Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Σύντροφοι, γυρίστε σελίδα και ξεκινήστε με τις ιδέες επ’ ώμου!


Γράφει ο Στέλιος Ελληνιάδης

Συμπολίτες, το ζήτημα είναι πώς η Αριστερά θα αναγεννηθεί από τις στάχτες της. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους αριστερούς, γιατί συνδέεται αναπόφευκτα με την ανάγκη που έχουν εκατομμύρια πολίτες να βρουν ένα γνήσιο εκφραστή των απόψεων και υπερασπιστή των συμφερόντων τους καθώς οι κοινωνίες δέχονται μία εκτεταμένη επίθεση διαρκείας από την ολιγαρχία. Κι απ’ αυτή την ανάγκη μπορεί να προκύψει το θετικό. Σήμερα, η αντίδραση μπορεί να μην εκφράζεται στο επίπεδο της οργανωμένης πολιτικής, ελλείψει εκπροσώπησης, αλλά είναι υπαρκτή και συσσωρεύεται λόγω της συνεχιζόμενης καταστροφής που είναι απελπιστικά αισθητή στα χαμηλά και μεσαία στρώματα της κοινωνίας. Βέβαια, τα εμπόδια είναι πολλά και η υπέρβασή τους δύσκολη. Η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ και η κορύφωση της κοινωνικής συσπείρωσης το καλοκαίρι του 2015 είναι μοναδικά –πανευρωπαϊκής εμβέλειας- φαινόμενα, των οποίων η υπονόμευση και σύνθλιψη εκ των ένδον παραμένει ως μεγάλο πυώδες απόστημα στην κοινωνική συνείδηση καθιστώντας την αναγέννηση και έκφραση της αντίδρασης εξαιρετικά προβληματική. Κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης είναι αντιμέτωπη με πολλά αρνητικά κατάλοιπα.

Αναρχο-Λαϊκισμός – η νέα ιδεολογία


Γράφει η Φωτεινή Μαστρογιάννη

Σύμφωνα με ερευνητές, η ιδεολογία που γεννήθηκε το 2011 είναι ένα μείγμα κυβερνο-αναρχισμού, αντι-παγκοσμιοποίησης και λαϊκισμού όπως αυτού που εμφανίσθηκε στη Ρωσία και στην Αμερική στα τέλη του 19ου αιώνα.

Ολοι γνωρίζουμε τη μάσκα των Anonymous, σύμβολο εμβληματικό του νέου τύπου επανάστασης (αναρχο-λαϊκισμού) , ένα σύμβολο που το είδαμε στους δρόμους του Καΐρου και όχι μόνο. Η νέα ιδεολογία που έχει προκύψει έχει τις βάσεις τις στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης που εμφανίσθηκαν τη δεκαετία του 1990 αλλά και του 2000. Κινήματα που απέρριψαν την ισχύ των ΜΜΕ και προώθησαν την ιδέα της συλλογικότητας μέσω των λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά.Υπάρχει ωστόσο μία σημαντική διαφορά μεταξύ των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης και των κινημάτων των πλατειών όπως ήταν οι Αγανακτισμένοι στην Ελλάδα κτλ.

Τα ρομπότ και η «νεκρή» εργασία


Γράφουν οι Σάββας Ρομπόλης-Βασίλης Μπέτσης

Ο ρόλος της εργασίας στη διαδικασία της κεφαλαιακής συσσώρευσης κατέχει σημαντική θέση τους δύο τελευταίους αιώνες στην κλασσική βιβλιογραφία της πολιτικής οικονομίας. Όμως, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες η εργασία, ως ρόλος στην παραγωγική διαδικασία, σταδιακά περιορίζεται, με την επέκταση και την ένταση της εισαγωγής των νέων τεχνολογιών του αυτοματισμού, της ρομποτικής, της τεχνητής νοημοσύνης και της νανοτεχνολογίας.

Κι αυτό, ως βασική προϋπόθεση, μεταξύ των άλλων, της βελτίωσης του επιπέδου παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και των οικονομικών σχηματισμών, στο πλαίσιο των νέων συνθηκών ανάπτυξης του διεθνούς καταμερισμού εργασίας. Ουσιαστικά πρόκειται για μία διαδικασία συρρίκνωσης της «ζωντανής εργασίας» σε όφελος της «νεκρής εργασίας» (τεχνολογία, κανόνες οργάνωσης, λογιστικά συστήματα, κ.λ.π.).

Το Μακεδονικό θρυαλλίδα εξελίξεων


Γράφει ο Γιώργος Τζαφέρης

Ανησυχία και ρευστότητα στην Βαλκανική Χερσόνησο

Οι εξελίξεις στο Μακεδονικό δεν μπορούν σε καμμία περίπτωση να απομονωθούν από τη γενικότερη κατάσταση στη Βαλκανική Χερσόνησο. Οι εντάσεις, τα πολλά ανοιχτά μέτωπα και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί που ξεδιπλώνονται στα εδάφη της, επέβαλλαν την συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ. Το αν το Μακεδονικό θα αποτελέσει εργαλείο περαιτέρω όξυνσης στο μέλλον και όχημα για γενικότερη ανάφλεξη στην περιοχή αφορά τους σχεδιασμούς -κυρίως- του ΝΑΤΟ. Δεν είναι όμως το μόνο εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Έχουμε δρόμο ακόμη και ίσως δούμε πολύ γρήγορα και άλλες πρωτοβουλίες, υπαγορευμένες από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. να ξετυλίγονται και να περιπλέκουν κι άλλο την ήδη μπερδεμένη κατάσταση.

Ευρωπαϊκή Ένωση θέλουμε για να μας φυλάει σύνορα; Η απάντηση ήταν γνωστή, τώρα όμως και με τη «βούλα»!


Γράφει ο Δημήτρης Κυπριώτης

Η ερώτηση της ευρωβουλευτού της Κύπρου Ελένης Θεοχάρους για «τι ακριβώς θα πράξουν Ελλάδα και Κύπρος αν δεχθούν ένοπλη επίθεση από την Τουρκία» έφερε την αφοπλιστική και κυνική απάντηση της Ύπατης Εκπροσώπου Εξωτερικών της ΕΕ Φεντερίκα Μογκερίνι. Ας δούμε όμως τα πράγματα όπως ακριβώς εξελίχθηκαν:

Η κύπρια ευρωβουλευτής ανέφερε ότι, οι πρόσφατες πρωτοφανείς και προκλητικές κινήσεις αμφισβήτησης από την Τουρκία κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, δημιουργούν εύλογες ανησυχίες για το ενδεχόμενο περαιτέρω ενεργειών από πλευράς της χώρας αυτής, συμπεριλαμβανομένης και της ένοπλης επίθεσης και σημείωνε ότι: «Σε μια τέτοια περίπτωση τίθενται σε εφαρμογή οι πρόνοιες της Συνθήκης της Λισαβόνας, όπως το άρθρο 42.7.

Συμφωνία Πρεσπών: οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί


Γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας

Τουλάχιστον ένα δεκαήμερο πριν από την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών κάποιοι από τους Ευρωπαίους εταίρους (Γαλλία, Ολλανδία, Δανία) είχαν ενημερώσει με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο, τόσο την Αθήνα όσο και τα Σκόπια, ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δεχτούν την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ ΠΓΔΜ και Ε.Ε.

Οι αντιρρήσεις των εταίρων διατυπώθηκαν σε χαρτιά τα οποία προφανώς γνώριζε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Την ίδια ενημέρωση είχε ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Ν. Ντιμιτρόφ.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Ο επιδέξιος σχοινοβάτης Ταγίπ Ερντογάν


Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να αλλάξει η πολιτική και η στάση του Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα ούτε απέναντι στις ΗΠΑ, την ΕΕ και τη Ρωσία. Δεν θα υπάρξει, δηλαδή, ουσιαστική αλλαγή πολιτικής σε κανένα θέμα στρατηγικής ή άμεσου, τοπικού, ενδιαφέροντος για την Τουρκία. Ο λόγος είναι απλός. Οι εκλογές δεν έγιναν με σύνθημα την αλλαγή πολιτικής, δεν είχε τεθεί τέτοιο ζήτημα.

Οι εκλογές έθεταν, τρόπον τινά, ένα «προσωπικό» ζήτημα, με ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο. Έθεταν το ζήτημα της προσωπικής εξουσίας του Ερντογάν. Αν θέλουν ή δεν θέλουν να συνεχίσει να τους κυβερνάει ο ηγέτης που γνωρίζουν, αλλά εντελώς απερίσπαστος από εσωτερικές πιέσεις. Η απάντηση είναι απερίφραστα καταφατική. Αυτό θέλουν. Υπάρχει και ένα δεύτερο, υπονοούμενο, ερώτημα. Αν εγκρίνουν την πολιτική του αν όχι στο σύνολο αλλά σε ορισμένα και ιδιαιτέρως κρίσιμα ζητήματα, όπως π.χ. κοσμικό ή θρησκευτικό/μουσουλμανικό κράτος;

Εθνική και κοινωνική αφύπνιση, τώρα!



