να δικαιώσει την προφητεία του. Στις Βρυξέλλες, κατσάδιασε και πάλι τους «τζαμπατζήδες» εταίρους, δεν δίστασε μάλιστα να απειλήσει ότι θα μπορούσε να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη Συμμαχία. Στο Λονδίνο, έριξε τορπίλη στις ελπίδες της Τερέζα Μέι για διμερή εμπορική συμφωνία με την Αμερική μετά το Brexit και συντάχθηκε με τον επικεφαλής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης Μπόρις Τζόνσον.

Δύσκολη η επόμενη μέρα για τον κ. Τσίπρα. Δυσκολότερη για την Ελλάδα και τη δημοκρατία



Γράφει ο Γρηγόρης Ρουμπάνης

Στάχτες, καπνοί, αποπνικτική μυρωδιά αποτεφρωμένου δάσους και καμένης ανθρώπινης σάρκας.

Το ελληνικό κράτος πληρώνει την προνοητικότητα και οργάνωσή του. Πληρώνει την ικανότητα των πολιτικών ηγητόρων να προβλέψουν ορατούς κινδύνους και να προστατέψουν τους πολίτες από τους οποίους ζήτησαν και έλαβαν την εμπιστοσύνη για να τους κυβερνήσουν και να τους προστατέψουν. Πληρώνει τη φροντίδα πρωθυπουργών, υπουργών και γενικών γραμματέων στην αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, ώστε να γίνει λειτουργική και αποτελεσματική χάριν του δημοσίου συμφέροντος και όχι της συλλογής ψήφων…

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Ο Θεός είναι μεγάλος και προφήτης του ο Τσίπρας

Γράφει ο Σαράντος Θεοδωρόπουλος

Έχει αρχίσει η καραμέλα .
Τί να κάνουμε που είναι πευκόφυτη η περιοχή.
Τί να κάνουμε που δεν είναι σωστή η δόμηση.
Τί να κάνουμε που δεν έχει δρόμους.
Τί να κάνουμε που άλλαξε ο αέρας και αντί να πάει η φωτιά στο Διόνυσο ,πήγε στο Μάτι.
Τί να κάνουμε που πέρασε τη Λεωφόρο Μαραθώνος.
Τί να κάνουμε που ο αέρας ήταν ισχυρός.

Από την άλλη είναι γνωστό ότι στη χώρα έχουμε τη μεγαλύτερη ιστορικά καταγραμμένη δασοκάλυψη, γύρω στο 49%, που με τους δασώδεις αγρούς και τους ελαιώνες ανεβαίνει. Αέρες φυσάνε στην Ελλάδα το καλοκαίρι. Όλη η παράλια της Αττικής είναι περίπου σαν το Μάτι.

Γκρεμίστε επιτέλους αυτό το κράτος. Υπάρχετε


Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης


Για να ξεκινήσουμε από τα μείζονα και να μην ξοδεύουμε τα λόγια μας άδικα, αυτό το συγκεκριμένο κράτος δεν διορθώνεται. Ξεχερσώνεται. Γκρεμίζεται. Εκ θεμελίων. Γιατί είναι δομημένο αυθαίρετα, για να εξυπηρετεί πελάτες και όχι πολίτες. Για να γκρεμίσεις χρειάζεσαι κατεδαφιστές και χτίστες. Υπάρχει λαός να το κάνει αυτό; Υπάρχει. Φάνηκε στο φώς από το σκοτάδι των πυρκαγιών.

Είναι η μισή Ελλάδα, που προσφέρεται ανοιχτόχερα. Τόσο ανοιχτόχερα, που είναι το μόνιμο θύμα της άλλης μισής Ελλάδας των λαμόγιων, που ζούν από το μόχθο, το φόρο, την αφέλεια, την ανεκτικότητα, την υπομονή και τη διαρκή προσφορά των Πολιτών και πάνω απ όλα των Ανθρώπων, που κατοικούν σ αυτόν τον τόπο. Που είναι πολλοί. Και κυρίως νέοι.

