Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Τα μνημόνια έφυγαν (; ) ο αυταρχισμός έμεινε


Γράφει ο Γιάννης Μακρυγιάννης

Η υπόθεση με την ποινική δίωξη σε βάρος του Λαφαζάνη θα προκαλούσε μόνο θυμηδία, αν δεν υπέκρυπτε μία φασίζουσα νοοτροπία, που παραπέμπει στο παροιμιώδες «νόμος και τάξη» των πιο αυταρχικών καθεστώτων.

Μία νοοτροπία, που ανέχθηκε και τελικά υιοθέτησε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, έναντι κάθε ακτιβιστικής δράσης που μπορεί να αποτελέσει πολιτική απειλή για τους κυβερνώντες. Για ξεκάρφωμα, η αυτοδιαφημιζόμενη ως αριστερή κυβέρνηση, δείχνει ανοχή στον ακτιβισμό του Ρουβίκωνα – μόνο και μόνο γιατί γνωρίζει ότι δεν έχει να χάσει ψήφους προς εκεί. Αλλά όταν πρόκειται για πολιτικούς σχηματισμούς, που μπορούν να προκαλέσουν πολιτική φθορά και να εκφράσουν απογοητευμένους και δυσαρεστημένους από τον ΣΥΡΙΖΑ, αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους τότε τα πράγματα αλλάζουν. Τότε αρχίζει ο εκφοβισμός, ο αυταρχισμός και τακτική της πολιτικής εξολόθρευσης με κάθε μέσο. Κι ας πρόκειται για παλαιούς συντρόφους, με τους οποίους οι σημερινοί κυβερνώντες συμπορεύτηκαν δεκαετίες.

Μελετήστε, Θυμώστε, Εμπλακείτε



Γράφει ο Σπύρος Στάλιας

• Κάθε χρόνο τα τελευταία οκτώ χρόνια μειώνεται ο πλούτος (ΑΕΠ) της χώρας. Αν αυτό, είναι ένα θέμα που σας νοιάζει, μελετήστε γιατί αυτό συμβαίνει. Μετά θυμώστε αγρία και μετά εμπλακείτε, με κάθε τρόπο, στην διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής.

• Κάθε χρόνο, τα τελευταία οκτώ χρόνια, αυξάνεται η ανεργία στη χώρα. Ποτέ η χώρα δεν είχε τόσο ανεργία. Αν αυτό το θέμα σαν αγγίζει, μελετήστε, γιατί γίνεται αυτό, μετά θυμώστε όσο πιο πολύ μπορείτε, και μετά εμπλακείτε στην διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής.

• Κάθε χρόνο το επίπεδο της παιδείας στη χώρα μας, σε όλες τις βαθμίδες, διολισθαίνει προς την αγραμματοσύνη. Αν σας ενδιαφέρουν τα θέματα της παιδείας, μελετήστε, μετά να θυμώσετε και μετά εμπλακείτε στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

O κίνδυνος παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου και η αξιοπιστία του αμερικανικού εκλογικού συστήματος


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος


Το γεγονός είναι αρκετά παράδοξο, αλλά δεν είναι το μοναδικό. Αντιδρώντας στο περίφημο Russiagate, το σκάνδαλο ή «σκάνδαλο», αναφορικά με την ανάμειξη ή όχι της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές, που έχει προκαλέσει ένα κύμα νεομακαρθισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και στην αλληλένδετη, ταχεία επιδείνωση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, που έχει αυξήσει σημαντικά τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου, μια σειρά επιφανών Αμερικανών έκαναν έκκληση αφενός για την ασφάλεια του εκλογικού συστήματος των ΗΠΑ, αφετέρου για να αντιστραφεί η πορεία κλιμάκωσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Το παράδοξο, αν μπορεί να ονομασθεί έτσι, είναι ότι κάτω από την κοινή έκκληση, συναντά κανείς ανθρώπους όπως ο γνωστότερος «αντισυστημικός» διανοούμενος της χώρας, η φωνή της αμερικανικής αμφισβήτησης Νόαμ Τσόμσκι και βετεράνους της NSA και της CIA!

Πως έγιναν τα μεγάλα τζάκια.


Γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης 


Ο Άνταμ Σμιθ, ο πρόγονος όλων των οικονομολόγων κάθε θεωρητικής απόκλισης κι ένας από τους πιο σημαντικούς δασκάλους του Μαρξ, λέει στο περιλάλητο σύγγραμμά του Ο πλούτος των εθνών (1779), όπου προσπαθεί να εξηγήσει το μηχανισμό συσσώρευσης του πλούτου: Λίγοι θα είχαν ενδοιασμούς για το λαθρεμπόριο, αν μπορούσαν να βρουν έναν εύκολο και ασφαλή τρόπο να το κάνουν. Είναι ο πρώτος που τολμά να πει πως η προσήλωση στη νομιμότητα δεν βοηθάει τη συσσώρευση του κεφαλαίου και πως η αυθαιρεσία, η αίρεση και η εξαίρεση αποτελούν προϋποθέσεις για την αύξηση του πλούτου των ατόμων, συνεπώς και των εθνών στα οποία ανήκουν τα άτομα.

Οι απόψεις του Σμιθ ήταν βόμβα στα θεμέλια των «παραδοσιακών αξιών» που κληρονομήθηκαν από το Μεσαίωνα και μια ριζική ανατροπή του μωσαϊκού νόμου, που είναι περισσότερο γνωστός σαν «δέκα εντολές». Το «ου κλέψεις», «ου φονεύσεις», «ου μοιχεύσεις», «ου ψευδομαρτυρήσεις», κι όλα τα άλλα «ου» χάνουν το νόημά τους στην καθημερινή οικονομική πρακτική. Σεβόμαστε τις δέκα εντολές μόνο όταν δεν μας βλάπτουν οικονομικά και επανερχόμαστε σ’ αυτές μόνο όταν παραιτηθούμε από την προσπάθειά μας να πλουτίσουμε.