Γράφει ο Γιώργος Σιώζος

Ο «Εθνικολαϊκισμός», με αφορμή το Μακεδονικό σήκωσε για τα καλά Κεφάλι.

«Παρωχημένες» έννοιες όπως: Έθνος, Πατρίδα, Ελληνισμός, έννοιες που πολλοί πίστευαν, πως τις έχουν για πάντα ερμητικά ασφαλίσει στο χρονοντούλαπο της «Ιστορίας», πλημμύρισαν πλατείες, δημιούργησαν ρήγματα και πολιτικές ανακατατάξεις, προκαλώντας ρίγη ανατριχίλας στους Θιασώτες της Παγκοσμιοποίησης και στην Μεταμοντέρνα «Αριστερά».

Ένας Αφηνιασμένος «Βουκεφάλας», καταδυναστεύει τα όνειρά τους.

Κωμικοτραγική φιγούρα ο υπηρέτης πολλών Αφεντάδων κος Κοτζιάς, προβάλλει Τροπαιούχος μέσα από τον κουρνιαχτό των ερειπίων του Εθνομηδενισμού.

Από το νεοοθωμανικό ρεύμα στο προσωποπαγές καθεστώς Ερντογάν


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Τον Απρίλιο του 2017, η ίδια συμμαχία του Ερντογάν με τους Γκρίζους Λύκους είχε αποσπάσει οριακή νίκη στο δημοψήφισμα για την έγκριση του νέου Συντάγματος που μετέτρεψε την Τουρκία σε προεδρική δημοκρατία με υπερεξουσίες στον ανώτατο άρχοντα. Αν ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι είχε πραγματοποιηθεί νοθεία ειδικά στις κουρδικές περιοχές, είναι σαφές πως η πολιτική φθορά του Τούρκου προέδρου ήταν υπαρκτή.

Από τότε κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι. Ο Ερντογάν επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο και η συμμαχία με τον Μπαχτσελί εξασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Κι αυτό παρότι το (φιλο)κουρδικό HDP, με την ηγέτη του Ντεμιρτάς στη φυλακή, υπερέβη με άνεση το όριο του 10% και εδραιώνεται ως παράγοντας στο τουρκικό πολιτικό σύστημα.

Περάστε, κόσμε, ξεπουλάμε!


Γράφει ο Γιάννης Ζερβός

Καφενείον η Ελλάς στην αίγλη του “Ζαππείου”

Μὲ «φιέστα» στὸ Ζάππειο, ὅπου μαζεύτηκαν οἱ κοινοβουλευτικὲς ὁμάδες ΣΥΡΙΖΑ καὶ ΑΝΕΛ, θέλησε ὁ Πρωθυπουργὸς κ. Ἀλέξης Τσίπρας νὰ κεφαλαιοποιήσει ἐπικοινωνιακὰ τὴ συμφωνία τοῦ «Γιούρογκρουπ» γιὰ τὸ χρέος στὶς 22 Ἰουνίου.

Γιὰ νὰ γίνει, μάλιστα, πιὸ πειστικός, ἐμφανίσθηκε γιὰ πρώτη φορὰ μὲ γραβάτα, θέλοντας ἔτσι νὰ δείξει ὅτι ὁ ὅρος τοῦ «στοιχήματος» ποὺ εἶχε βάλει, δῆθεν ἐκπληρώθηκε. «Ἡ σημερινὴ μέρα ἀνήκει σὲ κείνους ποὺ χτυπήθηκαν βάναυσα ἀπὸ τὴν κρίση, ποὺ εἶδαν τοὺς κόπους μιᾶς ζωῆς νὰ καταστρέφονται, ποὺ σήκωσαν τὴν χώρα στὴν πλάτη τους….Μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια καταφέραμε νὰ ἐπιλύσουμε τὸ πρόβλημα τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους. ….Φτάνουμε στὸ τέλος τῶν μνημονίων» τόνισε μεταξὺ ἄλλων.

Η Ευρώπη, η «κυριαρχία» και η Αριστερά


Γράφει ο Αντώνης Νταβανέλλος

Η  σύνοδος των G7 τινάχθηκε στον αέρα, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ απέσυρε την υπογραφή των ΗΠΑ από το τελικό ανακοινωθέν της ομάδας των «7 μεγάλων» του καπιταλισμού (ΗΠΑ, Καναδάς, Ιαπωνία, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία), με βασικό θέμα το «έντιμο εμπόριο», δηλαδή τις κρατικές πολιτικές που ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ των οικονομιών των μεγάλων χωρών.


Ο Τραμπ επι­τέ­θη­κε δη­μό­σια στον πρω­θυ­πουρ­γό του Κα­να­δά, Τζά­στιν Τρι­ντό, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τον «ανέ­ντι­μο και αδύ­να­μο», γε­γο­νός που προ­κά­λε­σε μια επί­σης σκλη­ρή απά­ντη­ση της κυ­βέρ­νη­σης του Κα­να­δά, που κάνει λόγο για «αντί­ποι­να» του Κα­να­δά απέ­να­ντι στους τε­λω­νεια­κούς δα­σμούς των ΗΠΑ στον χά­λυ­βα και στο αλου­μί­νιο. Οι Ευ­ρω­παί­οι δή­λω­σαν ότι «συ­νε­χί­ζουν να στη­ρί­ζουν τη συμ­φω­νία, που απο­τύ­πω­νε το κοινό ανα­κοι­νω­θέν των G7», όμως είναι κα­θα­ρό ότι η συμ­φω­νία αυτή είναι ήδη νεκρή, πριν στε­γνώ­σει το με­λά­νι στην υπο­γρα­φή της.

Ο εμπορικός πόλεμος φέρνει το τέλος της παγκοσμιοποίησης


Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η παγκοσμιοποίηση επιβλήθηκε πριν πέντε περίπου δεκαετίες από τις ΗΠΑ, σε ολόκληρη την υφήλιο. Η Αμερική πίστευε τότε ότι η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της απειλείτο από την Ευρώπη ή την Ιαπωνία, και ότι η παγκοσμιοποίηση θα απέτρεπε αυτό τον κίνδυνο. Και αποδείχθηκε ότι είχε δίκαιο, αφού παρέμεινε ανενόχλητη στην κορυφή του κόσμου, για περίπου πενήντα χρόνια. Ωστόσο, και πάλι τώρα, η παγκόσμια κυριαρχία της Αμερικής φαίνεται να απειλείται σοβαρά από την ταχύτατα ανερχόμενη οικονομία της Κίνας, αλλά και από ανεπιτυχείς επιλογές της Ευρώπης. Αυτές κυρίως οι απειλές εξηγούν την προσφυγή του Αμερικανού πλανητάρχη στη δεύτερη διαθέσιμη κοσμοθεωρία, αυτήν του προστατευτισμού.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Οι γεωστρατηγικές συνέπειες της εκλογικής νίκης Ερντογάν


Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Η επανεκλογή του Ερντογάν είναι μια μεγάλη νίκη που τον καθιστά πολιτικά κυρίαρχο, ενθαρρύνει το νέο-ισλαμικό προσανατολισμό του και αυξάνει τα ερείσματα των νέο-οθωμανικών του σχεδίων και οραμάτων. Το μεγάλο ερώτημα είναι το πώς επηρεάζονται πλέον τα στρατηγικά σχέδια του Ερντογάν και το ποιες θα είναι οι συνέπειες για την Τουρκία και την περιφέρεια στην οποία ανήκει.

Λογικό είναι το αποτέλεσμα να πυροδοτεί έκφραση γνωμών κάθε είδους ή και πολιτικών υποβολών για το τι σημαίνει για την μια ή την άλλη χώρα συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τις στρατηγικές αποφάσεις πλανητικών και περιφερειακών δυνάμεων οι προβλέψεις δεν είναι εφικτές και όταν γίνονται είναι πολύ υψηλού ρίσκου. Επί του προκειμένου, τα μεταβλητά κριτήρια και παράγοντες που θα επηρεάσουν την τουρκική πολιτική είναι πολλοί και μεγάλης κύμανσης.

Όσο πιο μεγάλο το ψέμα, τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό!


Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

H σημερινή ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ στο κύριο άρθρο της με τίτλο «Η έξοδος από το μνημόνια» γράφει:

«Μιλώντας στο Bloomberg ο πρωθυπουργός είπε κάτι ενδιαφέρον. ‘‘Το σημαντικό με το τέλος του προγράμματος είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται σε αυτούς τους στόχους, αλλά ταυτόχρονα η υπευθυνότητα πια ανήκει στους Έλληνες. Ανήκει σε εμάς. Εμείς και η κάθε εκλεγμένη κυβέρνηση θα είναι αυτή η οποία θα αποφασίζει τα μέσα προκειμένου να φτάσουμε σε αυτούς τους στόχους’’.

Το δημοψήφισμα για τη Μακεδονία και οι πολέμιοι του


Γράφει ο Όθωνας Κουμαρέλλας

Ορισμένοι επαγγελματίες της διάλυσης, έχοντας απομονωθεί από το σύνολο σχεδόν του κόσμου που αντιστέκεται στην Ελλάδα, μόλις αντιλήφθηκαν ότι η ιδέα διεκδίκησης ενός δημοψηφίσματος με αφορμή τη Μακεδονία, αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση, βγήκαν στις ρούγες του διαδικτύου, να σπιλώσουν και να αποπροσανατολίσουν.

Προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στο καθεστώς της αυθαιρεσίας, καταγγέλλουν με αστεία επιχειρήματα την προσπάθεια συσπείρωσης του λαού σε ένα και μοναδικό αίτημα. Αυτό της διεκδίκησης της Λαϊκής Κυριαρχίας δια μέσου του Δημοψηφίσματος για το ζήτημα των Σκοπίων.

Πριν στεγνώσει καν το μελάνι…


Γράφει ο Ρούντι Ρινάλντι

Οι υπογραφές πέφτουν με χαμόγελα και θριαμβολογίες συνοδευόμενες με καθησυχαστικά λόγια και μύθους. Μόνο που το «ζήσε το μύθο σου» δεν πολυπιάνει, γιατί τα γεγονότα είναι πυκνά, απανωτά και αποκαλυπτικά.

Μόλις, μα μόλις έπεσαν οι υπογραφές στις Πρέσπες, άρχισαν οι ανησυχίες από φίλιες δυνάμεις στην Βαλκανική. Η Βουλγαρία ανησυχεί και πάντως δεν αναγνωρίζει ποτέ μακεδονικό έθνος και μακεδονική γλώσσα, ενώ η Σερβία είναι σκεπτική γιατί τέτοια «συνολάκια» μπορεί να προωθηθούν και σε περιοχές κρίσιμες για αυτήν. Ταυτόχρονα, το ξεχασμένο «Ουράνιο Τόξο» παρενέβη για να θέσει θέματα της «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα και δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ άγνωστοι στο ευρύ κοινό κάνουν δηλώσεις που θυμίζουν πιο πολύ «Μακεδόνες», παρά Έλληνες πολίτες, περίπου σαν την συμπεριφορά που έχουν μουσουλμάνοι βουλευτές της μειονότητας στην Θράκη.

Ο Εμφύλιος στην Αυτοκρατορία : Νεοσυντηρητικοί κατά Παγκοσμιοποιητών , Αμερική κατά Ευρώπης


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Σημείωση. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από την τελευταία σύγκρουση Τραμπ και Ευρωπαίων στη συνάντηση των G7, σύγκρουση που νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει τα συπεράσματά μας. Περιλάβαμε επίσης στο τέλος και μια παρατήρηση για τη σημασία αυτών των εξελίξεων, που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα.


Δεν είναι όποιος κι όποιος. Πρόκειται για τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γερμανία και στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ, τον κ. Γκρενέλ και τη συνέντευξή του στο Breitbart. Ούτε και η χρονική στιγμή που την έδωσε είναι τυχαία, με την νέα κυβέρνηση στην Ιταλία και τη σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ για τα θέματα του Ιράν, του εμπορίου και του ρωσογερμανικού αγωγού Nordstream II.

Αποστασίες, μεταγραφές και άλλες ιστορίες γι’ αγρίους


Γράφει ο Γιάννης Μακρυγιάννης


Δεν γίνεται στη ζωή να τα έχουμε όλα. Ούτε μπορούμε να λέμε τα πάντα και τα αντίθετά τους και να περιμένουμε να μας πάρουν στα σοβαρά. Ακόμα και η γελοιότητα (κανονικά πρέπει να) έχει όρια.

Όταν την περίοδο 2010 – 2014 τα τότε μεγάλα κόμματα βλέπανε τους βουλευτές τους να φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο λόγω διαφωνιών με τα μνημόνια που εφάρμοζαν, μιλούσαν για αποστασίες και πάει λέγοντας. Ειδικά τους μήνες πριν την προεδρική εκλογή, που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά και στις πρόωρες εκλογές του 2015.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ οι τότε ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών ήταν πράξη ευθύνης και προέκυπταν λόγω προβλήματος συνείδησης. Δεν υπήρχε τίποτα κατακριτέο στις αποσκιρτήσεις και μεταγραφές εκείνες. Τουναντίον, οι περισσότεροι τιμήθηκαν και έγιναν βουλευτές και υπουργοί, επειδή βοήθησαν να πέσει η κυβέρνηση των κομμάτων, με τα οποία εξελέγησαν και βρέθηκαν οι ίδιοι στη Βουλή.

Το 2018 τα πράγματα είναι ανάποδα. Πόση οβιδιακή μεταμόρφωση και μετάλλαξη να αντέξει κανείς; Και μάλιστα τόσο ανερυθρίαστα.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Λύκοι και πρόβατα


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Οι Πολίτες μίας χώρας δεν κερδίζουν απολύτως τίποτα, σκύβοντας το κεφάλι και συμπεριφερόμενοι όπως το εξημερωμένο, πεινασμένο σκυλί – το οποίο περιμένει υπάκουα την όποια τροφή του προσφέρουν οι κύριοι του.

«Η δραστηριοποίηση των Ελλήνων πολύ φοβάμαι μήπως δεν έρθει ποτέ. Αρχίζει δυστυχώς να φαίνεται στον ορίζοντα ότι τόσο οι Γερμανοί, όσο και οι έμμισθοι υπηρέτες που τους εκπροσωπούν εδώ, έχουν δίκιο. Αυτός ο λαός είναι τόσο τσακισμένος που μπορείς να του κάνεις τα πάντα:
Να του πάρεις χρήματα, περιουσία, αξιοπρέπεια, να του ληστέψεις τη γη του (κάναμε αρχή με τη Μακεδονία, έρχονται Ήπειρος, Θράκη και νησιά), να τον πνίξεις στους ξένους μετανάστες, πιθανόν να εκπορνεύσεις τις γυναίκες του (η πείνα θα κάνει και πάλι το θαύμα της), να τον κάνεις να ξεχάσει ακόμα και τη γλώσσα του και την καταγωγή του»  σχόλιο αναγνώστη

Μπορεί να γίνει η ανατροπή, αρκεί να υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις


Γράφει ο Δημήτρης Κυπριώτης


Από τη διαγραφή του επονείδιστου χρέους και τη μονομερή διαγραφή του ( που να είναι άραγε οι περίφημες αυτές επιτροπές και τα προγράμματα αμφοτέρων των συνεταίρων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) φτάσανε πριν από μέρες στην ελάφρυνση του και ξαφνικά βουλιάξανε στη ρύθμιση του χρέους, αλλά και αυτή μόνο στο μυαλό τους, αφού έτσι πιστεύουνε ότι με τα ψέματα μπορεί να πάρουν ακόμα λίγες ανάσες πάνω στην αιματοβαμμένη εξουσία τους.

Τα πράγματα όμως είναι εντελώς διαφορετικά, και αν ο κόσμος σήμερα ακούει και «τρώει» την αισχρή προπαγάνδα των δικών τους ΜΜΕ, πολύ γρήγορα θα καταλάβει αυτό που του φορέσανε στο κεφάλι και στο λαιμό του για 50 χρόνια.

Ποιός φοβάται το δημοψήφισμα για το ζήτημα της Μακεδονίας;



Γράφει ο Θεμιστοκλής Συμβουλόπουλος

Το φοβάται η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το φοβάται σαν το διάολο το λιβάνι, γιατί ξέρει ότι το αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας θα είναι συντριπτικά υπέρ του ΟΧΙ. Το φοβάται γιατί για άλλη μια φορά αυτός ο λαός, θα βρει μια εξαιρετική ευκαιρία να ανδρωθεί, αποδοκιμάζοντας όχι μόνο την κατάπτυστη συμφωνία για την Μακεδονία, αλλά την πολιτική της κυβέρνησης στο σύνολό της. Και στο εθνικό και στο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Την φοβάται γιατί σιχαίνεται κάθε δημοκρατική εκδήλωση του λαού, που αφαιρεί από την κυβέρνηση τις διχαστικές κορώνες περί εθνικιστών, χρυσαυγιτών και φασιστών που όντως παραχαράσσουν και αλλοιώνουν τον γνήσιο πατριωτισμό των Ελλήνων σε κάθε δράση του, και αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της επαίσχυντης προπαγάνδας τους.

