Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Οι αριθμοί ευημερούν, η χώρα υποφέρει


Γράφει ο Γιώργος Αναλυτής

Με αφορμή την συμφωνία του eurogroup για το Ελληνικό χρέος, ξύπνησαν μνήμες του 2012 (τότε που πανηγύριζαν για το «πακέτο βοήθειας» και το PSI ).

Πρόκειται για μια συμφωνία, η οποία όπως είπαν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, αναμένεται να αποτελέσει ασπίδα στα βήματα εξόδου που θα κάνει η Ελλάδα στις αγορές μετά τις 20 Αυγούστου, έχοντας παράλληλα το ταμειακό μαξιλάρι ασφαλείας που θα φθάνει τα 24,1 δισ. ευρώ. Η αλήθεια είναι ότι θα είμαστε σε πιο αυστηρή επιτήρηση μέχρι το 2032 και θα εξαρτόμαστε από τις προθέσεις και τις διαθέσεις των αγορών. Η Ελλάδα θα πρέπει να παράγει πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 και μετά μέχρι το 2060.

Μπορεί δημοσιονομικά να φαίνεται πως η χώρα κατορθώνει να πιάνει στόχους, μπορεί να μιλούν για θετική εξέλιξη και πρωτογενή πλεονάσματα, όμως η εικόνα που επικρατεί στην αγορά και την πραγματική οικονομία είναι δυσανάλογη.

Η εθνική μας ηλιθιότητα


Γράφει ο Περικλής Κοροβέσης

Με τη συμφωνία των Πρεσπών έκλεισε μια εικοσιπενταετής περίοδος εξευτελισμού και ταπείνωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σχετικά με το θέμα της γείτονος χώρας, που τώρα πια λέγεται Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Δεν έχω υπόψη μου κανένα ιστορικό προηγούμενο που μια χώρα να έχει επιδείξει τέτοια ηλιθιότητα από το σύνολο του πολιτικού της κόσμου.

Να θυμίσουμε πως στα μακεδονικά συλλαλητήρια συμμετείχαν από τη Χρυσή Αυγή μέχρι τον Συνασπισμό, πλην, προς τιμήν του, του ΚΚΕ. Αλλά από ό,τι φαίνεται άλλαξε γραμμή και το 2018 εντάχθηκε στις γραμμές των μακεδονομάχων. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, φυσικός κληρονόμος του ΣΥΝ, αποποιήθηκε τη βαριά κληρονομιά του μακεδονομάχου και μαζί με λίγους άλλους συνετούς πολιτικούς, μας έβγαλε από το διεθνές ρεζιλίκι κερδίζοντας διεθνή εύσημα. Και καλά έκανε. Η υποτέλεια καμιά φορά έχει και τα καλά της, όπως έχει και τις επιτυχίες της.

Ο γεωπολιτικός ρόλος Ελλάδας και Σκοπίων στο μεταλλαγμένο ΝΑΤΟ


Γράφει ο Κωνσταντίνος Γρίβας

Η λέξη κλειδί για την ερμηνεία του σημερινού κόσμου είναι η λέξη «πολυπολικότητα» (multipolarity). Το διεθνές σύστημα είναι εδώ και καιρό πολυπολικό και η πραγματικότητα αυτή γίνεται με ταχύτατους ρυθμούς αποδεκτή ακόμη και από τους τελευταίους λατρευτές της α-πολικότητας (non polarity), που υποτίθεται ότι είχε επιβάλλει η περιβόητη (και απροσδιόριστη) παγκοσμιοποίηση. Η παγκοσμιοποίηση αποτελούσε ένα ενιαίο διαλεκτικό μέγεθος με μια ανορθολογική ανάγνωση της ισχύος των ΗΠΑ και τη φαντασιακή μονοπολικότητα (unipolarity) του διεθνούς συστήματος που προέκυπτε από αυτήν.

Έτσι λοιπόν, σε έναν πολυπολικό κόσμο οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται κατ’ ανάγκην συμπαγείς γεωπολιτικές δομές, οι οποίες θα στρέφονται εναντίον ενός κύριου αντιπάλου, όπως φιλοδοξούσε να λειτουργήσει το ΝΑΤΟ στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Τώρα, ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ είναι να αποτελέσει τον ζωτικό χώρο των ΗΠΑ στην Ευρασία.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Και μετά τη Μακεδονία… η Θράκη;