Δύο βήματα πίσω από τον Πούτιν


Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου


Μέχρι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, η επικρατούσα εικόνα για τη Συρία ήταν η εξής: ο Μπασάρ Ασαντ κερδίζει τον επταετή πόλεμο και σύντομα θα εκδιώξει την ένοπλη αντιπολίτευση από την τελευταία περιοχή που κατέχει, το Ιντλίμπ. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο αποφασιστικός παράγοντας που έκανε τη ζυγαριά να γείρει προς την πλευρά του Ασαντ, ετοιμάζεται για μια PAX RUSSICA, με την Αμερική στο περιθώριο. Ωστόσο, δύο σημαντικές εξελίξεις σε διάστημα λίγων ωρών ήρθαν να θολώσουν την εικόνα, θέτοντας ερωτήματα για τα όρια της ρωσικής ισχύος.

Τη Δευτέρα το απόγευμα βγήκε λευκός καπνός στο Σότσι, που φιλοξενούσε τη «μίνι Γιάλτα» Πούτιν – Ερντογάν για το Συριακό. Υστερα από πεντάωρες συνομιλίες, ο Ρώσος πρόεδρος υπαναχώρησε, αποδεχόμενος την πρόταση Ερντογάν για κατάπαυση του πυρός στο Ιντλίμπ. Η αναμενόμενη επίθεση ακυρώθηκε. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσει την έξοδο των «ακραίων» τζιχαντιστών και των βαρέων όπλων από μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη πλάτους 15-20 χιλιομέτρων. Κοινές περιπολίες Ρώσων και Τούρκων θα επιτηρούν την εφαρμογή της συμφωνίας.

Σε τροχιά σύγκρουσης με τις Βρυξέλλες η Ιταλία


Γράφει ο Λεωνίδας Βατικιώτης


Με το βλέμμα καρφωμένο στην επόμενη Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου, όταν η ιταλική κυβέρνηση θα δώσει στη δημοσιότητα το βασικό περίγραμμα του κρατικού προϋπολογισμού για το 2019 βρίσκονται τα γκρίζα κουστούμια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Συγκεκριμένα, σε ένα νούμερο είναι επικεντρωμένη η προσοχή των τεχνοκρατών Βρυξελλών και Φρανκφούρτης∙ στο δημοσιονομικό έλλειμμα.

Το δίλημμα που αντιμετωπίζει η συμμαχική κυβέρνηση του Κινήματος των Πέντε Αστέρων και της Λίγκας είναι ζωτικής σημασίας: Να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις της και να έρθει σε σύγκρουση με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή να δηλώσει πίστη και υποταγή στους κανόνες αυστηρής δημοσιονομικής διαχείρισης και να εκτεθεί απέναντι στους ψηφοφόρους της;

Οι δυό όψεις ενός δειλού συνονθυλεύματος



Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης


Η κυβέρνηση αυτή έρχεται από τα άδυτα ενός ολοκληρωτισμού με δύο πρόσωπα. Το ένα πρόσωπο είναι το κατακάθι μιας αριστεράς που απόμεινε από τις χειρότερες μέρες της κατοχικής και εμφυλιακής ιστορίας της. Το άλλο είναι μιάς δεξιάς που έρχεται κατ ευθείαν από τους ΕΚΟΦίτες τραμπούκους του μεταπολέμου.

Τα δυο αυτά κατακάθια, που συμμάχησαν προκειμένου να μοιραστούν τις καρέκλες της σημερινής εξουσίας δεν είναι ούτε δεξιοί ούτε αριστεροί. Είναι ένα ανιδεολογικό μίγμα δειλών εξουσιομανών, που εφαρμόζουν από τις ιδεολογίες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται, εκείνα που τους επιτρέπει η θρασυδειλία τους.

Για να είμαι απολύτως σαφής, ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ορκίζεται στον μαρξισμό και στη ριζοσπαστική επανάσταση δεν τολμάει να εφαρμόσει τίποτε από εκείνα που αποτελούν βασικές αρχές και προϋποθέσεις του μαρξισμού.

Νεκροφιλίας διαιώνιση



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

«Τ​​​​α παιδιά να πηγαίνουν μία ώρα αργότερα το πρωί στο σχολείο»!

Ποιος να τολμήσει αντίρρηση ή κριτική στον λαϊκισμό της «διευκόλυνσης»; Πρόκειται για «εύρημα» ιδιοφυές, προεκλογικό μπουναμά άκρως εντυπωσιακόν. Δεν στοιχίζει τίποτα στο κράτος, ενώ φαντάζει σαν «προοδευτική ανοιχτομυαλιά».

Αν κάποιος ψελλίσει αμφισβήτηση της «λογικής» του «ευρήματος», αν θυμίσει τη μακροβιότατη πείρα παιδαγωγίας που αρνείται τις «διευκολύνσεις» (πείρα κοινωνιών που ονειρευόμαστε οι τριτοκοσμικοί να μπορούσαν τα παιδιά μας να σπουδάσουν εκεί), αν τολμούσε κάποιος να υπομνήσει τον «ασκητικό» χαρακτήρα της σπουδής, θα εισπράξει μόνο χλεύη και ρετσινιές. Η κορυφαία ελευθερία της αυτοκυριαρχίας, η ασκητική των εθελούσιων αυτοπεριορισμών, δεν συνταιριάζει με την ηδονική κολακεία της ενστικτώδους ροπής προς τη ραστώνη.