Πώς με πλαστογραφία 27 δις μεθοδεύτηκε η υπαγωγή της Ελλάδας στα μνημόνια!


Γράφει ο Σπύρος Λαβδιώτης

Συνεχίζουμε με το δεύτερο τμήμα του έτους της στατιστικής αλχημείας 2009. Ως υπενθύμιση, με την έλευση της κυβέρνησης Παπανδρέου στην εξουσία τον Οκτώβριο 2009, μέσα σε δύο μόλις εβδομάδες ανακοινώνεται ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 θα ανέλθει στο 12.7%, πάνω από δύο φορές τον αριθμό που είχε προηγουμένως δημοσιοποιηθεί. Τον Απρίλιο του 2010, η Eurostat αναθεωρεί το έλλειμμα του 2009 υψηλότερα στο 13.6% και εκφράζει επιφυλάξεις για την ποιότητα των επίσημων στατιστικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ. Στις 15 Νοεμβρίου 2010, η Eurostat ανακοινώνει ότι τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδος το 2009 ήταν χειρότερα απ’ ό,τι είχε αρχικά εκτιμήσει και αναθεωρεί το έλλειμμα σε σχέση με το ΑΕΠ στο 15.4%, ή στο ποσό των 36.1 δις ευρώ, και αίρει τις επιφυλάξεις της για τα ελληνικά δεδομένα.

Ωρα αποφάσεων για Τουρκία και Δύση


Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

«Στις 24 Ιουνίου, θα δώσουμε ένα μάθημα στη Δύση» βροντοφώναξε ο Ταγίπ Ερντογάν ενώπιον εκατοντάδων χιλιάδων οπαδών του που αψήφησαν τη νεροποντή και κατέκλυσαν το Γενί Καπί, στην Κωνσταντινούπολη, την περασμένη Κυριακή. Αν και δεν μπήκε σε λεπτομέρειες για το είδος του «μαθήματος», το υπονοούμενο ήταν σαφές, καθώς είχε διατυπωθεί κατά κόρον στο πρόσφατο παρελθόν: από τις μεγάλες διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί, το 2013, μέχρι το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, η Δύση –με αρωγό και την Ελλάδα– βάλθηκε να με ανατρέψει για να οδηγήσει την Τουρκία σε μια νέα εθνική συρρίκνωση. «Η επανεκλογή μου στη θέση του πανίσχυρου προέδρου και η νίκη του ΑΚΡ στις 24 Ιουνίου θα είναι η καλύτερη απάντηση».

Αν και η προσφυγή στον αντιδυτικό εθνικισμό αποτελεί ασφαλή προεκλογική επένδυση στη σημερινή Τουρκία, επί της ουσίας ο Ταγίπ Ερντογάν δεν νομιμοποιείται να διαμαρτύρεται. Παρότι έχουν πολλούς λόγους να μη νιώθουν άνετα μαζί του, οι ηγέτες της Δύσης δεν έκαναν το παραμικρό για να του δυσκολέψουν τη ζωή, αντίθετα, έσπευσαν να του παραχωρήσουν κάποια προεκλογικά δώρα.

Προς μετωπική σύγκρουση ΗΠΑ και Γερμανίας


Γράφει ο Λεωνίδας Βατικιώτης

Όσο κι αν κανείς δεν πρόκειται να διαφωνήσει με τη διαπίστωση του πρώην Βέλγου πρωθυπουργού και επικεφαλής των Φιλελεύθερων στην Ευρωβουλή Γκι Βέρχοφσταντ [1] ότι οι πολιτικές του Τραμπ αντιπροσωπεύουν μια «επιστροφή στον ωμό εθνικισμό και προστατευτισμό μιας περασμένης εποχής», το συμπέρασμά του ότι το σύνθημα «Η Αμερική πρώτα» σημαίνει «Ευρώπη ενωμένη» είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμο… Αν δεν έρχεται να συγκαλύψει μια εντελώς διαφορετική αλλά εξ ίσου ωμή πραγματικότητα.

Μέχρι στιγμής οι επιλογές του Τραμπ επιφέρουν πρωτοφανή και αδιανόητα πλήγματα στα μεγαλύτερα γερμανικά μεγαθήρια, ακόμη και στην ίδια τη γερμανική ασφάλεια!

Οι ετεροθαλείς αδελφές Αριστερά και Δεξιά


Γράφει ο Γιώργος Κοντογιώργης

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ανέδειξε τη γύμνια του σε όλα τα επίπεδα. Ομολόγησε αυτό που ήταν γνωστό εδώ και πολλές δεκαετίες, ότι δηλαδή η Αριστερά, και προεχόντως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει τίποτε να πει για τον κόσμο της εποχής μας και για το μέλλον. Επιπλέον, ομολόγησε ότι ομοιάζει ομοθετικά με τη Δεξιά και ότι βεβαίως έχει μεταβληθεί σε μια τυπικά αντιδραστική συνιστώσα του δυτικού Διαφωτισμού και αυθεντικό παρακολούθημα της διεθνούς των αγορών.

Το χειρότερο εξ όλων είναι ότι ομολόγησε ότι ήταν τόσο βαθιά εγκιβωτισμένος στην πλέον απεχθή εκδοχή της κομματοκρατίας ώστε τα στελέχη του, μολονότι παρασιτόβια του δημοσίου κορβανά επί πολλές δεκαετίες, αγνοούσαν απολύτως τα ζητήματα του κράτους, και -το χειρότερο- τα διεθνή και τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Αποκαλύφθηκε δηλαδή ότι δεν διέθετε εξαρχής ούτε καν το «ηθικό πλεονέκτημα».

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Η συμφωνία παράδοσης του ονόματος Μακεδονία στα Σκόπια, Μέγα Εθνικό έγκλημα


Γράφει ο Δημήτρης Παναγιωτόπουλος

Από την Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στις Πρέσπες (17 /6/2018), με την υπογραφή συμφωνίας εκχώρησης του ονόματος Μακεδονία στο κράτος των Σκοπίων, ως «Βόρεια Μακεδονία», με εθνότητα και γλώσσα «Μακεδονική», πραγματώθηκε μέγα εθνικό έγκλημα σε βάρος της Χώρας, του Λαού και του Έθνους, παγκόσμια ντροπή των Ελλήνων.

Το Όνομα «δηλωτικόν της ουσίας εστί» (Πλάτων). Έτσι Ελλάδα και Μακεδονία είναι έννοιες της αυτής ουσίας, ομοούσιες και όχι όμοιες. Τούτο σημαίνει ότι «οι Λαοί των Σκοπίων (Σλάβοι, Αλβανοί, Ορθόδοξοι, Μωαμεθανοί κ.λ.π.) της Τιτοκρατικής ένστολης δήθεν μακεδονικής εθνότητας δεν είναι ούτε ελληνικοί ούτε μακεδονικοί και οφείλουν να μας πουν εκείνοι ως Σλάβοι τίνος πολιτισμού παιδιά είναι;, (Γ Φαράντος. Σύγχρονο και επίκ. Γράμμα Τευχ. 14, 1994 ). Είναι απορίας άξιο πως Έλληνες πολιτικοί θεωρούν ότι υπηρετούν το Εθνικό συμφέρον, όταν σε Απόφαση του ανωτάτου Δικαστηρίου της Χώρας (Ά. Π. 1448/ 2009, Δ. Πολ. Ολ. και με εισήγηση της τ. Πρωθυπουργού και συμβούλου του νυν πρωθυπουργού, Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, στην από 11/12/2008 έκθεσή της, εισηγήθηκε την απόρριψη της από 22/6/2007 αίτησης αναίρεσης κατά της 243/2005 απόφασης του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας), τονίζεται ότι: « Μακεδόνες κατά την εθνικότητα δεν υπάρχουν και ούτε μπορούν να «δημιουργηθούν», στα πλαίσια του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού των κατοίκων της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας[…]» «Πριν από το 1944 «Μακεδονία» ως σλαβικό κράτος και «Μακεδονικό Έθνος», ως ιδιαίτερη εθνότητα ήταν έννοιες παντελώς άγνωστες […]».[…], δεν υπάρχει Μακεδονικό Έθνος και κατά συνέπεια, μακεδονικός πολιτισμός και μακεδονική γλώσσα «MAKEDONCKI»».