Η πολιτική οικονομία της βιβλικής καταστροφής


Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης


Στην Ελλάδα της ευρωπαϊκής κατοχής ούτε ο θάνατος, αλλά ούτε και η βιβλική καταστροφή σε γλυτώνει από τους φόρους και τα χρέη. Το πολύ-πολύ να πάρεις μια αναστολή για μερικούς μήνες. Ο θάνατος, θάνατος, αλλά και τα χρέη, χρέη.

Το μέγεθος της καταστροφής, αλλά και ο αριθμός των θυμάτων σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αττικής, δίπλα στην πρωτεύουσα της χώρας, μέσα σε λιγότερο από 12 ώρες πυρκαγιάς, δείχνει το μέγεθος της ανυπαρξίας συστήματος πολιτικής προστασίας. Γι’ αυτό και οι πιο έντιμοι από τους ειδικούς που εμφανίστηκαν στον κυκεώνα της πληροφοριακής νεφελοκοκκυγίας των καναλιών, είπαν το αυτονόητο, ότι τέτοιου μεγέθους καταστροφές με τόσα πολλά θύματα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, έχουμε μόνο σε συνθήκες πολέμου.

Κι όμως έχουμε, πράγματι, πόλεμο.

Έγκλημα και πολιτικός κυνισμός



Γράφει ο Γιάννης Μακρυγιάννης

Όλοι είμαστε προσεκτικοί. Όχι γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Αλλά διότι είμαστε σοκαρισμένοι. Πώς να καταλάβει κανείς αυτό που (μας) συνέβη; Πώς να δεχθούμε ότι μας έλαχε μία τέτοια τραγωδία. Στα 2018, μόλις λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Υπάρχει κάτι, που να μπορεί να δώσει μία απάντηση, μία εξήγηση; Μπροστά σε ένα τέτοιο δράμα σταματά ο νους του ανθρώπου. Είναι ανείπωτος ο πόνος, αβάσταχτη η θλίψη, βλέπεις τις εικόνες, ακούς τις κραυγές, λυγίζεις. Δεν σου μένει ικμάδα να φωνάξεις, νιώθεις δέος μπροστά στην ασύλληπτη μανία της πύρινης λαίλαπας, αδύναμος, παραδομένος, με ένα τεράστιο «γιατί» μαγκωμένο στα χείλη, αγκιστρωμένο στην καρδιά. Θα πάει καιρός γι’ αυτή τη χώρα να απαλύνει την οδύνη.

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

Σκασμός εσείς, ζαγάρια!


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος


Προς τους διάφορους κομιλφό του εστέτ τάχα μου «ανθρωπισμού»,

προς όσους σερβίρουν την λήθη σαν «γιατρικό» και κρύβονται πίσω από τον θρήνο (των άλλων) για να επιπλεύσουν,

προς όσους εκμεταλλεύονται ακόμα και το δάκρυ του σπαραγμού για να πνίξουν κάθε σκέψη αναζήτησης και απόδοσης ευθυνών για το «μπουρδέλο» που επί δεκαετίες δημιούργησαν, διαχειρίζονται και υπηρετούν,

Αυτό είναι το ελληνικό κράτος


Γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας


Το σοκ των απωλειών και της καταστροφής δεν πρέπει να αδρανοποιήσει το αυτονόητο αίτημα της αναζήτησης ευθυνών πριν ο αέρας σκορπίσει τα αποκαΐδια και πριν οι νεκροί παραχωθούν στη λήθη. Τώρα ακριβώς που οι άνθρωποι θρηνούν τους δικούς τους και οι φλόγες ακόμη σιγοκαίνε είναι η στιγμή της αναζήτησης και της απόδοσης των ευθυνών έτσι ώστε την επόμενη φορά αυτοί που έχουν την ευθύνη για την αντιμετώπιση «ακραίων καταστάσεων» να αποδειχτούν έτοιμοι και περισσότερο προετοιμασμένοι να τις αντιμετωπίσουν.

Αλλωστε, όσα απερίγραπτα βλέπουν τα μάτια μας και δεν θέλουμε να πιστέψουμε είναι αναμενόμενες λογικές συνεπαγωγές χρόνιων δομικών προβλημάτων, παρατεταμένης και κατά κανόνα σκόπιμης νομοθετικής αδράνειας και ελλείψεων σχεδίων και μέσων για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης όπως αυτή που ζούμε στην Αττική.