Γράφει ο Κώστας Καραΐσκος

Η ελεεινή Συμφωνία Τσίπρα – Κοτζιά με τους Ψευτομακεδόνες είναι το κομβικό σημείο, το τεστ αλήθειας για την συγκυβέρνηση Σύριζα – ΑνΕλ αλλά και για όλα τα κόμματα. Όπως ακριβώς το 2004 αποκαλύφθηκε ενώπιόν μας όλο το δημοσιογραφικό – πολιτικό προσωπικό της χώρας στην απόλυτη γύμνια του, ταυτιζόμενο με το ελληνοκτόνο Σχέδιο Ανάν, έτσι και τώρα έχουμε ανάλογο θέαμα. Απλώς τώρα Κούλης και Φώφη, όντας μεν στην αντιπολίτευση, πιεζόμενοι δε να εναντιωθούν σε όλον αυτόν τον κόσμο που λέει ΟΧΙ στα αφεντικά, πασχίζουν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα: και να υπακούσουν στις δυτικές εντολές και να μην απογοητεύσουν το δυνητικό εκλογικό τους κοινό.
Το πραξικόπημα που εκτελεί ο Σύριζα σε βάρος του «κυρίαρχου» λαού δείχνει πέρα από κάθε αμφιβολία τις εξαρτήσεις και τα όρια της εγχώριας δήθεν Αριστεράς. Αυτό όμως που είναι πλέον πασίδηλο στο Μακεδονικό, με τον υπουργό Εξωτερικών να τσακίζει τα ελληνικά δίκαια και ταυτόχρονα να φουσκώνει σαν φύλαρχος ενώπιον των ιθαγενών, είναι αυτό που κάνει και στη Θράκη δύο χρόνια τώρα. Απλώς οι κινήσεις του δεν είναι στο προσκήνιο και δεν γίνονται ευρέως αντιληπτές. Έχουμε λοιπόν και λέμε.

Χρέος: Αλήθειες και ψέματα


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Πριν από 6 χρόνια οι Σαμαράς – Βενιζέλος έστησαν πανηγύρια για το PSI. Ήταν εκείνη η προηγούμενη «ελάφρυνση χρέους» που επέφερε διάλυση των νοσοκομείων, κατάρρευση των ταμείων, ισοπέδωση των μικροομολογιούχων.

Τώρα έχουμε το δεύτερο – το «αριστερό» πλέον – ημίχρονο του ίδιου… πανωλεθρίαμβου για το λαό. Η κυβέρνηση του κόμματος που μιλούσε για «κούρεμα», για «απομείωση» και για «διαγραφή» του χρέους, η κυβέρνηση που ήδη από το τρίτο Μνημόνιο υπέγραψε ότι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί», η κυβέρνηση που έβαλε την υπογραφή της κάτω από το κείμενο «οι ελληνικές αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως», μιλά για «ελάφρυνση χρέους» και στήνει τα προεόρτια της φαραωνικής επικοινωνιακής προπαγάνδας της «εξόδου από τα Μνημόνια».

Συγχαρητήρια Βαρουφάκη προς συντρόφους των Πρεσπών


Γράφει ο Δημήτρης Γιαννόπουλος

Λείπει ο Μάης από της Σαρακοστή;
Δεν θα μπορούσε πάντως να λείψει ο «ανίκητος-ηττημένος» από μια φιέστα… Χρέους, με τον σύντροφο Τσίπρα θριαμβευτικά γραβατωμένο χάρη στο δώρο του Ζάεφ.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης όμως είναι ο τελευταίος που δικαιούται να ειρωνευτεί τους κυβερνητικούς «συντρόφους» του για την επιμήκυνση της περιόδου χάριτος στα τοκοχρεολύσια των δανείων (€96δις) του Μνημονίου 2 που τους «παραχώρησε» το Eurogroup της 21 Ιουνίου.

Ήταν ένα από τα ανταλλάγματα για την συμφωνία των Πρεσπών που ο Γιάνης εξύμνησε ως εξαιρετική — μήπως λόγω «δημιουργικής ασάφειας»;

Η αποθέωση της προπαγάνδας


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Πριν από κάθε άλλο, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως όλες οι κυβερνήσεις, ειδικά αυτές μετά το 2010, δημιουργούν συνεχώς νέα και τρισχειρότερα δεδομένα – καίγοντας ταυτόχρονα τη μία μετά την άλλη τις διάφορες λύσεις που είχαμε στη διάθεση μας. Τα δεδομένα αυτά, μέσα από τις συμφωνίες που υπογράφουν (ανάλυση), από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις έως την εξευτελιστική παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας κυριολεκτικά για τριάντα αργύρια (άρθρο), δεσμεύουν απόλυτα τη χώρα μας – εάν δεν θέλει να απομονωθεί από τον υπόλοιπο πλανήτη παραβιάζοντας διεθνείς συμφωνίες, οπότε δίνοντας το δικαίωμα να κάνουν κάτι ανάλογο και οι άλλοι.