Η κυβέρνηση απειλεί να κάνει το «όχι» του ’40 «ναι»…


Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης

Τα μαντάτα για την Ελλάδα δεν είναι καλά. Το προαναγγέλλει ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας. Ο οποίος εργάζεται για την επόμενη συμφωνία α λα Σκόπια. Με την Αλβανία. Μόνο που στην Αλβανία υπάρχει μια μικρή Ελλάδα που κατοικεί. Την οποία ο υπουργός δεν φαίνεται να βλέπει με καλό μάτι…

Και μια και η κυβέρνηση έχει αποδειχτεί σε ένα πράγμα πολύ καλή, στις φιέστες, οι πολίτες θα έπρεπε να έχουν ήδη ανησυχήσει με τις προ μηνός θριαμβικές εξαγγελίες για την ανεύρεση, εκταφή και ενδεχόμενη επιστροφή στα πάτρια των πάνω από 7.000 στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους στο αλβανικό έπος.

Μόνο που αυτοί οι πάνω από 7.000 δεν ήταν οπαδοί του Μεταξά, φασίστες, δεξιοί, βενιζελικοί, απολιτικοί και αριστεροί. Ήταν όλοι μαζί. Μετά και το κάλεσμα του Ζαχαριάδη να συνταχτούν όλοι με τη δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά εναντίον των Ιταλών εισβολέων.

Οι αποφάσεις του Eurogroup διαιωνίζουν το Χρέος, τη Λιτότητα και την Επιτροπεία


Γράφει ο Γιάννης Τόλιος

Οι πρόσφατες αποφάσεις του Eurogroup, όχι μόνο δεν σηματοδοτούν ουσιαστικό βήμα εξόδου από τα Μνημόνια, αλλά διαιωνίζουν το καθεστώς της υπερχρέωσης, της διαχρονικής Λιτότητας και της Επιτροπείας και κουρελιάζουν στην ουσία κάθε έννοια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Ο κομπασμός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, περί «επιτυχίας» και η «κακόγουστη παράσταση» του Αλ.Τσίπρα με τη ….γραβάτα, αποτελούν αληθινή πρόκληση για τον ελληνικό λαό και προσπάθεια εξωραϊσμού της εθελοδουλίας της κυβέρνησης στις κυρίαρχες ελίτ Βρυξελλών και Βερολίνου. Από την άλλη οι «αντιδράσεις» των μνημονιακών κομμάτων και δη της ΝΔ, εκτός από δημαγωγικές, επιδιώκουν συγκάλυψη των ευθυνών τους στη στήριξη των μνημονιακών μέτρων και παραμονής της χώρας «πάση θυσία» στη «φυλακή» της ευρωζώνης.

Τι ενόχλησε τον κ. Κωσταράκο και επιτέθηκε στο ΓΕΕΘΑ;


Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Το ΓΕΕΘΑ, όπως πιθανόν έχετε δει, απάντησε στις πρόσφατες δηλώσεις του σεσημασμένου φασιστοειδούς Μπαρμπαρούση με μια λιτή ανακοίνωση, που ουσιαστικά επαναλαμβάνει τον Ν. 2292/95 άρθρο 1, παρ. 1 περί λειτουργίας των ενόπλων δυνάμεων:

«Η Εθνική Άμυνα περιλαμβάνει το σύνολο των λειτουργών και δραστηριοτήτων, που αναπτύσσονται από το Κράτος, με σκοπό την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας και της ασφάλειας των πολιτών εναντίον οποιασδήποτε εξωτερικής επίθεσης ή απειλής, καθώς και την υποστήριξη των εθνικών συμφερόντων.»

Προσωπικά έχω ασκήσει ανελέητη κριτική στο ΓΕΕΘΑ και τον αρχηγό του. Ειδικά για τον τρόπο χειρισμού της απαγωγής και ομηρίας των δύο στελεχών των ενόπλων δυνάμεων στον Έβρο, τον οποίο θεωρώ επιεικώς απαράδεχτο. Όχι μόνο γιατί ουσιαστικά παρέδωσαν άνευ όρων δυο στελέχη των ενόπλων δυνάμεων στις επιδιώξεις του Ερντογάν, αλλά γιατί αυτή η στάση θίγει βάναυσα τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Τερατογένεση


Γράφει ο Μίκης Θεοδωράκης

Κάτω απ’ το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους
κρατάνε της καμπάνας το σκοινί
Προσμένουνε την ώρα να σημάνουν την Ανάσταση.
Τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.
Δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.
(Γιάννης Ρίτσος)

Στη σημερινή εποχή ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορεί να κυβερνά ακόμα και με μία μοναδική ψήφο την χώρα μας που έχει καταντήσει χειρότερη κι από Μπανανία.

Το κακό που μας έχει γονατίσει ξεκίνησε από το 1986, όταν έγινε η αναθεώρηση του Συντάγματος από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε ήμουν βουλευτής του ΚΚΕ και ήρθα σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος, γιατί πίστευα ότι το πέρασμα των προνομίων του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Πρωθυπουργό θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα. Όπως και έγινε! Επομένως δικαιούμαι να έχω όπως και τότε την δική μου προσωπική άποψη και να θεωρώ ότι οι φόβοι μου αποδείχθηκαν δυστυχώς δικαιολογημένοι και ότι αυτό που ζούμε με μια κυβέρνηση του 20% που αποφασίζει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα για το παρόν και το μέλλον της χώρας δεν είναι απλώς τραγικό ούτε βέβαια και κωμικό αλλά κυρίως είναι εξευτελιστικό.

Τα μνημόνια τελειώνουν η κατοχή συνεχίζεται


Γράφει ο Νίκος Ιγγλέσης

To Eurogroup που συνεδρίασε στο Λουξεμβούργο, στις 21-22 Ιουνίου 2018, αποφάνθηκε ότι: «Η Ελλάδα αποχωρεί από το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας με μια πιο ισχυρή οικονομία, στηριζόμενη στις δημοσιονομικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν». Προφανώς διέφυγε από το Eurogroup το γεγονός ότι η χώρα μας μπήκε στο πρόγραμμα, το 2010, με δημόσιο χρέος 299 δις. ευρώ ή 129,3% του ΑΕΠ, και «βγαίνει» απ’ αυτό, με χρέος 343,7 δις. ή 193,9% του ΑΕΠ (Μάρτιος 2018) και αυτό παρ’ όλο το καταστροφικό «κούρεμα» των ομολόγων το 2012, που υποτίθεται ότι μείωσε σημαντικά το χρέος. Επίσης διέφυγε από το Eurogroup ότι η εγχώρια παραγωγή (Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία) μειώθηκε κατά 28,5%, η ανεργία και η υποαπασχόληση εκτοξεύτηκαν, οι πολίτες φτωχοποιήθηκαν και η κοινωνική συνοχή διαλύθηκε.

Κυριαρχία Ερντογάν σε τριχοτομημένη Τουρκία


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Από τη στιγμή που ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι είναι ο νικητής των προεδρικών εκλογών, ο κύβος είχε ριφθεί. Ακόμα κι αν το πραγματικό αποτέλεσμα είναι διαφορετικό, για να πει δημοσίως ότι έχει επανεκλεγεί, προφανώς έχει φροντίσει αυτό να είναι και το αποτέλεσμα που θα ανακοινώσει η Ανωτάτη Εκλογική Επιτροπή. Αυτό δεν σημαίνει πως οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης για νοθεία είναι αβάσιμες. Το πολιτικό διακύβευμα για τον Τούρκο πρόεδρο ήταν ζωτικής σημασίας και ήταν εξαρχής σαφές πως δεν θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει το κράτος για να εξασφαλίσει όσες ψήφους του χρειάζονταν για να επανεκλεγεί.

Από πολιτικής απόψεως, το επίσημο αποτέλεσμα και των προεδρικών και των βουλευτικών εκλογών εδραιώνει το καθεστώς Ερντογάν και ο ίδιος ουσιαστικά μετατρέπεται σε νεοσουλτάνο. Με άλλα λόγια, συνεχίζεται η 16χρονη παραμονή του στην κορυφή και μάλιστα με υπερεξουσίες. Από την άλλη πλευρά, για μία ακόμα φορά επιβεβαιώθηκε στις κάλπες η τριχοτόμηση του εκλογικού σώματος που είχε καταγραφεί στο δημοψήφισμα τον Απρίλιο του 2017.

Ερώτηση διαυγέστατα ευρωπαϊκή


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Κάποτε η Ελλάδα ήταν η μοναδική βαλκανική χώρα που μετείχε στο ΝΑΤΟ. Τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας ήταν σύνορα του ΝΑΤΟ: οριοθετούσαν τον κόσμο της ελευθερίας απέναντι στον φρικώδη εφιάλτη του μαρξιστικού ολοκληρωτισμού. Ελευθερία τότε σήμαινε την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, όχι την αναιδέστατη ασυδοσία των «Αγορών».