Ασύμμετρη απειλή είναι η συνέχεια του κράτους τους



Γράφει ο Γεράσιμος Χολέβας

Είναι η ώρα που οι εικόνες της καταστροφής και οι ήχοι της τραγωδίας δεν χωρούν σε λέξεις. Στη θέση των νεκρών της Αττικής θα μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι, τρέχοντας προς τη θάλασσα για να σωθούμε από τη φωτιά.

Τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη ένα σπαρακτικό προσκλητήριο αγνοουμένων και ο αριθμός των νεκρών αλλάζει ώρα με την ώρα, όποιος επιδιώκει μικροπολιτικά παιχνίδια και οφέλη γίνεται τυμβωρύχος. Αν, όμως, δεν μιλήσουμε και πολιτικά και κοινωνικά για τις ευθύνες αυτού του κράτους, τότε η τραγωδία θα επαναληφθεί.

Ο πρωθυπουργός, χτες το βράδυ, μίλησε με επικοινωνιακούς όρους. Μίλησε για «μια εικόνα ενός ασύμμετρου φαινομένου».

Ασύμμετρες απειλές, οι πυρκαγιές του 2007 και οι φετινές


Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος


Δεν είμαι σίγουρος εάν όσοι χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο της στρατηγικής κατανοούν τι σημαίνει. Στην ιστορία και στις μέρες μας οι φυσικές καταστροφές δεν είναι σπάνια φαινόμενα. Τα υποκινούμενα ενδέχεται να έχουν εσωτερικά εγκληματικά στοιχεία αλλά και εξωτερικά, με την έννοια ότι είναι ενταγμένα στις διακρατικές διενέξεις και τα προκαλούν κρατικοί συντελεστές. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις η απουσία ελέγχων οφείλεται σε κρατικό έλλειμμα. Το ίδιο ισχύει και για την ανεπάρκεια των μέσων αντιμετώπισης ή την ελλιπή οργάνωση.

Παρά το ότι στην ανοχύρωτη πολιτεία μας (μια πολιτεία δεν είναι οχυρωμένη εάν τα ιδεολογήματα θεωρούν το κράτος και την κρατική κυριαρχία περιττά και αναλώσιμα) η ελπίδα είναι μάταιη, ας ελπίσουμε ότι οι πυρκαγιές δεν θα αποτελέσουν, όπως και οι Ρώσοι κατάσκοποι δεν θα αποτελέσουν αντικείμενο εσωτερικών μικροπολιτικών παιγνίων. Παραθέτουμε εδώ το σύντομο σημείωμα που γράψαμε το 2007 όταν ξανά είχαμε πυρκαγιές σε όλη, τότε, την Ελλάδα.

Με τον ήλιο καιγόμαστε, με τη βροχή πνιγόμαστε


Γράφει ο Σαράντος Θεοδωρόπουλος



Αυτές τις στιγμές πρέπει, κυρίως, να συμπαραστεκόμαστε σε όσους έχασαν με φρικτό τρόπο τους δικούς τους, αλλά και σε όσους έμεινα στο δρόμο. Και να κάνουμε και κάτι για να απαλύνουμε τον πόνο τους.

Στην Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που ο κάθε Αρχηγός είναι ανεύθυνος, και φταίνε οι άλλοι πάντα. Στον υπόλοιπο κόσμο φταίει πρώτα όποιος διοικεί και μετά η ιεραρχία. Εδώ πάντα θα επιχειρηματολογούμε ώστε να είανι ανεύθυνος ο Αρχηγός, είτε πρωθυπουργός λέγεται, είτε περιφερειάρχης, είτε υπουργός, είτε στρατηγός κ.λπ. Συνήθως φταίνε οι προηγούμενοι ή ξένος δάκτυλος (Πιο παλιά οι Τούρκοι, η Μοσάντ, σήμερα, ίσως, οι Ρώσοι)

Με πολύ σεβασμό στον κόσμο που πονάει, αισθάνομαι ότι πρέπει να πούμε και πέντε πράγματα, διότι το ότι τέτοιες καταστροφές, από το 2010 και μετά, δεν συμβαίνουν δυο φορές το χρόνο, τουλάχιστον, οφείλεται στην καλή μας τύχη.