Σήμερα μέλη του ΝΑΤΟ είναι οι περισσότερες χώρες των Βαλκανίων -ζητάνε και τα Σκόπια την ένταξή τους. Η Ελλάδα μπορεί να συναινέσει σε αυτή την ένταξη, μπορεί και να αρνηθεί, όπως μπορούσε και στην περίπτωση των όμορων χωρών: της Αλβανίας και της Βουλγαρίας. Με ποια κριτήρια, με ποια λογική να δεχθεί ή να αρνηθεί;

Υπάρχουν τα κριτήρια του ευρωπαϊκού εθνικισμού και η λογική του ελληνικού κοσμοπολιτισμού. Με τα κριτήρια των Ευρωπαίων εθνικιστών θα συναινούσαμε απαιτώντας ανταλλάγματα. Από την Αλβανία, λ.χ., θα είχαμε απαιτήσει θεσμικές εξασφαλίσεις για την προστασία των ελληνικών πληθυσμών της Βόρειας Ηπείρου. Και από τα Σκόπια, να εγκαταλείψουν τις φαιδρότητες για την αερογέφυρα, πάνω από εννέα αιώνες, που τους καθιστά «απογόνους» του Μεγαλέξανδρου.

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Έριξαν την Ελλάδα και τους Έλληνες στο Άουσβιτς και στο Νταχάου


Γράφει ο Δημήτρης Κυπριώτης

Σε μια 50χρονη φυλακή χρέους και εξαθλίωσης οδήγησε η κυβέρνηση Τσίπρα –Καμμένου, και όσοι άλλοι προηγήθηκαν αυτών, την Ελλάδα και τους Έλληνες. Η διέξοδος δεν μπορεί να επαφίεται σε λογικές μιας καλλίτερης κυβέρνησης, που θα εφαρμόσει τη συνέχεια του Κράτους. Ενός Κράτους που δημιούργησαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2010, με Νόμους και δήθεν μεταρρυθμίσεις, που δεν είχαν άλλο σκοπό πέραν από το υφαρπάξουν, με τον πλέον δόλιο τρόπο, τη δημόσια και την ιδιωτική περιουσία της Ελλάδας και να εξαφανίσουν κάθε μέριμνα για κοινωνικό κράτος και εργασιακά δικαιώματα!

Ο κυρίαρχος στόχος μιας κυβέρνησης με σύνθεση Πατριωτική – Δημοκρατική, που θα υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και τον ελληνικό λαό, θα είναι η δημιουργία μιας πολιτείας απαλλαγμένης από τον έλεγχο ή ακόμη και την ελάχιστη επιρροή από την εγχώρια ή την υπερεθνική οικονομική ελίτ.

Τα ίχνη του μέλλοντος ήδη υπάρχουν



Γράφει ο Στάθης Σταυρόπουλος

Θα σας γυρίσω πίσω στο 1993-1996. Είναι η εποχή που ο εκσυγχρονισμός εμφανίζεται στην Ελλάδα. Στις εφημερίδες της εποχής, με προεξάρχοντα τα Νέα και ακολουθούσα την Ελευθεροτυπία, αρχίζει να εμφανίζεται ένα καινούργιο ιδιόλεκτο. Κυρίαρχη λέξη που εμφανίστηκε τότε, εκτός από την «κεντροαριστερά» που ο Σημίτης είχε ανασύρει από τα βάθη της δεκαετίας του ’60 για να μπορέσει να αποδεσμευτεί από το λαϊκό φορτίο το οποίο έφερε το ΠΑΣΟΚ, ήταν η λέξη «λαϊκισμός».

Βέβαια, υπήρχε ένα σοβαρό ερώτημα. Ο λαϊκισμός είναι μία έννοια που αποδίδεται στις ηγεσίες. Ο ποπουλισμός, η δημαγωγία. Το παράξενο με τη χρήση αυτής της λέξης ήταν ότι αποδιδόταν στον λαό. Δηλαδή ξαφνικά ο λαός εκατηγορείτο ως δημαγωγός του εαυτού του. Γιατί αποδιδόταν στον λαό αυτός ο χαρακτηρισμός; Ήταν ένας χαρακτηρισμός καθηλωτικός. Προκαλούσε στον λαό ενοχή για τις πράξεις των δημαγωγών του.

Εθνολαϊκισμός οτιδήποτε αμφισβητεί τον ευρωδεσποτισμό


Γράφει ο Δημήτρης Μπελαντής

Τι είναι ο «εθνολαϊκισμός»; Υπάρχει αυτό το πράγμα;

Κατά πρώτον, η έννοια του εθνολαϊκισμού αποτελεί μια αρνητική και πολεμική έννοια, κάτι σαν την «τρομοκρατία». Είναι μια έννοια που αποδίδεις στον αντίπαλο, για να τον απαξιώσεις και να τον δυσφημήσεις. Κανείς πολιτικός, καμία πολιτική δύναμη και κανένα κοινωνικό κίνημα, από όσο ξέρω, δεν αυτοπροσδιορίζεται ως εθνολαϊκιστικό ή έστω ως λαϊκιστικό. Παρ’ όλα αυτά, πολιτικά κινήματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους χαρακτηρίζονται ότι συγκλίνουν στον εθνολαϊκισμό. Από τον ΣΥΡΙΖΑ της αντιμνημονιακής περιόδου ως το Brexit, τον Τραμπ και τον Πούτιν.

Ειδικά, στον ευρωπαϊκό χώρο και στον χώρο της Ε.Ε., ο κεντρικός φορέας που απονέμει τον προσδιορισμό αυτόν είναι το ιερατείο των Βρυξελλών, καθώς και το τεράστιο σύστημα πολιτικών και ιδεολογικών μηχανισμών, των οποίων το ιερατείο προΐσταται. Ως «εθνολαϊκισμός» χαρακτηρίζονται όλες εκείνες οι δυνάμεις, οι οποίες, είτε με «αριστερό» είτε με «δεξιό» είτε με «ακροδεξιό» πρόσημο, αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία και τον ηγετικό παρεμβατικό ρόλο της Ε.Ε. στην εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας τους. Αμφισβητούν την υπονόμευση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, την επιβολή της δημοσιονομικής πολιτικής της Ε.Ε. και στενότερα της ευρωζώνης και κατ’ επέκταση την υπονόμευση συνολικά της εσωτερικής κρατικής πολιτικής.

Πώς ξεκίνησε το «μαγείρεμα» των ελληνικών στατιστικών στοιχείων;


Γράφει ο Σπύρος Λαβδιώτης

Αφιερωμένο στη Ζωή Γεωργαντά

Υπάρχει μια παραδοσιακή συμβουλή των έμπειρων κυνηγών αγρίων ζώων που λέει ότι «εάν θέλεις να συλλάβεις ή να σκοτώσεις το θήραμά σου πρέπει να ακολουθήσεις τα ίχνη του αντίστροφα, για να εντοπίζεις τη σπηλιά του θηρίου». Αυτόν τον κανόνα ακολουθήσαμε στην προηγούμενη δημοσίευση-Μέρος 6ο επί του Δημοσίου Χρέους-ανιχνεύοντας από μπρός προς τα πίσω τα αποτυπώματα της πορείας του θηρίου και καταλήξαμε στη… σπηλιά του.

Επιστροφή στο μεσαίωνα…


Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Ξέρετε τι σημαίνει δουλοπαροικία του χρέους; Κοιτάξτε τη συμφωνία του Eurogroup για την δήθεν μεταμνημονιακή Ελλάδα.

Καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους υφίσταται όταν ένα άτομο, μια ομάδα ατόμων, είτε ένας ολόκληρος λαός εξαναγκάζεται σε καταναγκαστική εργασία υπό απειλή για να πληρωθούν χρέη. Σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση του 1930 καταναγκαστική εργασία «είναι κάθε εργασία ή υπηρεσία που εκτελείται από οποιοδήποτε πρόσωπο υπό την απειλή οποιασδήποτε ποινής και για την οποία το εν λόγω πρόσωπο δεν έχει προσφερθεί εθελοντικά.» (ILO, Forced Labour Convention, 1930, άρθρο 2, παρ. 1)

Η συμφωνία της γραβάτας


Γράφει ο Κώστας Λαπαβίτσας

Για να εκτιμήσουμε τη σημασία της συμφωνίας του Γιούρογκρουπ του Ιουνίου του 2018 είναι απαραίτητο να πάμε δυο χρόνια πίσω και να αναφερθούμε πρώτα στη συμφωνία του Μαΐου του 2016. Τότε τέθηκε το πλαίσιο για το ελληνικό χρέος μέσα στο Τρίτο Μνημόνιο που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόσφατη συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα – αυτή της γραβάτας – είναι απόρροια της προηγούμενης και στην πράξη ακόμη χειρότερη, όπως θα δούμε παρακάτω.

Το Γιούρογκρουπ του Μαΐου 2016

Η συμφωνία του Μαΐου 2016 περιλάμβανε βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος. Συγκεκριμένα:
Να βελτιωθεί τεχνικά η σειρά των αποπληρωμών για το χρέος προς το EFSF,
Να γίνουν τεχνικές αλλαγές στη χρηματοδότηση του EFSF/ESMώστε να μειωθεί ο κίνδυνος από πιθανή άνοδο των επιτοκίων και,
Να μην πληρωθούν τόκοι για το 2017 στο ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για επαναγορά χρέους κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Μνημονίου (ένα μικρό ποσό, λίγο πάνω από 11 δις).

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Ακραία “κακοφωνία” των “27” για το μεταναστευτικό


Γράφει ο Κώστας Ράπτης


Δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στο ότι διαφωνούν. Το θέαμα που παρουσίαζαν οι ηγέτες των “27” λίγα 24ωρα πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της ερχόμενης Πέμπτης μόνο ανησυχία μπορεί να γεννήσει για την ευρωπαϊκή ενοποίηση η οποία δείχνει να μην έχει πια κέντρο, συνοχή και σαφή προορισμό.

Ο σχηματισμός της κυβέρνησης συνασπισμού των Πέντε Αστέρων με την ακροδεξιά Λέγκαστην Ιταλία αποδεικνύεται ότι όντως άνοιξε τον ασκό του Αιόλου – όμως όχι, όπως θα φανταζόταν κανείς, για τα ζητήματα της Ευρωζώνης, όπου η Ρώμη απλώς παζαρεύει τη δημοσιονομική ελαστικότητα που θα επιτρέψει τις παροχές που υποσχέθηκαν προεκλογικά οι κυβερνώντες στην πελατεία τους. Αντιθέτως, σε ένα τοπίο όπου το ειδικό βάρος του ηγέτη της Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι, στην ιταλική πολιτική σκηνή διαρκώς διογκώνεται, το θέμα που έρχεται να θέσει σε δοκιμασία τη δυνατότητα της Ε.Ε. να λαμβάνει αποφάσεις είναι το μεταναστευτικό. Η ανά τη Μεσόγειο περιπέτεια του πλοίου Aquarius με τους 600 διασωθέντες, μετά την απόφαση του Σαλβίνι να απαγορεύσει τον ελλιμενισμό σε ιταλικά λιμάνια πλοίων ναυλωμένων από ΜΚΟ, αποτέλεσε τη θρυαλλίδα.

Τι αποφάσισε στ’ αλήθεια το τελευταίο Eurogroup;


Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Ένα νέο επικαιροποιημένο μνημόνιο. Τίποτε λιγότερο. Το μόνο καινούργιο που υπάρχει είναι ότι το μνημόνιο αυτή τη φορά δεν θα είναι προϊόν μιας νέας σύμβασης χρηματοδοτικής διευκόλυνσης. Οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν πλέον να πάρουν έγκριση από τα κοινοβούλια τους για ένα νέο κανονικό πρόγραμμα χρηματοδοτικής διευκόλυνσης. Κι επομένως σκαρφίστηκαν κάτι διαφορετικό για να διατηρηθεί και να ενισχυθεί το μνημονιακό καθεστώς.

Τι ήταν όλα αυτά τα χρόνια το μνημόνιο; Ένα καθεστώς εκβιασμών για την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας, εκποίησης και καταστροφής σύμφωνα με τα συμφέροντα των Ευρωπαίων δανειστών. Το μέσο των εκβιασμών αυτών ήταν οι δόσεις των δανείων «χρηματοδοτικής διευκόλυνσης» από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό.

Κάθε τρίμηνο η επιτροπεία των δανειστών, η οποία πρώτα ονομαζόταν «τρόικα» και ύστερα Euroworking group, ή «θεσμοί» κατά την Βαρουφάκια εκδοχή, ξεκινούσε μια νέα κάθε φορά αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος «διάσωσης». Η αξιολόγηση αυτή αφορούσε απλά και μόνο στην επιβολή πρόσθετων, προαπαιτουμένων και επικαιροποιημένων μέτρων που διευκολύνουν την αφαίμαξη του οικογενειακού εισοδήματος, αλλά και την εκποίηση της χώρας από τους δανειστές.

Πάλι το δήθεν… «όπιο»;


Γράφει ο Διονύσης Ελευθεράτος

Η Ρωσία, το Μουντιάλ, οι συντάξεις και το παλιό «σλόγκαν»

Μέρες Μουντιάλ, λοιπόν κι φάνηκε εσχάτως στον ορίζοντα μια γερασμένη γνώριμη: Η θεωρία για τις υποτιθέμενες… οπιούχες ιδιότητες του ποδοσφαίρου το οποίο, υπό ειδικές τουλάχιστον συνθήκες, καθηλώνει τις κοινωνίες και βοηθά τις πολιτικές εξουσίες να «αλωνίζουν» ανεμπόδιστα ή και να «θερίζουν» κοινωνικά δικαιώματα. Όπως στη Ρωσία.

Εκεί, για πρώτη φορά έπειτα από 90 χρόνια θεσπίστηκε αύξηση – οδυνηρότατη, μάλιστα- του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Η ανυπαρξία αντιδράσεων κατά τις επόμενες ημέρες ερμηνεύτηκε ως αποτέλεσμα της ποδοσφαιρικής ευφορίας: Όχι μόνο διεξάγεται στη Ρωσία το Μουντιάλ, αλλά η ομάδα της χώρας έως τώρα τα πηγαίνει καλύτερα απ’ όσο αναμενόταν. Έτσι εμφανίστηκαν (σε σχόλια, δημοσιεύματα, κλπ) ψήγματα της σκοροφαγωμένης θεωρίας για το «όπιο των λαών».

Ανιχνεύεται, όμως, σχέση «αιτίου – αιτιατού» ανάμεσα στην ποδοσφαιρική έξαψη και την κοινωνική νηνεμία; Με άλλα λόγια: Υπάρχει κάτι ικανό να μας πείσει ότι στη Ρωσία ο κόσμος θα ήταν πολιτικά και ψυχολογικά διατεθειμένος, έτοιμος να συγκρουστεί για αυτό το θέμα με το καθστώς Πούτιν, αλλά όλα αυτά τα ανέστειλε… η κακούργα μπάλα;

Η συμφωνία των Πρεσπών ρίχνει βαριά σκιά και στην αντιπολίτευση


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η συμφωνία των Πρεσπών ρίχνει βαριά τη σκιά της όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος και ταυτίζεται μαζί της, αλλά και στο υπόλοιπο πολιτικό σύστημα. Ο μικρός κυβερνητικός εταίρος του ήδη κλυδωνίζεται. Οι ΑΝΕΛ έχασαν τον Δημήτρη Καμμένο, που κατά πάσα πιθανότητα έχει βάλει πλώρη για τη ΝΔ. Όλα δείχνουν πως θα χάσουν και τον Παπαχριστόπουλο (παρά την κομματική πειθαρχία μάλλον θα ψηφίσει τη συμφωνία), ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα έχει βάλει πλώρη προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Στα παρακάτω κλιμάκια, οι αποχωρήσεις στελεχών τείνουν να προσλάβουν μαζικό χαρακτήρα.

Το χειρότερο για τους ΑΝΕΛ είναι ότι με τη στάση τους στο Μακεδονικό δείχνουν να έχουν χάσει τον λόγο πολιτικής ύπαρξής τους. Αν θυμηθούμε και το προεκλογικό σποτ με το τρενάκι, υποτίθεται ότι οι ΑΝΕΛ θα ήταν ένα είδος εγγυητή πως η κυβέρνηση συνεργασίας δεν θα δρομολογούσε στα εθνικά θέματα κινήσεις, οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με το συμβατικό πατριωτικό αίσθημα της πλειονότητας των Ελλήνων.

Οι αριθμοί ευημερούν, η χώρα υποφέρει


Γράφει ο Γιώργος Αναλυτής

Με αφορμή την συμφωνία του eurogroup για το Ελληνικό χρέος, ξύπνησαν μνήμες του 2012 (τότε που πανηγύριζαν για το «πακέτο βοήθειας» και το PSI ).