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2018

Εθνική τραγωδία, ποινική ευθύνη και δημοκρατικό καθήκον


Γράφει η Ζωή Κωνσταντοπούλου


Για τις εθνικές τραγωδίες δεν ευθύνονται τα καιρικά φαινόμενα.

Υπάρχουν ευθύνες προσωπικές, πολιτικές και ποινικές.

Σε αυτούς που οργανώνουν φιέστες και φωτογραφίζονται βραβευόμενοι, την ώρα που έχουν αφήσει τη χώρα στο έλεος του καιρού και τους πολίτες εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους.

Για τους σημερινούς νεκρούς και για την ανείπωτη καταστροφή υπάρχει ευθύνη.

Που δεν κρύβεται.

Μια ακόμη εθνική τραγωδία με σεσημασμένους ενόχους


Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης


Αρκούν τρία διαφορετικά μέτωπα φωτιάς και λίγο αντίξοες καιρικές συνθήκες για να χαθούν δεκάδες ανθρώπινες ζωές και εκατοντάδες να καταλήξουν τραυματίες. Για να μην πούμε για τις χιλιάδες στρέμματα κατεστραμμένου φυσικού περιβάλλοντος και δάσους, αλλά και εκατοντάδων κατοικιών.

Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι οι περισσότεροι νεκροί της πυρκαγιάς χάθηκαν λόγω εγκλωβισμού. Πράγμα που σημαίνει παντελής έλλειψη συντονισμού και διαθέσιμων δυνάμεων. Ολόκληρες περιοχές της Αττικής κυριολεκτικά αφέθηκαν στην τύχη τους.

Το έλλειμμα δημοκρατίας αυξάνει μαζί με το Χρέος


Γράφει ο Μανώλης Μηλιαράκης


Στις 24 του μήνα είναι η 44η επέτειος της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, μετά την επτάχρονη «νύχτα», της απριλιανής Δικτατορίας, των ξενοκίνητων επίορκων στρατιωτικών και των συνεργών τους από το χώρο της καθεστωτικής οικονομικής, ακαδημαϊκής και εκκλησιαστικής ελίτ καθώς και από τη μεγάλη μερίδα των συγκροτημάτων του Τύπου.


Στις 24 Ιουλίου 1974 η χουντική “κυβέρνηση” Ανδρουτσόπουλου κατέρρευσε, αφού προηγουμένως είχε ανοίξει την κερκόπορτα στον καραδοκούντα, από καιρό, Αττίλα, με το προδοτικό Πραξικόπημα εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και προσωπικά εναντίον του εκλεγμένου Προέδρου , Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Πανικόβλητη τότε η Χούντα παραδίδει την εξουσία στους πολιτικούς και ιδιαίτερα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Μαύρη μέρα ...


Εκ της διευθύνσεως

50 νεκροί και πάνω από 150 τραυματίες από τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική βυθίζουν στο πένθος τη χώρα . Καμμένα πτώματα , μάνες αγκαλιά με τα παιδιά τους άλλοι πνιγμένοι που έπεσαν στην θάλασσα για να σωθούν . Η πυροσβεστική δίνει τη μάχη για τη κατάσβεση της φωτιάς και ας ελπίσουμε να μην επαληθευθούν οι φόβοι για μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων εγκλωβισμένων σε σπίτια και αυτοκίνητα που κάηκαν . Χαμένες ζωές και περιουσίες λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της πρωτεύουσας . Τα μπάνια του λαού βάφτηκαν με αίμα ...

Το ... «ρενοκάθικο»

Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Μια απ' τις λέξεις που θυμάμαι απ' το εξαιρετικό λεξικό του Ηλία Πετρόπουλου για τα «καλιαρντά» και τη χρησιμοποιώ σε κρίσιμες στιγμές, ακόμα και σήμερα, είναι το ρενοκάθικο. Από το γαλλικό ρεν / βασίλισσα και το δεύτερο συνθετικό, χωρίς επεξήγηση. Η ωραιότερη αποτύπωση αυτής της εξαιρετικά πολιτικής περιγραφικής λέξης όταν το ουσιαστικό εμπεριέχει και ιδεολογικό επιθετικό προσδιορισμό, ήταν η αφίσα για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα περί βασιλείας, το 1974, το τελευταίο πριν από το τσιπραίικο δημοψήφισμα περί οιονεί δουλείας. Εκεί ένας μπόμπιρας, κάτι ανάμεσα σε Χερουβείμ και Ντένις ο τρομερός, κατούραγε επιδεικτικά σ' ένα αντεστραμμένο στέμμα - γιογιό για παιδική ανακούφιση - αφόδευση.

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Παντοδύναμη η ανιδιοτέλεια



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ​​εικόνα της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα είναι διπρόσωπη. Πρόκειται, άραγε, για αινιγματικό σύμπτωμα ή ενδημική νοσηρότητα;

Η ανεργία παραμένει ρεαλιστικότατος εφιάλτης τόσο ως στατιστικό μέγεθος όσο και ως διάρκεια. Η γλισχρότητα μισθών και συντάξεων δηλώνει την παρατεινόμενη ανέχεια ενός πτωχευμένου, δέκα χρόνια τώρα, κράτους, γενικευμένη και μονιμοποιημένη τη στέρηση, νομοτελειακό τον απελπισμό. Η υπερφορολόγηση των πολιτών συνιστά τυπική περίπτωση εξουσιαστικής παράνοιας και αποκλείει κάθε ενδεχόμενο ανάκαμψης. Τα αντανακλαστικά συμπεριφοράς του πολιτικού προσωπικού της χώρας (γλώσσα, νοο-τροπία, πρακτικές) αποκλείουν κάθε ενδεχόμενο τολμηρών μεταρρυθμίσεων. Οι θεσμοί κοινωνικής αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας (συνδικαλισμός, ιδιωτικά ΜΜΕ, επιστημονικές εταιρείες, πολιτισμικές συσπειρώσεις) αποδείχνονται ή εξαγορασμένοι από την εξουσία ή απλώς αυτευνουχισμένοι από τον παρακμιακό αμοραλισμό.

Η κουτσή Μαρία υπέγραψε;



Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης

Κάποτε οι υπογραφές ήταν σήμα υπεύθυνης δύναμης. Μετά, έγιναν σήμα κομματικής κατεύθυνσης. Μετά κατάντησαν όργανα κυβερνητικής προπαγάνδας. Οι 317 «διανοούμενοι», που υπέγραψαν υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών, όπως και οι 42 αλλοδαποί πανεπιστημιακοί, που έστειλαν αντίστοιχη επιστολή στήριξης μέσω Guardian είναι κάτι σαν τους κατασκευαστές πλυντηρίων: Ψήνουν την αδαή νοικοκυρά να αγοράσει «γιατί αυτοί ξέρουν». Χωρίς να ξέρουν την τύφλα τους, σχεδόν όλοι, για το Μακεδονικό Ζήτημα!

Είναι, όμως, συνδεδεμένοι σε ένα κοινό κύκλωμα οι πιο πολλοί μεταξύ τους, το οποίο μπαίνει μπρός μόλις πατήσει ο αρμόδιος το κουμπί. Για να πουληθεί στο λαό το ιδεολογικό ή πολιτικό «προϊόν». Ο μηχανισμός υποκίνησης ξέρει από παλιά ότι «η πλέμπα» εντυπωσιάζεται από τους επώνυμους, που «αφού το λένε αυτοί έτσι θα είναι».