Πρόκειται για μια συμφωνία, η οποία όπως είπαν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, αναμένεται να αποτελέσει ασπίδα στα βήματα εξόδου που θα κάνει η Ελλάδα στις αγορές μετά τις 20 Αυγούστου, έχοντας παράλληλα το ταμειακό μαξιλάρι ασφαλείας που θα φθάνει τα 24,1 δισ. ευρώ. Η αλήθεια είναι ότι θα είμαστε σε πιο αυστηρή επιτήρηση μέχρι το 2032 και θα εξαρτόμαστε από τις προθέσεις και τις διαθέσεις των αγορών. Η Ελλάδα θα πρέπει να παράγει πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 και μετά μέχρι το 2060.

Μπορεί δημοσιονομικά να φαίνεται πως η χώρα κατορθώνει να πιάνει στόχους, μπορεί να μιλούν για θετική εξέλιξη και πρωτογενή πλεονάσματα, όμως η εικόνα που επικρατεί στην αγορά και την πραγματική οικονομία είναι δυσανάλογη.

Η εθνική μας ηλιθιότητα


Γράφει ο Περικλής Κοροβέσης

Με τη συμφωνία των Πρεσπών έκλεισε μια εικοσιπενταετής περίοδος εξευτελισμού και ταπείνωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σχετικά με το θέμα της γείτονος χώρας, που τώρα πια λέγεται Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Δεν έχω υπόψη μου κανένα ιστορικό προηγούμενο που μια χώρα να έχει επιδείξει τέτοια ηλιθιότητα από το σύνολο του πολιτικού της κόσμου.

Να θυμίσουμε πως στα μακεδονικά συλλαλητήρια συμμετείχαν από τη Χρυσή Αυγή μέχρι τον Συνασπισμό, πλην, προς τιμήν του, του ΚΚΕ. Αλλά από ό,τι φαίνεται άλλαξε γραμμή και το 2018 εντάχθηκε στις γραμμές των μακεδονομάχων. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, φυσικός κληρονόμος του ΣΥΝ, αποποιήθηκε τη βαριά κληρονομιά του μακεδονομάχου και μαζί με λίγους άλλους συνετούς πολιτικούς, μας έβγαλε από το διεθνές ρεζιλίκι κερδίζοντας διεθνή εύσημα. Και καλά έκανε. Η υποτέλεια καμιά φορά έχει και τα καλά της, όπως έχει και τις επιτυχίες της.

Ο γεωπολιτικός ρόλος Ελλάδας και Σκοπίων στο μεταλλαγμένο ΝΑΤΟ


Γράφει ο Κωνσταντίνος Γρίβας

Η λέξη κλειδί για την ερμηνεία του σημερινού κόσμου είναι η λέξη «πολυπολικότητα» (multipolarity). Το διεθνές σύστημα είναι εδώ και καιρό πολυπολικό και η πραγματικότητα αυτή γίνεται με ταχύτατους ρυθμούς αποδεκτή ακόμη και από τους τελευταίους λατρευτές της α-πολικότητας (non polarity), που υποτίθεται ότι είχε επιβάλλει η περιβόητη (και απροσδιόριστη) παγκοσμιοποίηση. Η παγκοσμιοποίηση αποτελούσε ένα ενιαίο διαλεκτικό μέγεθος με μια ανορθολογική ανάγνωση της ισχύος των ΗΠΑ και τη φαντασιακή μονοπολικότητα (unipolarity) του διεθνούς συστήματος που προέκυπτε από αυτήν.

Έτσι λοιπόν, σε έναν πολυπολικό κόσμο οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται κατ’ ανάγκην συμπαγείς γεωπολιτικές δομές, οι οποίες θα στρέφονται εναντίον ενός κύριου αντιπάλου, όπως φιλοδοξούσε να λειτουργήσει το ΝΑΤΟ στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Τώρα, ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ είναι να αποτελέσει τον ζωτικό χώρο των ΗΠΑ στην Ευρασία.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Και μετά τη Μακεδονία… η Θράκη;


Γράφει ο Κώστας Καραΐσκος

Η ελεεινή Συμφωνία Τσίπρα – Κοτζιά με τους Ψευτομακεδόνες είναι το κομβικό σημείο, το τεστ αλήθειας για την συγκυβέρνηση Σύριζα – ΑνΕλ αλλά και για όλα τα κόμματα. Όπως ακριβώς το 2004 αποκαλύφθηκε ενώπιόν μας όλο το δημοσιογραφικό – πολιτικό προσωπικό της χώρας στην απόλυτη γύμνια του, ταυτιζόμενο με το ελληνοκτόνο Σχέδιο Ανάν, έτσι και τώρα έχουμε ανάλογο θέαμα. Απλώς τώρα Κούλης και Φώφη, όντας μεν στην αντιπολίτευση, πιεζόμενοι δε να εναντιωθούν σε όλον αυτόν τον κόσμο που λέει ΟΧΙ στα αφεντικά, πασχίζουν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα: και να υπακούσουν στις δυτικές εντολές και να μην απογοητεύσουν το δυνητικό εκλογικό τους κοινό.
Το πραξικόπημα που εκτελεί ο Σύριζα σε βάρος του «κυρίαρχου» λαού δείχνει πέρα από κάθε αμφιβολία τις εξαρτήσεις και τα όρια της εγχώριας δήθεν Αριστεράς. Αυτό όμως που είναι πλέον πασίδηλο στο Μακεδονικό, με τον υπουργό Εξωτερικών να τσακίζει τα ελληνικά δίκαια και ταυτόχρονα να φουσκώνει σαν φύλαρχος ενώπιον των ιθαγενών, είναι αυτό που κάνει και στη Θράκη δύο χρόνια τώρα. Απλώς οι κινήσεις του δεν είναι στο προσκήνιο και δεν γίνονται ευρέως αντιληπτές. Έχουμε λοιπόν και λέμε.

Χρέος: Αλήθειες και ψέματα


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Πριν από 6 χρόνια οι Σαμαράς – Βενιζέλος έστησαν πανηγύρια για το PSI. Ήταν εκείνη η προηγούμενη «ελάφρυνση χρέους» που επέφερε διάλυση των νοσοκομείων, κατάρρευση των ταμείων, ισοπέδωση των μικροομολογιούχων.

Τώρα έχουμε το δεύτερο – το «αριστερό» πλέον – ημίχρονο του ίδιου… πανωλεθρίαμβου για το λαό. Η κυβέρνηση του κόμματος που μιλούσε για «κούρεμα», για «απομείωση» και για «διαγραφή» του χρέους, η κυβέρνηση που ήδη από το τρίτο Μνημόνιο υπέγραψε ότι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί», η κυβέρνηση που έβαλε την υπογραφή της κάτω από το κείμενο «οι ελληνικές αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως», μιλά για «ελάφρυνση χρέους» και στήνει τα προεόρτια της φαραωνικής επικοινωνιακής προπαγάνδας της «εξόδου από τα Μνημόνια».

Συγχαρητήρια Βαρουφάκη προς συντρόφους των Πρεσπών


Γράφει ο Δημήτρης Γιαννόπουλος

Λείπει ο Μάης από της Σαρακοστή;
Δεν θα μπορούσε πάντως να λείψει ο «ανίκητος-ηττημένος» από μια φιέστα… Χρέους, με τον σύντροφο Τσίπρα θριαμβευτικά γραβατωμένο χάρη στο δώρο του Ζάεφ.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης όμως είναι ο τελευταίος που δικαιούται να ειρωνευτεί τους κυβερνητικούς «συντρόφους» του για την επιμήκυνση της περιόδου χάριτος στα τοκοχρεολύσια των δανείων (€96δις) του Μνημονίου 2 που τους «παραχώρησε» το Eurogroup της 21 Ιουνίου.

Ήταν ένα από τα ανταλλάγματα για την συμφωνία των Πρεσπών που ο Γιάνης εξύμνησε ως εξαιρετική — μήπως λόγω «δημιουργικής ασάφειας»;

Η αποθέωση της προπαγάνδας


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Πριν από κάθε άλλο, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως όλες οι κυβερνήσεις, ειδικά αυτές μετά το 2010, δημιουργούν συνεχώς νέα και τρισχειρότερα δεδομένα – καίγοντας ταυτόχρονα τη μία μετά την άλλη τις διάφορες λύσεις που είχαμε στη διάθεση μας. Τα δεδομένα αυτά, μέσα από τις συμφωνίες που υπογράφουν (ανάλυση), από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις έως την εξευτελιστική παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας κυριολεκτικά για τριάντα αργύρια (άρθρο), δεσμεύουν απόλυτα τη χώρα μας – εάν δεν θέλει να απομονωθεί από τον υπόλοιπο πλανήτη παραβιάζοντας διεθνείς συμφωνίες, οπότε δίνοντας το δικαίωμα να κάνουν κάτι ανάλογο και οι άλλοι.