Αυτά που έλεγεν ο Ρήγας














Βούλγαροι κι Αρβανίτες και Σέρβοι και Ρωμιοί... (από τον Θούριο)
Περίπου διακόσια χρόνια μετά τον θάνατο του Ρήγα (1753-1798) και τον Θούριο, κήρυγμα για μια Βαλκανική Ομοσπονδία, οι εθνικισμοί οξύνονται στα Βαλκάνια. Πολυεθνικά κράτη, όπως η Γιουγκοσλαβία, βομβαρδίζονται και διαλύονται σε νέα «κράτη» στα οποία μάχονται διαφορετικές εθνότητες, ενώ οι Αμερικανοί εγκαθιστούν μια τεράστια πολεμική βάση στο Κόσοβο, όπου κυριαρχεί η φτώχεια και συνεχίζεται ο εμφύλιος.
Και στα καθ’ ημάς: Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, η ΠΓΔΜ, αυτοπροσδιορίζεται ως συνέχεια της αρχαίας Μακεδονίας. Θεωρεί ομοεθνή τον Μέγα Αλέξανδρο και του στήνει ανδριάντα. Ονομάζει δρόμους, πλατείες και αεροδρόμια με ελληνικά ονόματα.

Γιατί ο Κοτζιάς πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός


Μπορεί ο Κοτζιάς να είχε εδώ και πολλά χρόνια κάνει σύνθημά του την «ενεργητική εξωτερική πολιτική», αλλά το ταξίδι στην Ουάσιγκτον με τον Τσίπρα και οι συνομιλίες με την αμερικανική ηγεσία προσέδωσαν συγκεκριμένο σχήμα σ’ αυτόν τον όρο. Κάπως έτσι, λοιπόν, προέκυψε το πρόσω ολοταχώς για να κλείσει χρόνια ανοικτά μέτωπα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα Βαλκάνια, με δεδηλωμένο σκοπό αυτή να αφιερωθεί στην ανάσχεση της τουρκικής επεκτατικής πίεσης.

Λίγο μετά, όμως, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών επισκέφθηκε την Τουρκία και ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για την επίσκεψη Ερντογάν, η οποία είχε τη γνωστή κατάληξη. Όχι μόνο δεν δικαίωσε την προσδοκία του Κοτζιά για διαμόρφωση κλίματος «ήρεμων υδάτων» με την Άγκυρα, αλλά ουσιαστικά έριξε περαιτέρω τις διμερείς σχέσεις στη ζώνη της έντασης.

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

ΗΠΑ: Ο σοσιαλισμός της νέας γενιάς εισβάλει στο πολιτικό προσκήνιο!


Γράφει ο Γιώργος Μητραλιάς



Ενώ δεν αποκλείεται πια ακόμα και ο εμφύλιος…

Μέχρι και τον περασμένο Νοέμβρη ήταν σερβιτόρα στη Νέα Υόρκη, εδώ και μια βδομάδα είναι το πρόσωπο των ημερών στα ΜΜΕ της χώρας της και τον προσεχή Νοέμβρη θα είναι -στα 28 της!- το νεότερο μέλος της Γερουσίας στην ιστορία των ΗΠΑ! Είναι η Alexandria Ocasio-Cortez, μιγάδα πορτορικανής καταγωγής και μέλος του κόμματος των Δημοκρατών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA), που η σαρωτική νίκη της στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών επί του εκλεκτού του κατεστημένου του κόμματος και προοριζόμενου για την προεδρία της Γερουσίας (!) συγκλονίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτό που αμφισβητούν οι Σκοπιανοί είναι το δικαίωμα της μονοχρησίας του ονόματος Μακεδονία.


Γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης


Απόσπασμα από το βιβλίο  , Οι Λαοί των Βαλκανίων  , 1/1/1994

«Από ιστορικής απόψεως, την ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν την αμφισβήτησε ποτέ κανείς στα σοβαρά. Το αρχαίο και ένδοξο κράτος των Μακεδόνων ήταν όντως ελληνικό. Αυτό που αμφισβητούν οι Σκοπιανοί είναι το δικαίωμα της μονοχρησίας του ονόματος Μακεδονία.

Δηλαδή του ονόματος μιας περιοχής τα σαφή γεωγραφικά και εθνολογικά όρια της οποίας είναι απολύτως αδύνατο να καθοριστούν, δεδομένου ότι οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν σύνορα, με τη νομική έννοια που έχει ο όρος σήμερα.